บทที่ 953

แองเจลีนจ้องไปที่เขาด้วยสีหน้าที่พอใจอย่างมาก “แล้วจะเอายังไงต่อ? อยากทำงานให้ฉันไหม?”

“ไม่” เขากัดฟันพูด

ผู้หญิงคนนี้ตรวจสอบประวัติความเป็นมาเขางั้นเหรอ?

“ผมจะคืนในสิ่งที่ผมติดค้างคุณไว้ให้โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วกัน” เจย์ลุกขึ้นจากเตียงโรงพยาบาล เลิกผ้าห่มออก แล้วเดินออกไป

แองเจลีนคอตกและรู้สึกถึงความพ่ายแพ้

“แล้วพิมพ์เขียวล่ะ? คุณจะรับผิดชอบที่พิมพ์เขียวมันมีบางอย่างผิดพลาดไปตอนนี้เลยไหม?” แองเจลีนตะโกนใส่แผ่นหลังที่สูงตรงของเขา

เจย์ยืนค้างอยู่ที่ประตู น้ำเสียงของเขามีความเกรี้ยวกราด “ผมมั่นใจว่าคุณต้องรู้ว่าผมไม่ได้เป็นคนทำมัน อย่าใช้วิธีสกปรกแบบนั้นเล่นงานผมเลย มันจะยิ่งทำให้ผมดูถูกคุณมากยิ่งขึ้น”

แล้วเขาก็สะบัดแขนเสื้อและจากไป

แองเจลีนโกรธจัดจนเตะเตียงของโรงพยาบาล “ภูมิใจอะไรนักหนา? คุณกล้าดียังไงดูถูกฉัน เจย์ อาเรส? ใครเป็นคนไล่ตามและเกลี้ยกล่อมฉันในตอนนั้นกันล่ะ? ให้ตายสิ!”

หลังจากที่เจย์ออกจากโรงพยาบาลแกรนด์เอเซีย แองเจลีนก็กลับไปที่ห้องทำงานของประธานแกรนด์เอเซียในสภาพโทรม

เมื่อเซย์นเห็นแองเจลีนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าชอกช้ำ เขาม้วนกระดาษในมือเขาเก็บไปและเดินเข้าไปหาน้องสาวของเขาเพื่อแสดงความห่วงใย

“เดี๋ยว เดี๋ยวนะ ใครรังแกนายหญิงเซเวียร์กัน?”

แองเจลีนสบถออกมาด้วยความโมโห “ใครน่ะเหรอ? ก็มีแค่เจย์คนเดียวเท่านั้นแหละที่รังแกฉันได้แบบนี้”

เกรย์สันได้รายงานเซย์นเกี่ยวกับการกลับมาของเจย์ที่น่าตกใจเมื่อวานนี้

เซย์นถลกแขนเสื้อขึ้นและพูดอย่างโมโหว่า “สามปีที่ไอ้สารเลวนั่นหายตัวไป เขายกแกรนด์เอเซียให้เธอ บังคับให้เธอต้องกลายเป็นผู้ทำลายล้างที่แสนเลือดเย็นขนาดนี้ แล้วก็ดึงเธอออกมาจากเปลือกที่บอบบางและสวยงามของเธอ

แล้วตอนนี้เขาก็กลับมา ไม่เพียงแต่ไม่ขอบคุณในสิ่งที่ได้เธอทำไป แต่เขากลับรังแกเธออีก ฉันจะไปจัดการไอ้หมอนั่นเดี๋ยวนี้เลย อย่ามาเรียกฉันว่าเซย์น เซเวียร์ ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้ต่อยจนฟันเขาหลุดออกมา”