ตอนที่ 114-2 ฉันต่างหากที่เป็นตัวเด่น (2)

ตอนที่ 114 ฉันต่างหากที่เป็นตัวเด่น (2)

หวังจินหยางไม่สนใจเขา มองไปยังฟางผิงที่อยู่บนเวที “คราวหลังถ้าคิดว่ามันอันตรายควรเลือกจะปฏิเสธ! เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนาย ไม่ต้องกังวลจะถูกล้างแค้น รอฉันทะลวงขั้นสี่แล้ว ถ้าพวกเขายังมาไม้นี้อีก ฉันจะฆ่านักศึกษาขั้นสี่ที่นี่ให้หมด พอขั้นห้าแล้ว ก็จะท้าประลองพวกขั้นห้าเหมือนกัน!”

หวังจินหยางพูดอย่างเหิมเกริม ทั้งเต็มไปด้วยความจริงจัง ใบหน้าของพวกอาจารย์ต่างบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง

หลู่เฟิ่งโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย “หวังจินหยาง อย่าลืมว่าฟางผิงเป็นศิษย์ของฉัน ฉันให้การดูแลเขาอยู่แล้ว พูดแค่เรื่องของตัวเองเถอะ นายคิดว่านายอยู่เหนือผู้ฝึกยุทธ์ระดับเดียวกันจริงๆ หรือไง?”

“ลองดูก็รู้แล้ว!”

“มั่นใจดีนี่ สมแล้วที่พวกมหาวิทยาลัยทั่วไปดึงตัวนายออกมาสร้างปัญหา”

หลู่เฟิ่งโหรวหัวเราะ ก่อนเอ่ยว่า “ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ยอมรับการประลองถือเป็นเรื่องปกติ…”

“ฉันไม่สนใจเรื่องนี้!”

หวังจินหยางตัดบท “ฟางผิงจะเป็นหรือตายไม่เกี่ยวกับฉัน จะปฏิเสธหรือยอมรับการประลองก็ไม่เกี่ยวกับฉัน! แต่นั่นควรเป็นทางที่เขาเลือกเอง ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนส่งผลกระทบต่อทางเดินของเขา มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ใช้เรื่องของฉันมาบีบเค้นเขา นั่นไม่สมควร! เรื่องของฉัน ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ใครไม่ยอม ใครไม่ยินดี มาหาฉันได้ ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะทำอย่างที่พูดไว้”

หลู่เฟิ่งโหรวพยักหน้าเอ่ย “คำพูดนี้กลับไม่ผิด ความจริงก็เป็นแค่พวกเหลือขอที่ถูกนายทำลายไฟจนมอดจนต้องดิ้นออกมาก่อเรื่อง นักศึกษาแนวหน้าอย่างแท้จริงของที่นี่ ไม่มีใครทำแบบนี้อยู่แล้ว ฉินเฟิ่งชิง เซี่ยเหล่ย โจวเหยียน…คนพวกนี้ ไม่มีใครอคติกับฟางผิง พวกเขาทระนงในเกียรติของตัวเอง”

หวังจินหยางเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “พวกเขาก็ไม่กล้าเหมือนกัน!”

โจวเหยียนที่อยู่ด้านข้างมุมปากกระตุกเล็กน้อย พึมพำว่า “พูดอย่างกับกลัวนายอย่างนั้นแหละ”

หวังจินหยางกลับได้ยินคำพูดนี้ มองไปยังเธอ “เธอจะรับการประลองก็ได้!”

“โรคจิต…”

โจวเหยียนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “นายอย่ามาอวดดีเกินไป ที่นี่คือสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ของเซี่ยงไฮ้! ใครอนุญาตให้นายเข้ามา?”

“ฉันเอง!”

