บทที่ 884

ในตอนนั้นเอง ตั๋วการแข่งขันก็ตกลงมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา เชอร์ลี่ย์หยิบมันขึ้นมาและส่งให้กับเซย์น เซย์นรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “มันไว้สำหรับร็อบบี้น้อยน่ะ”

แองเจลีนคว้าตั๋วการแข่งขันมาและดูที่สติกเกอร์คำเชิญของการแข่งขันเทควันโดรุ่นเยาวชนระดับนานาชาติบนนั้น แล้วเธอก็ตกตะลึง

เซย์นพูดต่อว่า “ไม่ต้องไปดูมันหรอก การแข่งขันที้รุนแรงแบบนี้ไม่เหมาะกับร็อบบี้น้อยหรอก”

แองเจลีนตอบ “ทำไมจะไม่ล่ะ? ร็อบบี้น้อยชอบเทควันโดและเขาก็มีความสามารถทางด้านนี้ เราไม่อาจทำลายความสามารถที่พระเจ้ามอบให้เขาลงได้นะ”

ความรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อยเกิดขึ้นในดวงตาของเซย์น ถ้าหากแองเจลีนเห็นด้วยที่จะให้ร็อบบี้น้อยเข้าร่วมการแข่งขัน แล้วแม่กับลูกจะต้องแยกจากกันเป็นเวลานาน

เซย์นคงทนไม่ได้

แองเจลีนเก็บตั๋วเข้าไปในกระเป๋าของเธอและพูดว่า “เราจะให้ร็อบบี้น้อยตัดสินใจเรื่องนี้เอง”

เซย์นยื่นมือออกไป จู่ ๆ เขาก็อยากจะฉีกตั๋วออกเป็นชิ้น ๆ

“ร็อบบี้น้อยอยู่ที่ไหนเหรอ?”

“โรงเรียน ใกล้จะเลิกแล้วล่ะ”

ช่างตายยากเสียจริงและเขาก็ปรากฏตัวขึ้น

“เฮ้” เสียงที่คับข้องใจของร็อบบี้น้อยก็ดังมาจากด้านนอกประตู

ร็อบบี้น้องเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบเล็กที่สพายอยู่ข้างหลัง เขากอดแม่ของเขาและเริ่มทำท่าทางเหมือนเด็กน้อย “คุณแม่ครับ เจนสันไปแล้ว มันช่างน่าเบื่อมาก ๆ เลย”

แองเจลีนรู้สึกสะเทือนใจเมื่อนึกถึงเจนสัน

“วันนี้แม่ไม่ได้ไปส่งเจนสันด้วยตัวเอง แม่ไปทุ่งดอกไม้แต่เช้าเพื่อตกแต่งสถานที่และรับแขก แม่หวังว่าเจนส์จะไม่ตำหนิในเรื่องนี้นะ”

“คุณแม่ครับ เจนส์จะไม่โทษคุณแม่หรอกครับ”