บทที่ 918

สีหน้าของเกรย์สันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

เมื่อมาถึงปราสาท ได้มีผู้หญิงสวยเรียงเป็นสองแถวเดินเข้ามาและช่วยพาแองเจลีนเข้าไปข้างใน

แองเจลีนรู้สึกหมดความอดทน “ฉันคิดว่าเรากำลังจะเซ็นเอกสาร ไม่ใช่เหรอเกรย์สัน? นายพาฉันมาที่ไหน?”

เกรย์สันตอบอย่างสุภาพว่า “ให้เวลาผมสักครู่ ผมจะไปค้นเอกสารครับ”

พวกผู้หญิงก็ช่วยพาแองเจลีนไปที่ห้องเขียนหนังสือ ขณะที่เกรย์สันก็ได้วางใบหย่าไว้ตรงหน้าเธอ

จากนั้นเขาก็ยื่นปากกาให้เธอ

หัวใจของแองเจลีนแตกสลาย เมื่อถือปากกา เธอพบว่าตัวเองไม่สามารถเรียกความกล้าหาญเพื่อเซ็นชื่อของเธอได้เลย

“ช่วยบอกฉันถึงเนื้อหาของใบหย่าหน่อยสิเกรย์สัน” จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้น

เกรย์สันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

แองเจลีนพูดอีกครั้งว่า “เขามีครอบครัวใหญ่โตและมีธุรกิจเป็นของตัวเอง เงินนั้นก็มีส่วนเกี่ยวข้องในการหย่าครั้งนี้ นี่ยังไม่นับลูกสามคนของเรานะ ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา”

เกรย์สันตอบว่า “ท่านประธานจะปล่อยให้เด็กทั้งสามคนอยู่ภายใต้การดูแลของคุณครับ”

ท่าทีของแองเจลีนแข็งทื่อ “เขาไม่ต้องการเด็ก ๆ เหรอ? ไม่แม้แต่สักคนเดียวเลยเหรอ?”

แองเจลีนเคยกลัวว่าเขาจะพรากพวกเขาทั้งหมดไปอย่างไร้ความปราณี แต่ทว่าเขากลับไม่ต้องการอะไรเลย

การตัดสินใจของเขาทำให้ใจของแองเจลีนเย็นลง

ทำไมเขาถึงไม่ต้องการลูกคนไหนของพวกเขาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาต้องการตัดสัมพันธ์ทั้งหมดกับเธองั้นเหรอ?

“แล้วเงินทองของเขาล่ะ? ฉันไม่ได้อะไรเลยเหรอ?” แองเจลีนยืนขึ้นด้วยความขุ่นเคือง

เธอไม่ต้องการเงิน แต่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับทัศนคติของเขา

เธอต้องการรู้ ไม่สิ จำเป็นจะต้องรู้ต่างหาก

อย่างไรก็ตาม เกรย์สันยังคงเงียบ

แองเจลีนหัวเราะออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาอาจจะตายไปแล้วสำหรับเธอ “ก็เลยกลายเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?”