บทที่ 892

ใบหน้าที่เย็นชา เฉยเมย และเยือกเย็นของเจย์ได้ทลายลงไปเล็กน้อย เขายื่นมือออกไป นิ้วเรียวยาวไล่ไปตามคิ้วที่ละเอียดอ่อนและไร้ที่ติของเธอ

“แองเจลีน นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจย์บี้รักเธอแบบนี้ จากนี้ไปเธอต้องเข้มแข็งนะ”

เขากอดเธอและผล็อยหลับไป

เมื่อคุณหมอมาถึง เขาก็แต่งตัวให้เธอ

เขาได้ซื้อเสื้อผ้าสวยมากมายให้กับเธอ ซึ่งตอนนี้อยู่ในตู้เสื้อผ้าของเธอที่สวนบันทึกรัก เขาใช้เวลานานก่อนที่เขาจะหยิบชุดเดรสสีเขียวราวกับนางฟ้าดอกไม้ออกมาแล้วสวมให้เธอ

เขาจำได้ว่าเธอเคยสวมชุดลูกไม้ยาวถึงข้อเท้าสีเขียวแล้วสวยงามราวกับนางฟ้าเมื่อครั้นตอนที่พบกันครั้งแรก ซึ่งนั่นได้ทำให้เขาหลงใหลตั้งแต่แรกเห็น

เขาหวังว่าเขายังจะได้จากไปพร้อมกับความทรงจำที่ดีที่สุดของแองเจลีนเมื่อตอนที่เขาได้บอกลาเธอในที่สุด

เขาทำความสะอาดห้องนอนของพวกเขาอย่างระมัดระวัง เขาเปิดผ้าม่านหนาออกและผลักหน้าต่างออกเพียงเพื่อจะรู้ว่าค่ำคืนนั้นเพิ่งจะมาถึง

คุณหมอเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์...

เจย์ได้หลบออกไปสักพัก

เขานั่งตรงหัวโค้งทางเดินที่ชั้นสองและสูบบุหรี่อย่างขุ่นเคืองทีละมวน!

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกกระวนกระวายมาก

ในเวลาไม่นาน คุณหมอก็เดินออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

เจย์มองที่หน้าของคุณหมอ เขาดูเหมือนผู้ป่วยที่อยู่นอกห้องฉุกเฉินพวกนั้น เจย์กระโจนขึ้น รีบวิ่งไปจับมือหมออย่างกังวลใจ “เป็นยังไงบ้างครับ? แองเจลีนและลูกของผมเป็นยังไงบ้างครับ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่แองเจลีนได้รับการตรวจด้วยการฉายภาพตั้งแต่เธอตั้งท้องมา

หมอบอกกับเจย์อย่างเสียใจว่า “ท่านประธานอาเรส ผมเสียใจมากที่ต้องบอกคุณว่าเธออาจจะไม่สามารถเก็บเด็กไว้ได้”

“ทำไมล่ะครับ?” ร่างโปร่งสูงของเจย์สั่นสะท้าน

คุณหมอสรุปความว่า “ภรรยาของคุณตั้งครรภ์นอกมดลูกครับ”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเจย์ซีดลงราวกับกระดาษ

เขาถูกเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้โขกเข้าอย่างหนักจนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน มีเพียงนิ้วมือของเขาที่สั่นอย่างรุนแรง