บทที่ 973

“เบ็น ท่านประธานต้องการให้นายดูแลพวกเราใช่ไหม? ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินค่าอาหาร เพราะฉะนั้นนายช่วยไปบอกท่านประธานให้จ่ายค่าจ้างให้เราล่วงหน้าได้ไหม?” ชาวประมงอ้อนวอนเจย์

เจย์มีสีหน้าเคร่งเครียด ชาวประมงพูดกับเขาอย่างโจ่งแจ้งให้เขาไปขอเหตุผลกับนางมารร้ายคนนั้น แต่เขาไม่ต้องการยุ่งอะไรกับเธอเลย

“ฉันพอมีเงินสดอยู่บ้าง ฉันจะให้พวกนายทุกคนยืมก่อนก็แล้วกัน”

สแตน ฮิทเชนส์พูดอย่างชั่วร้าย “เบ็น เงินทั้งหมดนั้นมาจากไหนกัน?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

เจย์จ้องไปที่เขาด้วยความเย็นชาในดวงตาของเขา ซึ่งมันทำให้สแตนส่ายหน้าเล็กน้อย เขามักรู้สึกว่าเศษขยะที่ไม่ได้เรื่องคนนี้มีแววตาที่น่าสยดสยองมาตลอด

ทอมมี่รีบทำลายบรรยากาศนี้และพูดว่า “เอาสิ ฮิทเชนส์ ถ้าเบ็นยินดีให้เรายืมเงิน แปลว่าเขาจะช่วยเรา เราควรจะขอบคุณเขานะ ทำไมเราต้องสนใจว่าเงินของเขามาจากไหนด้วยล่ะ?”

“ใช่ ใช่” ชาวประมงคนอื่น ๆ ต่างก็เห็นด้วย

สแตนมองชาวประมงคนอื่น ๆ ที่ทำตัวเคารพเจย์ในทันทีทันใด เขารู้สึกขมขื่นอยู่ภายในและหัวเราะเยาะ “หึหึ โรคของเขามันแพร่เชื้อได้ สิ่งที่เขามีมันคือเงินสกปรกทั้งหมดเลย เมื่อเรารับมันมา บางทีเราอาจจะติดเชื้อไปด้วย ฉันไม่เอาด้วยหรอกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ใครที่กล้าพอก็เชิญเลย”

ด้วยเหตุนี้ ชีวิตของพวกเขานั้นมีค่ามากกว่าเงิน

ภายใต้การยุยงของสแตน ชาวประมงมองหน้ากัน ความสงสัยและความลังเลปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา

เจย์จึงไม่สนใจพวกเขาและหันหลังเดินกลับเข้าไปข้างใน

สแตนตะโกนใส่เขาอย่างดุดัน “เบ็น เราขอให้นายไปเจรจากับท่านประธาน นายจะนั่งนิ่งดูดายเฉย ๆ แบบนี้เหรอ?”

เจย์เดินไปครึ่งทางแล้วหยุด “ค่าจ้างจะได้รับทุกสิ้นเดือน นี่คือกฎของบริษัท ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไปแหกกฎได้หรอก”

สแตนตะโกนกลับไปว่า “ในเมื่อนายบอกว่าค่าจ้างจะได้รับตอนสิ้นเดือน แล้วนายได้ค่าจ้างมาก่อนสิ้นเดือนได้ยังไง? อ๋อ ฉันเข้าใจแล้ว นายได้เงินมาจากการนอนกับเธอสินะ ฉันรู้ว่าเงินของนายไม่มีอะไรมากไปกว่าเงินที่สกปรกหรอก”

ฟินน์เดินออกไปพร้อมกับจูงมือเซ็ตตี้น้อย เธอเพิ่งตื่นและทั้งคู่ต่างก็โมโหมาก

ชาวประมงเห็นว่าเจย์มีคนแปลกหน้าอยู่ในห้องของเขา ดังนั้นความสงสัยและข้องใจทั้งหมดจึงหายไปในทันที