เวลานี้มีเสียงคนเอ่ยอย่างเกียจคร้านดังขึ้น

ฉินเฟิ่งชิงถือดาบเดินเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อย เอ่ยพลางหาวหวอด “ฉันเจอเขาที่สถานีรถไฟพอดีเลยชวนมาเดินเล่นในมหาวิทยาลัย นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นเรื่องสนุก บอกตั้งนานแล้วว่าทำเรื่องพวกนี้ไม่มีประโยชน์ หมอนี่ไม่ได้ตายซะหน่อย ยังอยู่ดี หากอยากจะทำอะไรท้าประลองเขาโดยตรงดีกว่า จะก่อเรื่องยุ่งอะไรมากมาย! ฉันสู้เขาไม่ได้เหมือนกัน ไม่งั้นคงท้าประลองไปนานแล้ว…”

เวลานี้ฟางผิงที่ปิดปากเงียบตลอดกลับพูดขึ้นมา “พี่หวัง ฉินเฟิ่งชิงก็บอกว่ารอผมทะลวงขั้นสามแล้ว จะมาท้าประลองผม…”

ฉินเฟิ่งชิงมุมปากกระตุก ด่าขมุบขมิบ “ฉัน…ฉันแค่พูดไปอย่างนั้น!”

หวังจินหยางชำเลืองมองเขาไม่พูดอะไร สุดท้ายยังมองไปทางหลิวหย่งเหวินที่เผยสีหน้าบิดเบี้ยว

“ตอนนี้นายอยู่ขั้นสาม ไม่รับการประลองไม่เป็นไร แต่ถ้าฉันทะลวงขั้นสี่แล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่มีวิธี! พ่อของนายอยู่ขั้นสี่เหมือนกัน ถ้ามีครั้งต่อไปอีก ฉันจะประลองตัดสินความเป็นความตายกับพ่อนาย!”

“หวังจินหยาง”

หลิวหย่งเหวินเผยใบหน้ามืดครึ้ม ไม่มีเค้าของความสุภาพเหมือนก่อนหน้านี้ กัดฟันว่า “หากไม่ใช่ว่า…”

“หากไม่ใช่ว่าอะไร? หากไม่ใช่ว่าฉันมีปรมาจารย์มาด้วย พ่อนายคงจัดการฉันไปนานแล้ว?”

หวังจินหยางแสยะยิ้ม “นั่นเพราะฉันมีค่าพอ! เทียบกับพวกนายแล้ว ฉันมีคุณค่ามากกว่า นายควรยอมรับชะตากรรมซะ!”

ทิ้งคำพูดไว้ ก่อนหวังจินหยางจะหมุนตัวเดินพลางเอ่ยว่า

“ช่วงนี้ฉันยังอยู่ในเซี่ยงไฮ้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามจากที่นี่หรือที่อื่น สามารถมาหาฉันได้ทั้งนั้น! สามวันให้หลังฉันจะไม่รับประลองกับขั้นสามอีก แต่แน่นอนว่าถ้ารนหาที่ตาย ก็มาได้!”

—

เหล่าหวังไปง่ายๆ แบบนี้ ฟางผิงกลับถอนหายใจไม่หยุด

แย่งซีนกันชัดๆ!

การประลองครั้งแรกของฉัน จัดการผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งตอนปลายตายไปสองคน ตอนที่แสดงพลังออกมาอย่างโดดเด่น ปรากฏว่าเหล่าหวังกลับโผล่มาวางอำนาจ กระทั่งหลู่เฟิ่งโหรวยังไม่สนใจศิษย์อย่างเขาคนนี้ เอาแต่จับจ้องมองเหล่าหวังตาไม่กะพริบแทน

ตอนแรกจ้าวเสวี่ยเหมยและหยางเสี่ยวม่านนั้นมองเขาอย่างหวั่นเกรงและนับถือ

แต่พอเหล่าหวังมา ผู้หญิงสองคนนี้เหมือนจะลืมไปแล้วว่าฟางผิงยังอยู่บนเวที

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ฟางผิงพึมพำเบาๆ ทั้งรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง