บทที่ 955

“คุณหมายความว่ายังไงเหรอครับในปริมาณที่พอเหมาะพอควร?” นักข่าวถามด้วยความงุนงง

“เมื่อเราพบเจอกับปัญหาที่ยากลำบาก เราต้องกล้ามากพอที่จะแบ่งปันความยากลำบากนั้นกับอีกคนหนึ่งมากกว่าแบกรับมันไว้คนเดียวแล้วก็ทรมานอยู่เงียบ ๆ น่ะค่ะ”

เจย์จ้องมองไปที่แองเจลีนที่อยู่ในจออย่างเงียบ ๆ แล้วก็เผยแววตาสงสัยที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

เธอแสดงให้เห็นถึงความรักที่ไม่เลือกต่อหน้าเขา แต่แสร้งทำเป็นว่ามีเกียรติและศักดิ์ศรีในระหว่างการสัมภาษณ์

ช่างเป็นเจ้าแม่ดราม่าอะไรเช่นนี้!

แล้วจู่ ๆ เซย์นปรากฏตัวขึ้นและนั่งลงข้าง ๆ เจย์

เขาจ้องไปที่หน้าจอและตำหนิแองเจลีนอย่างตามอำเภอใจ “ฉันรู้จักนางพญาเสือตัวนี้ เธอเป็นจักรพรรดินีของอาณาจักรแกรนด์เอเซีย เธอรู้สิ่งต่าง ๆ ที่รอบด้านเธอหมดและเธอก็ยกยอตัวเองขึ้นอย่างยโสโอหัง เธอมีลูกน้องผู้ชายอยู่ในการควบคุมของเธอเยอะมาก ซึ่งพวกเขาจะทำทุกอย่างตามที่เธอสั่งพวกเขาให้”

เจย์มองไปที่เซย์น มีไอความรู้สึกของความสูงส่งและความเยือกเย็นที่ไม่อาจเข้าถึงได้ปะปนอยู่ในดวงตาที่ลึกซึ้งและล้ำลึกของเขา

“ไปให้พ้น” เสียงของเขาต่ำลงและน่ากลัวราวกับเสียงคำรามที่ลึกล้ำและเกรี้ยวกราดของสัตว์ร้าย

เซย์นอ้าปากค้าง ผู้ชายคนนี้ความจำเสื่อมจริง ๆ เหรอ?

แม้ว่าเจย์จะไม่ชอบนางมารร้ายที่ใช้ชีวิตส่วนตัวอย่างไร้ศีลธรรมเช่นนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอได้ช่วยเหลือเขา เขาเป็นคนที่รู้วิธีแยกแยะระหว่างความเมตตาและความเกลียดชัง

เจย์รู้สึกไม่พอใจเมื่อเซย์นพูดเรื่องแย่ ๆ ของแองเจลีนลับหลังเธอ

เซย์นจ้องมองไปที่เสื้อยืดและกางเกงยีนส์ราคาถูกของเจย์ เขารู้สึกงุนงง ทำไมออร่าของชายคนนี้ถึงยังโดนเด่นแม้ในยามที่เขาอยู่ในสภาพยากไร้เช่นนี้นะ?

“เฮ้ นายกำลังมองหางานอยู่หรือเปล่า?”

เซย์นถือใบปลิวที่มีคำว่า ‘การรับสมัคร’ พิมพ์อยู่บนนั้น

เจย์ดึงใบปลิวทั้งหมดในมือของเขามาและเริ่มพลิกดูทีละแผ่น

มีอาชีพต่าง ๆ มากมายพิมพ์อยู่บนใบปลิวแต่ละแผ่น—คนขับรถ, บอดี้การ์ด, ครู, หมอ, จิตรกร, นักเปียโน... มีทุกอาชีพให้เลือก