บทที่ 827

แอนเริ่มโวยวาย “ทำไมชีวิตฉันถึงยุ่งยากแบบนี้? เมื่อฉันยังวัยรุ่น คุณท่านก็ห้ามไม่ให้ฉันก้าวเข้าไปในคฤหาสน์เซเวียร์ ฉันทนทุกข์ทรมานกับลูก ๆ ของฉันอยู่ที่นั่นมาก ตอนนี้ฉันแก่แล้วและในที่สุดก็มีสถานะเป็นของตัวเอง ครอบครัวเซเวียร์ก็กลับมาล้มละลาย ฉันสูญเสียบ้านไปและฉันต้องอยู่ใต้หลังคาของคนอื่นเพื่อรับความทุกข์ทรมานจากลูกหลานที่ผลักไสฉันออกไป ฉันไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว”

หลังจากพูดอย่างนั้น แอนก็รีบวิ่งไปอย่างโกรธจัดเพื่อเอาหัวโขกกำแพง

ท่าทางของจอร์จเปลี่ยนไปเมื่อเขาเริ่มตะโกนว่า “หยุดเธอซะ!”

เซร่าและเซธวิ่งเข้าไปหยุดเธออย่างทันที เซร่าร้องไห้หนักมาก “คุณแม่ ถ้าคุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันและเซธล่ะ?”

เจย์ขมวดคิ้วและมองดูการแสดงอันน่าสยดสยองของครอบครัวนี้ เขาเริ่มรู้สึกปวดหัว

เมื่อแองเจลีนสร้างการแสดง เธอจะทำตัวงุ่มง่ามและทำตัวน่ารัก ๆ เพื่อพยายามที่จะได้รับการกอดโอ๋ เธอน่ารักจนใจจะละลาย

เมื่อครอบครัวนี้สร้างการแสดงขึ้นมา เขารู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอ้วก

เขากังวลเล็กน้อย ตามระดับการแสดงของพวกเขา แองเจลีนดูสง่างาม ในขณะที่ แอนดูหยาบคายอย่างสุดจะทน

เจย์เริ่มรู้สึกปวดหัวอีกครั้ง เขาสามารถจินตนาการได้ว่าจอร์จจะต้องรู้สึกอย่างไร

สายตาของจอร์จจับจ้องไปที่คุณนายเซเวียร์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงประจบประแจง “ควินเนลลา เธอคิดยังไง?”

คุณนายเซเวียร์ยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันจะให้คุณตัดสินใจเอง”

แองเจลีนโกรธมากจนเริ่มกระทืบเท้า เธอพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงกับบุคลิกที่อ่อนน้อมและอ่อนแอของแม่ของเธอ

จอร์จพูดอย่างหนักแน่นว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น เราจะขายบ้านนี้”

หลังจากที่เขาพูดจบ ก็มีเสียงของชายคนหนึ่งที่ประตูดังชัดขึ้นมา

“คุณกำลังขายคฤหาสน์เซเวียร์เหรอ? ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ผมต้องการอยากจะซื้อที่นี่พอดี”

โคลก้าวเข้ามาในสถานที่นี้

ในคราวนี้ เขาพาผู้ติดตามมาด้วย นั่นคือ คาร์สัน

เมื่อคาร์สันเห็นแองเจลีน เขาทักทายเธอ ในขณะที่เขาพยายามจะประจบเอาใจเธอ “สวัสดีครับนายหญิง”

แองเจลีนเกือบสำลักน้ำลายของตัวเอง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเรียกเธอแบบนั้น?

เจย์จ้องคาร์สันอย่างเขม็งด้วยแสงจ้าแห่งความตาย เมื่อคาร์สันเห็นการจ้องมองที่น่าสะพรึงกลัวของเจย์ เขาก็ถอยห่างออกไปและยืนใกล้ ๆ โคลมากขึ้น