บทที่ 889

เซย์นหยิบโทรศัพท์ออกมาและด้วยนิ้วสั่น ๆ เขาได้จองตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกสุดไปยังประเทศเอสสำหรับเขาและร็อบบี้น้อย

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความหาเจย์ว่า ‘เครื่องบินจะออกเวลา 13.00 น. วันนี้’

ณ แกรนด์เอเซีย

เมื่อเจย์เห็นข้อความ เขาก็ยังคงไม่สามารถอดกลั้นความโศกเศร้าในใจไว้ได้ ทั้ง ๆ ที่เขาได้เตรียมใจไว้นานแล้ว

เขาเอนศีรษะลงบนพนักพิงเก้าอี้ทำงาน ร่องรอยของความหดหู่ใจที่หายากปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่หล่อเหลาดุจน้ำแข็งแกะสลัก

“ฉันกำลังส่งลูก ๆ ไปยังที่ต่าง ๆ ทีละคน และทิ้งให้แองเจลีนอยู่คนเดียว แองเจลีนคงจะไม่มีวันยกโทษให้ฉันแน่ ๆ” เจย์พูดอย่างเศร้าสร้อย

ฟินน์ปลอบว่า “เมื่อหายนะมาถึงและคุณไม่เต็มใจที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ผมเกรงว่าคุณผู้หญิงจะเจ็บปวดและทรมานทั้งวันยิ่งกว่า เธอจะมีแรงที่จะดูแลลูก ๆ ได้ยังไงกันครับ?”

“ตอนนี้ฉันได้ทำให้เธอเกลียดฉันมากขึ้นไปอีก แต่ฉันหวังว่าความเจ็บปวดของเธอจะลดลงทีละน้อยในอนาคต” เจย์กล่าว

ในตอนนั้นเอง เกรย์สันก็ผลักประตูและเข้ามา เขาถือเอกสารกองใหญ่อยู่ในมือโดยมีตราประทับส่วนตัวของเจย์ประทับอยู่

“ท่านประธานอาเรส เอกสารพวกนี้ต้องการลายเซ็นและตราประทับของคุณ หลังจากที่คุณเซ็นและประทับตราแล้ว ตำแหน่งของผู้รับผิดชอบแกรนด์เอเซียจะถูกโอนไปยังคุณแองเจลีนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ”

เจย์พยักหน้าและปรับยืดท่าทางของเขาให้ตรง

เมื่อเปิดพลิกหน้าเอกสาร เขาลงชื่อของตัวเองอย่างร่าเริงในทุกที่ที่เกรย์สันชี้บอก

หลังจากที่เขาเซ็นเสร็จ เจย์ก็เริ่มหัวเราะกับตัวเอง “แองเจลีน ตอนนี้ฉันเป็นคนยากจนที่ไม่มีอะไรเลย จากนี้ไป ฉันคงจะต้องพึ่งพาเธอให้เธอเลี้ยงฉันแล้วล่ะนะ”

ฟินน์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะให้กับประธานอาเรสที่พบกับความสุขท่ามกลางความทุกข์ยาก

“ท่านประธานอาเรสครับ ผมเกรงว่าคุณจะต้องอ้อนวอนนายหญิงในวันข้างหน้า เพื่อที่เธอจะได้ยกโทษให้กับคุณที่คุณโกหกเธอครั้งใหญ่ในวันนี้นะครับ” เกรย์สันพูดขณะหยอกเล่น

เจย์ได้จินตนาการถึงอนาคตที่สดใส “ถ้าฉันสามารถหนีพ้นจากความหายนะได้ ไม่เพียงแต่ฉันจะขอโทษเธออย่างนอบน้อมเท่านั้น ฉันยังสามารถคุกเข่าลงบนทุเรียนเพื่อเธอได้ทุกวัน ฉันจะทำทุกอย่างเลย”

ท่าทางของเกรย์สันดูจริงจัง

เขาอ้าปากขึ้นและรวบรวมความกล้าของเขาออกมาหลังจากที่ใช้เวลานานพอสมควร “ท่านประธานอาเรสครับ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นที่อสังหาริมทรัพย์ทัวร์มาลีนเมื่อคืนนี้ครับ”