บทที่ 962

บรรดาชาวประมงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

“ครั้งหนึ่งฉันได้ยินมาว่าเมื่อเรามีประกันสังคม เราจะถือว่าเป็นประชาชนของเมือง เราจะซื้อบ้านที่นี่ก็ได้เหมือนกัน”

การกระโดดทั้งหมดนั้นทำให้ห้องพนักงานสั่นสะเทือนนอย่างรุนแรง

แองเจลีนรู้สึกเวียนหัวและความโกรธของเธอก็มาด้วยเหตุนั้น “เกรย์สัน ตึกนี้เป็นการก่อสร้างที่ห่วยแตกอีกหลังหนึ่งใช่ไหม? ทำไมมันถึงสั่นสะเทือนมากในตอนที่พวกเขากระโดดล่ะ?”

เกรย์สันสิ้นหนทาง

ทันใดนั้น เจย์คว้าทอมมี่และวิ่งออกไปข้างนอกในขณะที่ตะโกนว่า “แผ่นดินไหว! วิ่ง!”

แองเจลีนจ้องเขม็งไปที่เขา

เจย์จะคว้าตัวชาวบ้านแบบสุ่มและหนีไปแต่ก็ฉุกคิดพาเธอไปด้วย ความน่าผิดหวังนั่น… มากเกินไปที่แองเจลีนจะรับมือได้

เกรย์สันดึงแองเจลีนที่ตะลึงงันเข้าสู่อ้อมแขนของเขาและรีบพาเธอออกไปข้างนอก

หลังจากนั้นไม่นาน ที่พักชั่วคราวก็ถล่มลงมาเป็นโรงหลอม

แผ่นดินไหวก็สงบลงอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ไม่เป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตหรือตึกอื่น ๆ พลังทลาย

แองเจลีนมองไปที่ซาก ตาของเธอเปล่งความโกรธที่รุนแรง สายตาของเธอมองตรงไปยังเจย์ราวกับว่าเธอกำลังจะฆ่าเขา

เจย์ตัวสั่น ทำไมนางมารร้ายนั่นถึงมองเขาแบบนั้น?

มันเหมือนกับว่าเขาติดหนี้เธอบางอย่างจากชาติที่แล้ว

“ฮึ่ม” แองเจลีนโกรธจัดและจากไปด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

เกรย์สันห่วงเจย์ ดังนั้น เขาจึงเตือนเจย์ขณะที่พวกเขาเดินผ่านกัน “คุณควรระวังตัวไว้ให้ดีนะ”

เจย์อยากที่จะตอบกลับ ‘ผู้หญิงคนนั้นมีปัญหาอะไร?’

เธอโกรธเพราะว่าเขาไม่ช่วยเธองั้นเหรอ?

ฮี่ฮี่ ทำไมเขาจะต้องทำด้วยล่ะ?