บทที่ 976

ในตอนนั้นเอง เกรย์สันก็รีบเข้าไปในห้องและอยู่ในท่าทางตื่นตระหนก “ท่านประธานครับ อาการของเทมเพสแย่ลงครับ”

แองเจลีนพูดอย่างโมโหกับเจย์ว่า “นายไม่ต้องไล่ฉันหรอก ฉันไปเองได้” เธอเดินออกไปและปล่อยให้เจย์ยืนอยู่ตรงนั้น

เจย์รู้สึกอึ้งตกใจอย่างมากจนเขาลืมไปว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

เทมเพสตกอยู่ในอันตราย?

เขารีบวิ่งออกไปข้างนอก “คุณเซเวียร์?”

แองเจลีนมองกลับมาที่เขา “อะไรอีกล่ะ?”

“คุณพาผมไปด้วยได้ไหม?”

“นายไม่ยอมขอร้องฉันไม่ใช่เหรอ?” แก้มของเธอป่องเหมือนขนมปังในร้านขายขนมปัง เธอก็ดูน่ารักดี

เห็นได้ชัดเจนว่าเธอยังโกรธเขาอยู่

เจย์ “...”

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงที่โกรธเคืองของแองเจลีนเรียกเขา “ขึ้นรถสิ”

เจย์เดินขึ้นไปและนั่งข้างเธอ

แล้วเกรย์สันก็ออกรถ

แองเจลีนจ้องมองไปที่ดอกทานตะวันในรถ เธอพึมพำกับตัวเองว่า “ให้ดอกทานตะวันกับฉันทำไม? ความสุขนิรันดร์ไม่มีอยู่บนโลกใบนี้สักหน่อย ไม่ใช่เหรอ?”

เจย์คิดว่าเธอกำลังพูดกับเขา แต่เขานึกไม่ออกว่าเขาเกี่ยวอะไรกับดอกทานตะวันในรถนี้ เขาจึงทำได้แค่ฟัง

แล้วเฟอร์รารี่ก็มาถึงทางเข้าของแกรนด์เอเซียหลังจากนั้นไม่นาน

เจย์รู้สึกว่าเขารีบเปิดประตูรถได้อย่างรวดเร็วแล้ว แต่แองเจลีนเปิดประตูและออกไปด้วยความเร็วราวกับลูกศรทีพุ่งออกไป

ขณะที่พวกเขารอลิฟต์ เจย์เหลือบมองแองเจลีนเล็กน้อย เธอดูกลุ้มใจและกังวลมาก เจย์รู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ความรู้สึกนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขามาถึงไอซียูที่ชั้นเก้า

หมอออกมาจากห้องผ่าตัดและรายงานต่อแองเจลีนด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “ท่านประธานครับ ชีพจรของเทมเพสนั้นอ่อนแอมากครับ การหายใจของเขาอ่อนลงเรื่อย ๆ ดังนั้นทางเราจึงต้องหยุดการผ่าตัดไปก่อน”

แองเจลีนชำเลืองมองเจย์และพูดว่า “เอาชุดป้องกันมาให้เขาที ให้เขาได้พูดสองสามคำกับเทมเพสหน่อย”