ตอนที่ 101-2 อู่อู๋ตี๋! (2)

ตอนที่ 101 อู่อู๋ตี๋! (2)

ฟู่ชางติ่งกลัดกลุ้ม ฟางผิงไร้คำจะพูด ด้านกัวเซิ่งกลับสับสนงุงนงง

“ฉันคือใคร?”

“ฉันอยู่ที่ไหนกัน?”

นี่เป็นความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวของกัวเซิ่ง!

เขาแทบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกมาดูคนสู้กันเผลอถูกอัดไปด้วย ต่อมาเอ่ยคาดโทษกับฟางผิงอย่างแค้นเคือง

หลังจากนั้น…

ไม่มีหลังจากนั้นแล้ว!

คนอื่นๆ แยกย้ายไปตามทางตัวเอง ส่วนเขายืนทึ่มทื่ออยู่ตรงมุมนั้นคนเดียว ไม่มีใครสนใจสักคน

เขาไม่ได้ขยับไปไหน…ใช่แล้ว ไม่ได้ขยับไปไหน!

เขาอยากถามฟางผิงว่าทำไมต้องอัดเขา!

ตอนนั้นเขาเลยเข้าไปยืนใกล้ๆ ฟางผิง รอเขาลงมา จะได้ถามเขาว่า ฉันใจดีขนาดนี้ทำไมถึงอัดกันได้ลงคอ?

อาจเพราะทุกคนไม่อยากเข้าใกล้ฟางผิง ทั้งมีคนรายล้อยอยู่มาก ดังนั้นจึงไม่มีใครมาไล่เขาไป

รอจนถึงเวลาเปิดตึก เขากลับอยู่ที่ชั้นสี่เสียแล้ว!

จิตใจนั้นว่างเปล่าอย่างถึงที่สุด…

ท่ามกลางความสับสน เขาทำได้เพียงเดินเข้าไปอยู่ในแถวของสาขายุทโธปกรณ์

เขาเดินคิดตลอดทาง ถึงขั้นสงสัยเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของตัวเอง ทำไมฉันมาอยู่สาขายุทโธปกรณ์ได้ล่ะเนี่ย?

—

สนามฝึกหมายเลขหนึ่ง

ตอนนี้พวกอาจารย์สาขายุทโธปกรณ์ต่างทยอยเข้ามานั่งประจำที่ในสนามฝึก

ถังเฟิงไม่คิดจะมากความ เดินมาข้างโต๊ะของตัวเอง เอ่ยว่า “เลือกอาจารย์ได้ตามใจ อย่าลืมดูเงื่อนไขข้างหน้าของอาจารย์ให้ดี! ทุกคนต่างรู้ดีว่า พวกอาจารย์ไม่ได้ถนัดเหมือนกันทั้งหมด เลือกที่เหมาะสมกับตัวเองจะดีที่สุด! อาจารย์บางคนมีความสามารถ แต่อาจสอนไม่เก่ง อาจารย์บางคนตอนนี้ความสามารถอาจเป็นรอง แต่กลับแข่งแกร่งกว่าที่ทุกคนคิดไว้มาก อย่าทะเยอทะยานเกินตัว คิดว่าตัวเองเชี่ยวชาญทุกสิ่ง อาจารย์ขั้นสี่ขั้นห้าก็คงสอนคุณไม่ได้หรอก! เอาล่ะ ไม่พูดมากแล้ว รีบเลือกกัน พรุ่งนี้จะได้พักผ่อน วันมะรืนอบรมร่วมกัน จากนั้นจะเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ!”

พอเขาพูดจบ มีนักศึกษาหลายคนวิ่งไปอยู่ข้างหน้าถังเฟิงเหมือนกัน

อาจารย์พวกนี้ขี้เกียจจะอธิบายให้ฟังทีละคน จึงเขียนเงื่อนไขแปะไว้ข้างหน้าโต๊ะ

“ผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น ไม่จำกัดหญิงชาย หลอมกระดูกสองครั้งจะพิจารณาเป็นพิเศษ การสอนหลักๆ คือเคล็ดวิชาหมัดและขา ปี 2008 รับแค่ห้าคนเท่านั้น!”

