บทที่ 942

เธอเป็นเหมือนจักรพรรดินีที่ยืนอยู่บนไหล่ของยักษ์มองไปยังประชาชนของเธออย่างหยิ่งยโส

“คุณได้ดื่มน้ำแห่งลีธีแล้วหรือยัง เจย์บี้? ได้ข้ามสะพานไปยมโลกหรือยัง? คุณจะยังจำฉันได้อยู่ไหม?”

“ฉันขอโทษ ฉันยังไปกับคุณไม่ได้ ฉันต้องอยู่ที่นี่และทำสิ่งที่คุณได้เริ่มไว้ให้เสร็จและตามหาลูกชายของเรา ฉันยังต้องการอยู่ที่นี่และรอการกลับมาของคุณ”

ลมกระโชกแรงขึ้นมาจากพื้นดิน ขจัดเสียงกรอบแกรบของฤดูใบไม้ร่วงและต้อนรับความหนาวเย็นอันโหดร้ายของฤดูหนาว

เช่นเดียวกับฤดูหนาว แองเจลีนก็ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอเฝ้ารอ

ด้วยวิธีการที่โหดเหี้ยมและไร้ความปรานี เธอจึงได้บังคับให้ตระกูลไททัส ตระกูลเบล ตระกูลอาเรสและตระกูลเซเวียร์ ยอมจำนนอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่ปีต่อมา

ณ หมู่บ้านชาวประมง

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเก็บหอยแมลงภู่น้ำจืดอยู่ที่ริมแม่น้ำ โดยมีเด็กวัย 4 ขวบอยู่บนหลังของเธอ ผู้หญิงหลายคนเยาะเย้ยเธอและพูดว่า “นั่นเธอหนิ ผู้หญิงที่พาผู้ชายป่าเถื่อนกลับมาด้วยเมื่อสองสามปีก่อนและแต่งงานกับเขา ฉันได้ยินมาว่าผู้ชายคนนั้นได้พาผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในสภาพผักกลับมาด้วยนะ

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่เพียงแต่ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น แต่ยังต้องดูแลสามีที่แสนจะไร้ประโยชน์ของเธอด้วย ครอบครัวของเธอไล่เธอออกไปเพราะพวกเขาไม่พอใจเธอน่ะ”

“แต่ก็นะ เธอไม่อาจโทษผู้ชายไร้ประโยชน์คนนั้นที่หน้าตาดีขนาดนั้นได้ลงหรอก เธอทำได้เหรอ? ถ้าฉันเจอผู้ชายแบบนั้นนะ ฉันก็จะพาเขากลับมาด้วยและซ่อนเขาไว้ในบ้านของฉันเหมือนกัน” หญิงสาวพูดอย่างเย้ยหยัน เข้าทำนององุ่นเปรี้ยว

หญิงคนนั้นไม่เอ่ยอะไรออกมาและกลับบ้านหลังจากเก็บหอยแมลงภู่ได้เต็มตะกร้าแล้ว

บ้านของผู้หญิงคนนั้นตั้งอยู่ท้ายสุดของหมู่บ้านชาวประมง ซึ่งมีบ้านที่มีรั้วหัก ๆ อยู่เพียงไม่กี่หลัง บ้านพวกนี้ต่างก็ทรุดโทรมมากและจะเริ่มรั่วเมื่อใดก็ตามที่ฝนตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นพวกหม้อและกระทะจึงถูกนำมารองรับน้ำฝน

เมื่อผู้หญิงคนนั้นกลับมาถึงบ้าน เธอก็เริ่มจุดไฟอย่างคล่องแคล่วและเริ่มทำอาหาร

ผู้ชายของเธอกำลังนั่งอยู่ตรงปลายเตาที่อีกห้องหนึ่ง แม้ว่าพวกเขาจะสวมเสื้อผ้าเก่าที่สะอาดสะอ้าน แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะปิดบังความสง่างามและความสูงส่งที่ออกมาตามธรรมชาติของพวกเขาได้มิด