บทที่ 934

มอนสเตอร์เป็นเพียงตำนานในโลกใต้พิภพ

ทั้งโลกใต้พิภพและการบังคับใช้กฏหมายทำให้เขากลัว

มอนสเตอร์มีตัวตนที่เป็นปริศนา หลายปีมานี้ ผู้คนได้พยายามที่จะไขปริศนาตัวตนที่แท้จริงของมอนสเตอร์ แต่ก็ไม่มีใครประสบความสำเร็จ

“มอนสเตอร์ถูกกล่าวขานไว้ว่าเจ้าเล่ห์เพทุบาย มันสามารถเข้าและออกด้วยการหลบหลีกอย่างแม่มดและพ่อมดทุก ๆ ครั้งที่มันที่มันออกทำภารกิจ ถ้าร็อบบี้น้อยอยู่กับมัน นี่คงจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเรา” คาร์สันกล่าว

โคลพูดว่า “นั่นไม่ใช่ปัญหาเสมอไป เลือดโลกาวินาศไหลเวียนในสายเลือดของร็อบบี้น้อย มันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเราด้วยซ้ำ”

“แล้วเซ็ตตี้น้อยล่ะ?” สายตาของโคลมองไปที่ผู้คุมวิญญาณ 20 คนที่ล้มเหลวในภารกิจ

ผู้คุมวิญญาณคนหนึ่งพูดว่า “เราประมาทศัตรูของเราครับ นายน้อย การเตรียมการของเราไม่เข้าใจเพียงพอในตอนที่ออกเดินทางขณะที่เราคิดว่าเราสามารถพาเซ็ตตี้น้อยกลับตัวเปล่าได้ เซ็ตตี้น้อยได้รับการปกป้องจากฟินน์ครับ คนที่มีทักษะที่ทรงพลังอย่างมาก เธอหลุดจากเงื้อมมือเราไปได้ในที่สุด ได้โปรดให้โอกาสเราอีกครั้งนะครับ นายน้อย”

โคลพูดว่า “แกก็รู้กฏในโลกาวินาศดี เมื่องานหลักสำเร็จ เราต้องทำลายร่องรอยและถอยกำลังภายใน 48 ชั่วโมง เราจะเพิ่มความสงสัยจากรัฐบาลและนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้กับเราเอง”

“ไปกันเถอะ”

เครื่องบินขับไล่ถูกซ่อนอยู่ในป่า สมาชิกโลกาวินาศเดินไปยังเครื่องบินแต่ละลำ

โคลหันกลับไปมองที่ถนนบนภูเขา ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเขาเต็มไปด้วยความคิดถึงความหลังและไม่เต็มใจ

นี่อาจจะเป็นที่ซึ่งชะตาของเขาและแองเจลีนจะจบลง

คาร์สันพูดด้วยท่าทีที่ผิดหวัง “นายน้อยครับ เราไม่ใช้ไพ่แห่งความตายทั้งหมดในภารกิจของเราในครั้งนี้ เราจะถูกลงโทษในตอนที่กลับมาไหมครับ?”

โคลย้อนว่า “พ่อของฉันอยากได้นิ้วของฉันงั้นเหรอ? แน่นอน ฉันจะให้ทั้งสี่นิ้วของฉันกับเขาเลย มาดูกันว่าเขาจะต้องการพวกมันไหม”

คาร์สันรีบแนะนำและพูดว่า “เมื่อเรากลับมา นายน้อย เราควรจะไปหานายหญิงยอร์คก่อน ด้วยการที่นายหญิงยอร์คปกป้องคุณ พ่อของคุณคงไม่กล้าที่จะแตะต้องแม้แต่ปลายขนบนตัวคุณ นับประสาอะไรกับนิ้ว”

โคลพูดว่า “เราจะคุยเรื่องนั้นตอนที่เรากลับมา!”

โคลหันหลังและเดินไปยังส่วนลึกของป่า

จู่ ๆ เสียงที่อ่อนโยนและไพเราะก็ดังจากด้านหลังเขา