นี่คือเงื่อนไขของถังเฟิง ไม่ถือว่าสูงหรือต่ำจนเกินไป อย่างน้อยเงื่อนไขผู้ฝึกยุทธ์ ก็เหมือนจะดึงฟางผิงออกไปได้แล้ว

แน่นอนว่าถ้าฟางผิงเลือกเขาจริงๆ ถังเฟิงไม่ปฏิเสธเช่นกัน คนที่หลอมกระดูกครั้งที่สองและสามแล้ว โดยปกติอาจารย์ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

ฟางผิงกวาดสายตามองอาจารย์คนอื่น

อาจารย์หลัวอี้ชวนที่ฟู่ชางติ่งหมายตาไว้ กลับตั้งเงื่อนไขสูงไม่น้อย

“ผู้ฝึกยุทธ์หรือคนที่ปราณแตะถึงหนึ่งร้อยแปดสิบแคลขึ้นไป! หลอมกระดูกแขนก่อนพิจารณาเป็นพิเศษ จวงกงอยู่ระดับที่หนึ่ง!”

ฟู่ชางติ่งเห็นเหมือนกัน เอ่ยอย่างคับข้องใจทันที “อะไรกัน? ฉันหลอมกระดูกขาก่อนไม่ได้งั้นเหรอ?”

ว่าแล้วเจ้าหมอนี้ก็ไม่คิดชักช้า รีบหันไปอ่านเงื่อนไขของอาจารย์ไป๋รั่วซี

“ผู้หญิง ไม่จำกัดการหลอมกระดูก ชื่นชอบวิชากระบี่ สอนกระบี่พื้นฐาน เคล็ดวิชากระบี่ค่อนข้างมีความหลากหลาย คนที่ไม่คิดจริงจัง ไม่ควรเลือก!”

“…”

“ให้ตายเถอะ รับแต่ผู้หญิง!”

ฟู่ชางติ่งขุ่นเคืองยิ่งกว่าเดิม หากเขาจะไปหาอาจารย์หลัวอี้ชวนจริงๆ ฝ่ายนั้นอาจจะไม่ปฏิเสธเขาเสมอไป แต่ถังเฟิงแสดงเป็นนัยว่าอยากรับเขาเป็นศิษย์แล้วน่ะสิ

ไม่ใช่ว่าเขาไร้ตัวเลือก แต่มักรู้สึกขัดแย้งในใจอยู่บ้าง

ฟางผิงไม่อยากจะสนใจเขาแล้ว ไล่ดูอาจารย์คนต่อไป ไม่นานฟางผิงก็เห็นโต๊ะอาจารย์สวีเจี้ยนโจว คนที่เขาเลือกไว้ในใจเมื่อวาน

ฟางผิงไม่เคยเห็นอาจารย์คนนี้มาก่อน แต่บนโต๊ะมีป้ายชื่อของอาจารย์ ไม่ต้องกลัวว่าจะผิดคน

“ไม่จำกัดหญิงชาย หลอมกระดูกสองครั้งยิ่งดีไปใหญ่ สอนวิชาดาบพื้นฐาน หมายเหตุ ช่วงนี้ธุระค่อนข้างเยอะ อาจไม่ว่างให้คำแนะนำนักศึกษา เรื่องสำคัญจะมีหลัวเฟิงนักศึกษาปีสี่คอยรับหน้าที่แทน…”

ฟางผิงขมวดคิ้วทันที ราชสีห์ถังไม่ได้ถูกชะตาเขา คิดว่าฟู่ชางติ่งดีกว่า

ฟางผิงเป็นคนที่ให้เกียรติ์ตัวเอง ไม่ได้อยากเลือกเจ้าสิงโตขนาดนั้น

ทางหลัวอี้ชวน เคล็ดวิชาหอกอะไรนั่น ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา

แต่อีกฝ่ายตั้งเงื่อนไขหลอมกระดูกแขน ฟางผิงไม่เหมาะกับข้อนี้ เขาฝึกจวงกงมาก็เพราะตั้งใจจะหลอมกระดูกขา

แน่นอนว่าพอเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองแล้วแทบไม่แตกต่างกัน ฟางผิงคิดว่าตัวเองคงจะทะลวงขั้นสองได้อย่างรวดเร็ว

สวีเจี้ยนโจวไม่ได้ตั้งเงื่อนไขสูง เขาไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับให้ศิษย์ตัวเองมาสอนแทน นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฟางผิงต้องการ

สาขายุทโธปกรณ์มีอาจารย์ขั้นหกทั้งหมดห้าคน