บทที่ 740

ท่านปู่เซเวียร์และจอร์จเป็นคนเข้มงวดในตอนที่พวกเขาเป็นพ่อคน พวกเขาจะเข้มงวดกับลูกชายของตัวเองมาก แต่เมื่อพวกเขาเห็นหลานของพวกเขาในตอนนี้ ความอ่อนโยนของความเป็นลูกผู้ชายก็ล้อมรอบพวกเขา พวกเขากระตือรือร้นมากที่จะแสดงความอ่อนโยนต่อเด็ก ๆ เหล่านี้

“เด็ก ๆ หน้าเหมือนพ่อเลย ดี ดีจริง ๆ” ชายชราชม

เซย์นรู้สึกสับสนจริง ๆ “คุณปู่ อะไรจะดีขนาดนั้นที่หน้าตาเหมือนเจย์ เจ้าก้อนน้ำแข็งก้อนนั้นเนี่ยนะ? ยีนที่ยอดเยี่ยมของตระกูลเซเวียร์ของเราถูกขจัดไปเลย จะมีอะไรให้น่ายินดีอีกล่ะ?”

จอร์จกล่าวว่า “ยังไงก็เป็นเซ็ตตี้น้อยที่ดูเหมือนแม่ของเธอ”

เซย์นขมวดคิ้วอย่างแรงในทันทีจนสามารถคีบแมลงวันได้เลย “ใช่ เธอเหมือนแม่ของเธอ เป็นคนขี้แยอีกคนน่ะ”

จอร์จเริ่มโกรธและดุเซย์นว่า “ไม่ว่าจะมองยังไง ฉันก็คิดว่าเด็กพวกนี้ดีกว่านายมาก”

เซย์นไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอีกต่อไป

ท่านปู่เซเวียร์ให้ความสำคัญกับการศึกษาของเด็กเป็นอย่างมาก เขาจึงถามอย่างระมัดระวังว่า “พวกหนูเรียนที่ไหนกันเหรอ?”

ร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้น้อยดูขี้อายเล็กน้อย พวกเขาก้มหน้าและไม่พูดอะไร

เจนสันพูดอย่างเปิดเผย “คุณตาครับ เราไม่ได้ไปโรงเรียน”

เขาพูดราวกับว่าคำพูดของเขาเป็นทองคำพูดเพียงเล็กน้อยและไม่ได้ให้คำอธิบายมากเกินไป คุณทวดอาเรสเข้าใจผิดว่าพวกเขาขี้เกียจเรียน

คุณทวดอาเรสเริ่มวิตกกังวล “ไม่ดีเลย ปู่ต้องติดต่อโรงเรียนดี ๆ ให้ทุกคนแล้วล่ะ จะได้ไปเรียนเหมือนเด็ก ๆ ทั่วไปเขา”

เนื่องจากทัศนคติของคุณปู่ทวดของพวกเขาแน่วแน่ เขาจึงไม่มีที่ว่างสำหรับการโต้แย้ง เด็กทั้งสามคนไม่ได้คัดค้านใด ๆ

คุณนายเซเวียร์และเชอร์ลี่ย์ยุ่งอยู่ในครัวมาทั้งวันแล้ว เมื่อพวกเธอได้ยินเสียงเด็ก ๆ ทั้งสามมาถึง พวกเธอก็รีบออกมาพร้อมกับขนมอร่อย ๆ

ในห้องรับแขกของครอบครัวดูมีความสุขและบรรยากาศก็เข้ากันอย่างมาก

แองเจลีนจ้องมองไปที่เชอร์ลี่ย์เป็นครั้งคราว เธอมีคิ้วและดวงตาที่อ่อนโยน ในขณะที่คำพูดและการกระทำของเธอนั้นบอบบาง ราวกับเสียงเอื้อนในขวดแก้ว มันทำให้คนอื่นไม่มีหัวใจสัมผัสเธอได้เลย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซย์นไม่อยากที่จะหันหลังให้กับเธอ

แองเจลีนถามเซย์นด้วยเสียงกระซิบว่า “ฉันไม่ได้ติดต่อโจเซฟินตอนที่ฉันกลับมาครั้งนี้เลย นายมีข่าวคราวเกี่ยวกับเธอบ้างไหม?”