บทที่ 948

แองเจลีนเหยียบรองเท้าส้นเข็มของเธอลงแล้วจากไป

เกรย์สันเดินไปบอกเจย์ด้วยความเคารพว่า “ประธานของผมอาจดูดุดันนะครับ แต่จริง ๆ แล้วเธอเป็นคนที่อบอุ่น เมื่อไปที่แกรนด์เอเชีย เธอจะไม่ทำเรื่องให้ยุ่งยากสำหรับคุณหรอกครับ”

เจย์พยักหน้า

เกรย์สันส่งเจย์ลงไปข้างล่างและเปิดประตูรถเฟอร์รารี่ให้เขาด้วยความเคารพ เจย์รู้ตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแองเจลีนนั่งอยู่ข้างใน

“ผมควรไปรถคันข้างหลังใช่ไหม?” เจย์รู้สึกไม่สบายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง

เกรย์สันแสดงสีหน้าเคร่งขรึมและพูดว่า “ท่านประธานของผมต้องจัดการกับคนก่อปัญหามากมายทุกวัน นั่งไปกับเธอในรถคันนี้นี่แหละครับ เพราะมันจะง่ายกว่าสำหรับเธอที่จะถามบางอย่างเกี่ยวกับพิมพ์เขียว”

เจย์เหลือบมองแองเจลีนอย่างรู้สึกผิด ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกอึดอัดเมื่อเห็นเธอในมาดนางมารเช่นนี้

มันเหมือนราวกับว่าเขาติดค้างเธอจากชาติที่แล้วอย่างไรอย่างนั้นเลย

แองเจลีนมองไปที่เขาด้วยท่าทางเย็นชา แล้วพูดอย่างดุดันว่า “เป็นอะไรไป? คุณคิดว่าฉันจะกินคุณเข้าไปเหรอ? ฉันไม่สนใจหรอกนะต่อให้คุณจะเป็นเจ้าชายแฮร์รี่ก็เถอะ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่กินคุณหรอก”

เจย์เดินขึ้นรถไปอย่างประหม่า เขายังคงรู้สึกราวกับว่าคำพูดที่ผู้หญิงคนนี้เค้นออกมาจากปากล้วนเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมองมัวและน่าขนลุก

“ผมไม่ใช่เจ้าชายแฮร์รี่” เขาพูดอย่างอับเฉา

คนขับรถยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

แองเจลีนใช้เอกสารในมือของเธอฟาดลงที่ด้านหลังศีรษะของคนขับรถ “นายยิ้มทำไม? ตามองไปที่ถนนสิ”

เจย์อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งเมื่อเขาได้ยินเสียงเอกสารที่ฟาดลงตรงด้านหลังศีรษะของคนขับรถแบบนั้น

ผู้หญิงคนนี้รุนแรงเกินไปแล้ว

เธอก็คือนางมารร้ายตัวจริง

เมื่อเจย์ได้เข้ามานั่งในรถแล้ว แองเจลีนก็เปลี่ยนใจ “ไปที่สวนบันทึกรัก”

เจย์รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเลยหันหน้าไปมองที่เธอ “เราไม่ได้กำลังจะไปที่บริษัทของคุณหรอกเหรอ?”

แองเจลีนเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม “ฉันอยากกลับบ้าน”