ตอนที่ 101
ตอนที่ 101 อู่อู๋ตี๋! (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 101 อู่อู๋ตี๋! (1)
ยี่สิบนาทีต่อมา
ด้านนอกตึกฝึกซ้อม
นักศึกษาปีสูงกำลังล้อมวงดูอยู่รอบๆ รอจนเห็นเด็กใหม่หลายคนเดินออกมาหน้าด้วยหน้าบวมตาเขียวแล้ว ค่อยพากันยินดีปรีดาบนความทุกข์ของคนอื่น
“ปีนี้เหมือนมีคนถูกอัดเยอะเลย?”
“ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย เห็นแล้วรู้สึกดีจริงๆ ปีก่อนพวกเราก็ถูกคนอื่นมุงดูจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน ปีนี้ถือว่าถึงตาพวกเราเป็นผู้ชมบ้าง”
“เอ๋ นั่นมันเกิดอะไรขึ้น? ฟู่ชางติ่งไม่ใช่เหรอ? คนที่อวดดีเมื่อวานถูกอัดจนหน้าบวมเป็นหัวหมู?”
“ให้ตาย นายมองออกด้วย เก่งชิบหาย ฉันว่าพ่อแม่เขาน่าจะจำลูกไม่ได้ด้วยซ้ำ?”
“เมื่อวานสร้างความประทับใจไว้ดีไม่น้อย เหมือนกับฉันในปีนั้น ฉันเลยคิดว่าวันนี้เขาอาจจะถูกอัด นึกไม่ถึงว่าจะโดนจริงๆ ด้วย!”
“…”
ทุกคนพากันซุบซิบอย่างสนุกปาก
ฟู่ชางติ่งถูกฟางผิงพยุงออกมา ตอนนี้ได้ยินคนพวกนั้นพูดล้อเลียน จึงเอ่ยอย่างโมโห “ฉันสู้คนเดียวกับคนเป็นพัน ถึงจะแพ้ก็แพ้อย่างมีเกียรติ!”
“เหอะ!”
“ว่าแล้วเขามันน่าไม่อาย เมื่อวานทั้งสองคนช่วยกันคุยโว วันนี้มาโม้อยู่คนเดียวอีก!”
“…”
หนึ่งต่อสิบ พวกเขาเชื่อ!
เพราะปีก่อนเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน แม้ว่าจะดูแคลนฟู่ชางติ่ง แต่ฟู่ชางติ่งยังถือว่ามีความสามารถจริงๆ เมื่อวานทุกคนต่างประจักษ์ถึงเรื่องนี้
แต่หนึ่งต่อพัน ใครเขาจะเชื่อ?
พวกนักศึกษาปีสูงแทบไม่มีใครเชื่อ เด็กใหม่ส่วนใหญ่ก็ปิดปากเงียบกัน
มีบางคนที่ขาดไหวพริบ แย้งออกไปอย่างโมโหว่า “คนเดียวต่อหนึ่งพันที่ไหน สองคนเถอะ ทั้งนายยังถูกอัดจนน่วม”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา เด็กใหม่หลายคนเผยแววตาขุ่นเคืองทันที
โง่เขลา!
ทุกคนคิดกันดีแล้วจะปิดปากเงียบ ให้พวกเขาไปโม้กันเอง พูดไปคงไม่มีใครเชื่อหรอก!
เรื่องน่าอายแบบนี้ ทั้งฟางผิงยังออกมาในสภาพดีได้ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ คนอื่นล้วนขายหน้าทั้งนั้น
แต่นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะมีเจ้าปัญญาอ่อนแย้งออกมา!
นี่ไม่ใช่แสดงให้เห็นหรือว่าพวกเขาถูกคนนับพันรุมจริงๆ!
คนแบบนี้คาดไม่ถึงว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ได้ กระทั่งพวกจ้าวเหล่ยยังสงสัยว่า บางทีฟางผิงอาจพูดถูก
มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้ด้อยลงทุกปี ไม่ได้เก่งกาจอะไรอีกแล้ว!
