บทที่ 895

แองเจลีนนอนอยู่บนเตียง หลังจากกินข้าวต้มชามใหญ่ไป กระเพาะอาหารของเธอก็อิ่มอย่างเห็นได้ชัด แต่ทว่า…แองเจลีนก็รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าท้องที่ตั้งครรภ์ของเธอหายไป

แองเจลีนวางมือบนท้องของเธอเบา ๆ และรู้สึกว่ามันว่างเปล่าด้วยเหตุบางอย่าง

เจย์ถามเธอทันทีว่า “เที่ยงนี้อยากกินอะไร? ฉันจะไปทำมาให้”

แองเจลีนตกตะลึงไปเล็กน้อย “พี่เลี้ยงจะไม่กลับมาเหรอ?”

“ที่บ้านมีเหตุการณ์ฉุกเฉินน่ะ เธอเลยไม่สามารถกลับมาได้อีกสักสองสามวัน” เจย์พูดคร่าว ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

เขาได้ส่งทุกคนออกไปและต้องการใช้เวลาครั้งสุดท้ายกับเธออย่างสงบสุข

แองเจลีนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณทำสเต็กให้ฉันได้ไหม?”

เธอจำได้ว่าสเต็กที่เขาเคยทำนั้นอร่อยมาก ราดด้วยซอสมะเขือเทศบาง ๆ เนื้อนั้นนุ่มและกรอบหอมและอร่อย

“มีอะไรอย่างอื่นอีกไหม?” เขาถาม

แองเจลีนพูดอีกครั้งว่า “พิซซ่าแป้งกรอบสีทอง”

เจย์พยักหน้า “โอเค รอสักพักนะ”

เขาหันรถเข็นแล้วออกไป

แองเจลีนมองไปที่แผ่นหลังที่ยาวและยืดตรงของเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

เขาอนุญาตให้เธอสั่งอาหารกับเขาด้วยมารยาทอย่างที่สุภาพบุรุษเขาทำกันอย่างนั้นเหรอ?

นี่เป็นการดูแลที่เธอไม่ได้รับเลยในช่วงหลายเดือน

เส้นประสาทเส้นไหนในผู้ชายคนนี้เชื่อมต่อกันผิดปกติหรือเปล่านะ?

แองเจลีนยังคงรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้ว่าเธอกำลังสับสนกับความน่าสงสัยพวกนี้ หลังจากทบทวนอยู่นาน ความคิดของเธอก็ได้กลับมาอีกครั้ง

ท้องที่ตั้งครรภ์ของเธอหายไปและเธอเพิ่งจะขอสเต็ก?