บทที่ 3

ข้าวทิพย์ก้าวเดินออกมาจากมหาวิทยาลัย สิ่งแรกที่เธอทำคือ..ทิ้งทุกอย่าง

หญิงสาวหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา แล้วใช้เข็มจิ้มดึงเอาซิมการ์ดโทรศัพท์ออกมาจากเครื่อง

"ลาก่อนนะทุกคน" ซิมการ์ดนั้นถูกทิ้งลงถังขยะหน้ามหาวิทยาลัยก่อนที่เธอจะเรียกแท็กซี่

ในเวลาต่อมาที่บ้านหลังหนึ่ง..

"ทำไมถึงจะไม่เรียนต่อ"

"ป้าก็รู้ว่าข้าวหัวไม่ดี ถึงเรียนต่อไปก็คงเรียนไม่จบ"

"ป้าถึงให้เราเรียนมหาวิทยาลัยของเอกชนไง..หรือเรากลัวว่าป้าจะไม่มีเงินส่งเรา"

"กว่าจะเรียนจบมันต้องหมดอีกกี่ล้านล่ะคะป้า"

"กิจการครอบครัวของเราก็มี จะกลัวอะไร"

"ของที่ขายไม่ค่อยได้เนี่ยเหรอคะ"

"อย่าเอาเหตุผลนี้มาเป็นข้ออ้าง"

"ข้าวท้องค่ะ" ถึงยังไงสักวันป้าก็คงจะรู้เรื่องนี้ ถ้ารับไม่ได้เธอพร้อมที่จะออกจากบ้านของท่าน

".........." คนเป็นป้าแทบเข่าทรุดเมื่อได้ยินหลานสาวบอกเหตุผล ถ้าแค่หลานกลัวว่าป้าจะไม่มีเงินส่ง​ ป้าต้องดิ้นรนจนสุดชีวิตแน่ แต่ถ้าเพราะด้วยเหตุผลนี้มันหมดคำจะพูดแล้ว

"ป้าตีข้าวสิคะ ป้าตบข้าวสิ ข้าวเป็นเด็กเกเรเด็กไม่ดี" ข้าวทิพย์เอื้อมมือไปดึงมือของผู้เป็นป้ามาตบตีตัวเอง เพื่อให้ท่านลงโทษ

"แล้วพ่อของเด็กรู้หรือยัง" สุนีย์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถามต่อ