บทที่ 964

แองเจลีนสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเธอจึงรีบพุ่งไปข้างหน้า

“พี่เบน”

เจย์มองแองเจลีนที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน เขาอ่อนแอมากจนพูดหรือส่งเสียงขอความช่วยเหลือไม่ได้

แองเจลีนดูผื่นที่หน้าของเขาและพูดว่า “ร่างการของนายแพ้แอลกอฮอล์และมันกำลังเป็นหนักขึ้น”

เจย์ประหลาดใจ นางมารร้ายแน่ใจได้อย่างไรว่าเขามีอาการแบบไหน?

เธอไม่เหมือนกับพวกชาวประมงที่สงสัยและตั้งคำถามกับชีวิตส่วนตัวของเขา เขาขอบคุณสำหรับเรื่องนั้นอย่างน่าประหลาดใจ

เธอแบกเขาขึ้นหลังและรีบไปยังลานจอดรถ

หลังจากที่พวกเขามาถึงแกรนด์ เอเซีย เจย์ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินในทันที

แองเจลีนนั่งอยู่ข้างนอกห้องด้วยความกังวลตลอดทั้งคืน

วันต่อมา อาการของเจย์ก็คงที่และเขาแอดมิทอยู่ในห้องผู้ป่วยปกติ

แองเจลีนจัดการเอกสารข้อมูลและชาร์ตของเขา นั่งอยู่ตรงหน้าเขา เธออ่านออกเสียงว่า “แพทย์ได้ทำการตรวจนาย และผลลัพธ์ก็แสดงให้เห็นว่าพี่มีโรคกระเพาะกัดกร่อน ดังนั้น นายควรจะมียาติดตัวตลอด

ยังไงก็ตาม ในบรรดายารักษาโรคกระเพาะ นายแพ้ยาโมทิเลี่ยม เพราะงั้น นายจะใช้ยานั่นไม่ได้ แล้วก็ นายมีอาการแพ้แอลกอฮอล์อย่างรุนแรง เพราะงั้น นายก็จะแตะสิ่งนั้นไม่ได้เหมือนกัน”

หลังจากที่เธอพูดจบ แองเจลีนก็มองเจย์ด้วยสีหน้าที่สง่างาม “นายเกือบตายแล้วนะเมื่อวานนี้”

ในทางตรงกันข้าม เจย์สงบ อยู่หรือตายก็ไม่สำคัญกับเขาอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาไม่รู้สึกบอบช้ำหลังสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เทียบกับความสงบของเขา แองเจลีนดูเหมือนจะตื่นตูมเกินไป “นายเคยคิดไหมว่าคนที่รักนายจะเศร้าแค่ไหนถ้านายตายไป?”

คนที่รักเขาคนหนึ่งงั้นเหรอ?

เจย์ใช้เวลารำพึงถึงความคิดนั่น เขามีด้วยเหรอ?

แองเจลีนพูดว่า “ในโลกใบนี้ มีคนที่อยู่เพื่อนายอยู่ระ ถ้านายไม่รักตัวเอง นายก็มีแต่จะทำให้พวกพวกเขาผิดหวัง”