บทที่ 920

เมื่อมองไปที่เซย์น โจเซฟินพบว่าไม่มีอะไรนอกจากความตกใจในท่าทางที่น่าดึงดูดของเขา ไม่เลยแม้กระทั่งความโกรธเล็กน้อยระหว่างคิ้วของเขา

โจเซฟินคลานไปหาเขาและอ้อนวอน “ได้โปรดนะ เซย์น ฉันไม่เคยขออะไรมากจากนายเลย ขอร้องนะ ขอเพียงแค่ครั้งนี้ นายช่วยปล่อยให้ฉันได้ทำตามความต้องการของฉันได้ไหม?”

น้ำตาไหลออกมาอย่างพรั่งพรูจากดวงตาของเซย์น “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเติมเต็มความต้องการอย่างอื่นของเธอนะ โจเซฟิน แต่ฉันจะตอบตกลงได้ยังไงในเมื่อเธอกำลังขอให้ฉันยอมให้เธอไปฆ่าตัวตาย?”

โจเซฟินตอบว่า “ฉันไม่กลัวตาย เซย์น ฉันไม่กลัวจริง ๆ นะ ถ้าจะมีอะไรแบบนั้น ความตายก็เป็นการหนีสำหรับฉันมากกว่า”

เซย์นโกรธจัด “เธอได้ยินที่ตัวเองพูดไหม? ทำไมเธอถึงได้โหดร้ายถึงขนาดร้องขอความตายต่อหน้าฉัน? บอกฉันทีว่าฉันเสี่ยงชีวิตไปเพื่ออะไรในเมื่อเธอไม่แม้แต่จะหวงแหนชีวิตของตัวเองเลย?”

ดวงตาของโจเซฟินเบิกโพล่ง

“นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”

เซย์นรู้สึกสลดใจอย่างมาก “ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดถึงอะไรเหมือนกัน โจเซฟิน ฉันอาจจะแค่กำลังเป็นบ้าเพราะความเกรี้ยวกราดของเธอ”

สายตาที่มีเสน่ห์ของโจเซฟินแข็งกระด้างขึ้น “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”

อย่างกับว่าเซย์นจะกล้าพูดมันออกมาอีกครั้ง

โจเซฟินเริ่มตะโกน “บอกฉันสิ เซย์น อธิบายสิ่งที่นายหมายถึงที ฉันไม่ต้องการติดหนี้อะไรนายทั้งนั้น แล้วนายช่วยชีวิตฉันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เซย์นยังคงนิ่งเงียบ

น้ำตาได้ไหลเล็ดลอดออกมาจากหางตาของเขาไปยังที่มุมปาก

ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนที่โจเซฟินพยายามลืมได้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

ความทรงจำของการถูกเอาเปรียบในขณะที่เธอไล่ตามเซย์น

ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนล้าเมื่อตอนที่เธอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล

ความทรงจำอันมีค่าที่มีในหัวของเธอนั้นมีเพียง 24 ชั่วโมง แต่ปฏิทินบนโต๊ะแสดงให้เห็นว่าเวลาผ่านไปแล้ว 40 วัน

เพื่อช่วยให้เธอก้าวผ่านจากความทรงจำอันแสนเจ็บปวด เจย์ได้ส่งเธอไปต่างประเทศก่อนที่เธอจะรู้ตัว