บทที่ 96

โจเซฟินไม่สามารถหยุดปาดน้ำตาได้เลย "ขอบคุณพระเจ้าที่เธอปลอดภัย ร็อบบี้น้อย"

โรสจ้องไปที่ประตูด้วยความสงสัย "ร็อบบี้น้อย คุณพ่ออยู่ที่ไหน? ทำไมเขาไม่ได้มากับลูก?"

เธอคิดว่าเจย์จะต้องมาหาเธอเพื่อคุยเรื่องสิทธิเลี้ยงดูบุตรแน่

ร็อบบี้น้อยกอดโรส "คุณพ่อมาช่วยผม คุณแม่ ผมประทับใจมาก แต่ผมไม่ได้เจอคุณพ่อ เพราะผมไม่อยากจากคุณแม่ไป"

โรสถึงกับสะดุด เธอถอนหายใจ "แม่ขอโทษ ร็อบบี้น้อย ตอนนี้คุณพ่อรู้เรื่องตัวตนของลูกแล้ว"

เมื่อร็อบบี้เห็นว่าแม่ของเขาเสียใจขนาดไหน เขาก็ถอนหายใจออกมาเหมือนผู้ใหญ่ "ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่ ถึงคุณพ่อจะอยากฉกผมไปจากแม่ ผมก็จะไม่ไปจากคุณแม่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม"

ทั้งแม่และลูกกอดกันแล้วร้องไห้ เหมือนพวกเขาจะจากกันไปตลอดกาล มันช่างเป็นภาพที่น่าสงสาร

"เขาจะไม่ไปไหน" เจนสันกล่าวขึ้นมากะทันหัน

โจเซฟินเริ่มกลับมาใช้ปากอันร้ายกาจของเธอแล้วหยอกเจนสันทันที "นายจะไปรู้อะไร เจ้าหนู? พ่อนายน่ะเหมือนเสือดุร้ายที่รู้จักแค่การรังแกแม่นาย"

เจนสันจ้องโจเซฟิน เขาไม่อนุญาตให้น้าของเขาพูดไม่ดีใส่คุณพ่อสุดที่รักของเขา

โจเซฟินตีปากตัวเอง "ก็ได้ ก็ได้ ฉันจะไม่พูดถึงพ่อนายอีกแล้ว พ่อของนายเป็นสุดยอดคุณพ่อที่ดีที่สุดในโลก พอใจยัง?"

ทันใดนั้น มือถือของโรสก็ดังขึ้น เมื่อเธอเห็นชื่อที่ขึ้นบนหน้าแจ้งเตือน เธอก็โยนมือถือลงบนโต๊ะกาแฟด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นก็มองไปที่โจเซฟินด้วยสายตาอ้อนวอน

"พี่ชายฉันใช่ไหม?" โจเซฟินถามด้วยความรู้สึกอยากจะบ้า

"ใช่" เสียงของโรสกระวนกระวาย