บทที่ 996

โจเซฟีนปล่อยมือของแองเจลีนโดยไม่มีการเตือนและกระซิบว่า “แองเจลีนฉันปวดท้อง ฉันจำเป็นต้องไปเข้าห้องน้ำ นั่งรอฉันตรงนี้นะ”

ดังนั้น แองเจลีนจึงนั่งลงบนม้านั่งที่เตรียมไว้ให้กสำหรับลูกค้าในร้านโดยเฉพาะ

โจเซฟีนแอบอยู่ในความมืดและสังเกตเจย์อย่างลับ ๆ

เธออยากเห็นการตอบสนองจริง ๆ ของเจย์เมื่อเขาเห็นแองเจลีน

เจย์และมาริลินเดินเข้าไปในร้าน ส่วนมากเจย์จะอุ้มไทเกอร์ไว้ในอ้อมแขนของเขาและยืนอยู่ด้านหนึ่งเหมือนกับรูปปั้นน้ำแข็งในขณะที่มาริลินเลือกเสื้อผ้าที่เธอชอบ

“คุณคิดว่าชุดนี้เป็นไงบ้างคะ ที่รัก?” มาริลินยกเสื้อสีแดงสดขึ้นในทันที

เจย์พยักหน้า “อื้ม”

มาริลินที่เริงร่านำชุดเข้าไปยังห้องแต่งตัวและกำลังจะลองใส่

พนักงานขายก็เดินเข้ามาและแย่งกระโปรงไปจากมือของมาริลิน จากนั้นก็มองมาริลินจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ดูถูก ด้วยที่เห็นชุดแฟชั่นราคาถูกของเธอ พนักงานขายจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงเล็กน้อย “คุณคะ ชุดนี้ราคา 130,000 คุณจ่ายไหวไหม?”

มาริลินดูอับอายเป็นอย่างมาก

พนักงานขายยังคงพูดต่อว่า “ถ้าคุณจ่ายไม่ไหว ก็อย่าลองใส่ เกรงว่าคุณจะทำให้ผ้าของเราเปื้อนน่ะค่ะ” เมื่อกล่าวเช่นนั้น เธอทำแม้กระทั่งปัดฝุ่นในจุดที่มาริลินสัมผัสก่อนหน้านี้

เจย์เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมหลังจากที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

“ผมกำลังซื้อชุดนี้”

เมื่อแองเจลีนได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอก็ประหม่าและทำไม้เท้าหล่น เธอก้มลงเก็บมัน จากนั้นก็หันกลับไปยังเสียง

หัวใจของเธอปั่นป่วน

เธอไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่เธอสูญเสียการมองเห็น เธอไม่อยากให้เขากังวลเรื่องของเธอ

เธอได้ลืมความจริงที่ว่าเธอไม่ได้แต่งหน้าใด ๆ เลยในวันนี้

แววตาที่เฉยเมยของพนักงานขายมองไปที่เจย์ แม้ว่าเธอประหลาดใจกับความดูดีของเจย์ ในตอนที่เธอเห็นเสื้อยืดราคาถูกที่เขาใส่ เธอมองเขาเหมือนกับเป็น ‘โถ’ ที่แทบไม่สบายตาแถมยังไม่มีค่าเลย

“คุณมีเงินงั้นเหรอ?” พนักงานขายถามอย่างรุนแรง

เจย์ตอบกลับอย่างเยือกเย็นว่า “ผมคงไม่ซื้อถ้าไม่มีเงิน”