บทที่ 957

เจย์เดินเข้าไปหาเซ็ตตี้น้อยอย่างสง่างามและยืนตรงหน้าเธอ เขาพูดกับเธออย่างอ่อนโยนว่า “ถ้าหนูไม่ชอบให้ฉันเป็นครูสอนเปียโน งั้นฉันไปได้ทันทีเลยนะ หนูไม่เห็นต้องโมโหเลย”

เซ็ตตี้น้อยมองเขาตาลุกวาว เธออยากที่จะเรียกเขาว่า ‘คุณพ่อ’ มาก ๆ แต่คุณแม่ของเธอได้บอกเธอว่าอย่าทำอะไรให้คุณพ่อโกรธ

เจย์ยืนขึ้นและมองไปที่ฟินน์อย่างขอโทษ “ผมคิดว่าคุณควรจะขอคนอื่นแล้วล่ะ”

ขณะที่เจย์หันหลังเดินจากไป จู่ ๆ มือน้อย ๆ ก็จับที่เขา

เจย์หันหลังและเห็นว่าเซ็ตตี้น้อยกำลังมองเขาด้วยตาลุกวาว เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารว่า “คุณคะ หนูขอโทษ ได้โปรดอยู่เป็นครูของหนูเถอะนะคะ ตกลงไหม?”

เจย์สะดุ้ง ประหลาดใจที่จู่ ๆ เซ็ตตี้น้อยก็เปลี่ยนท่าที

เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อเขาเห็นเซ็ตตี้น้อยร้องไห้ เขาก็ใจอ่อน “ตกลง”

ฟินน์ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เซ็ตตี้น้อยดึงเจย์ไปยังห้องเปียโนอย่างเสน่หา ฟินน์เรียกพี่เลี้ยงเด็กให้มาอยู่ข้าง ๆ เขาและเตือนเธออย่างจริงจัง “มื้อเที่ยงของวันนี้ต้องอ่อน ๆ หน่อย แล้วก็ ครูสอนเปียโนคนนี้คือแขกผู้มีเกียรติ เพราะงั้นเราต้องดูแลเขาให้ดี”

“ได้ค่ะ” พี่เลี้ยงตอบกลับ

จากนั้นฟินน์ก็ออกไปทำงาน

ห้องเปียโน

เซ็ตตี้น้อยนั่งอยู่หน้าเปียโน หันหน้าไปและถามเจย์ว่า “คุณคะ คุณชอบเพลงอะไรเหรอ? ให้หนูเล่นให้คุณไหม?”

เจย์คิดหนัก

เขาคิดไม่ออกว่าเขาชอบเพลงอะไรอยู่พักใหญ่

เซ็ตตี้น้อยไม่อยากให้เขาคิดมากเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงแนะนำเขาเพลงหนึ่ง “คุณจะชอบเพลงนี้อย่างแน่นอน”

เจย์สะดุ้งขณะที่รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเขาในตอนที่เห็นความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นของเซ็ตตี้น้อย

แม้เขาจะไม่รู้ว่าเพลงที่เขาชอบคืออะไร ดังนั้น เด็กคนนี้จะรู้ดีไปกว่าเขาได้อย่างไร?