บทที่ 877

หลังจากที่เจย์และฟินน์เข้าไปในรถ เซย์นก็สาปแช่งอย่างจริงจังยิ่งขึ้น “เจย์ ถ้าไม่ใช่เพื่อน้องสาวของฉันที่ไม่ยอมให้ฉันจัดการกับขยะ อย่างแรกที่ฉันคงทำไปแล้วคือการโยนแกลงในถังขยะ”

เจย์นั่งอยู่ในรถเข็นอย่างสงบ ทำเป็นหูตึงกับคำดูถูกของเซย์น

ฟินน์พูดว่า “คุณเซย์น ช่วยระวังคำพูดด้วยครับ

เซย์นแสร้งเป็นประหม่า “ฉันจะแช่งก็เพราะฉันอยากแช่ง ประธานของแกใช้น้องสาวฉันและจากนั้นก็ทิ้งเธอเพราะเขามีร่างกายที่ดีแบบนี้เพื่อทำให้คนเป็นบ้าใช่ไหม? ให้ฉันบอกแกบางอย่างที่จำเป็นต้องพูด หล่อแล้วจะมีประโยชน์อะไร ถ้าสุดท้ายแล้วแกก็รู้สึกเหมือนเดิม? อย่าหลงตัวเองงมากไปหน่อยเลยน่า”

"เซย์น นายไม่เชื่อว่าฉันจะเย็บปากของนายให้หุบใช่ไหม?” เสียงของเจย์ดูแผ่วเบา

“แกมันพวกหน้าซื่อใจคด!” เซย์นหยิกปากของเขาขณะที่พูด ยังคงกระตือรือร้นที่จะเมินพวกเขา

เจย์ถอนหายใจอย่างหนัก

“เซย์น ขอบคุณสำหรับการร่วมมือกับฉันเพื่อทุ่มเทกับการแสดงที่ไร้ที่ตินี้นะ”

เซย์นอึ้ง “การแสดงงั้นเหรอ?”

จากนั้น เขาก็หลุดปากและเยาเย้ยออกมา “ฮี่ฮี่ ฉันตั้งใจในตอนที่ฉันแช่งนายเหมือนกับที่แกทำเมื่อแกต่อยฉัน แล้วแกเรียกมันว่าการแสดงเหรอ? เจย์ แกเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหมที่คิดจะคว้ารางวัลออสก้า?”

“ฉันทำไปก็เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าฉันเลิกกับน้องสาวของนายแล้ว มันก็ทำให้แองเจลีนยอมแพ้ในตัวฉันไปทั้งหมดด้วยเช่นกัน” เมื่อเจย์พูดเช่นนี้ เสียงเข้มและดึงดูดอย่างเป็นธรรมชาติของเขาถูกเติมเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอันหนาแน่น

เซย์นมาถึงจุดเดือด “ถ้าแกอยากจะตัดความสัมพันธ์ของแกกับน้องสาวของฉัน แกก็แค่ป่าวประกาศไปทั่วอินเตอร์เน็ตและทุกคนในโลกจะได้รู้ว่าแกทิ้งเธอ ทำไมแกต้องทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนตั้งมากมายด้วยวะ? ทำไม? ทำไมแกต้องใช้ฉันเพื่อซ้ำเติมน้องสาวของฉันอีกด้วย?”

เซย์นหัวเราะด้วยความโกรธ “น้องสาวของฉันทำผิดอะไรถึงได้ยั่วยุคนเนรคุณที่เย่อหยิ่งและไร้ยางอายแบบแก?”

เจย์หลับตาเพื่อฝืนปิดบังความละอายใจอย่างมากในตาคู่นั้นของเขา