เรื่องน่าอายแบบนี้ ควรจะปฏิเสธไว้ก่อน ถึงจะไม่ปฏิเสธ ก็ควรเงียบไว้ ไอ้ปัญญาอ่อนเอ้ย!
เมื่อคำพูดของเด็กใหม่หลุดออกมา พวกนักศึกษาปีสูงจึงพากันตกตะลึง
“จริงเหรอเนี่ย?”
“ถูกรุมกันจริงๆ?”
“สองคน อีกคนคือฟางผิง?”
“น่าจะอย่างนั้น ดูพวกเขาสองคนสิ ถูกคนอื่นแยกออกห่าง มีความเป็นไปได้…”
“หนึ่งต่อหนึ่งพัน นายเชื่อเหรอ? ฉันเชื่อไม่ลง ยิ่งเห็นฟางผิงไร้รอยขีดข่วนยิ่งเชื่อไม่ลง”
“…”
ฟางผิงไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไรจริงๆ อย่างน้อยบาดแผลภายนอกแทบไม่มีให้เห็น
เขาสวมชุดฝึกแขนยาวรัดกุม ใบหน้าไม่ได้รับบาดเจ็บ บาดแผลเห็นไม่เด่นชัด
แต่ฟู่ชางติ่งไม่เหมือนกัน ใบหน้าบวมเป่ง บนร่างมีแต่รอยเท้าเต็มไปหมด มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าถูกอัดมา
ดังนั้นทุกคนเลยไม่อยากเชื่อว่าทั้งสองคนจะทำแบบนั้นได้จริงๆ
ในขณะที่กลุ่มเด็กใหม่จมอยู่ในความเงียบ พวกนักศึกษาปีสูงกำลังพูดคุยกันอย่างร้อนระอุ หน้าประตูใหญ่พลันปรากฏกลุ่มคนเดินออกมาจำนวนหนึ่ง
หวงจิ่งเอ่ยด้วยหน้าบึ้งตึง “พวกนักศึกษาปีสูงแยกย้ายออกไป มีเวลาว่างควรไปอ่านหนังสือฝึกวิชาดีๆ! หน้าตาของมหาวิทยาลัยถูกพวกคุณทำลายไปหมดแล้ว!”
คำพูดนี้ไม่รู้ว่าบอกนักศึกษาใหม่หรือนักศึกษาปีสูง แต่คณบดีสาขายุทโธปกรณ์นั้นโมโหอย่างมาก เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์เชียว!
แม้จะเป็นนักศึกษาปีสูง ก็ไม่กล้าหยอกล้อกับปรมาจารย์อยู่แล้ว เว้นแต่ฉินเฟิ่งชิงที่ชอบรนหาที่ตาย
พวกนักศึกษาที่มามุงดูจึงทยอยกันออกไป แอบซุ่มมองแถวหน้าต่างตึกเรียนใกล้ๆ แทน
—
เมื่อนักศึกษาปีสูงไปแล้ว หวงจิ่งค่อยเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “เข้าแถวตามชั้นที่เลือก!”
นักศึกษาใหม่นับพันคน รีบเข้าแถวตามชั้นที่ตัวเองอยู่ก่อนประตูตึกจะถูกเปิด ไม่มีใครกล้าลักไก่ไปแถวอื่น
ผู้ฝึกยุทธ์นั้นความจำดีมากกว่าคนทั่วไป รวมทั้งมีกล้องวงจรปิด เล่นลูกไม้ต่อหน้าปรมาจารย์ นั่นเท่ากับรนหาที่ตาย
“ตกต่ำปีแล้วปีเล่า!”
หวงจิ่งรอทุกคนเข้าแถวเสร็จแล้ว ค่อยตะโกนตำหนิ
มีทั้งความไม่พอใจและอยากตักเตือน!