ตอนที่ 121-2 ระบบของภารกิจ (1)

ตอนที่ 121 ระบบของภารกิจ (1)

ฝ่ายบริการ

หลู่เฟิ่งโหรวพาฟางผิงมาที่ฝ่ายบริการ นี่ทำให้ฟางผิงนึกไม่ถึงอยู่บ้าง

พวกเขาไม่ได้ไปจุดแลกเปลี่ยนที่ชั้นหนึ่ง แต่ตรงดิ่งขึ้นไปชั้นสาม

แม้ว่าท้องฟ้าจะมืดสนิทแล้ว ฝ่ายบริการก็ยังเปิดไฟสว่างจ้า การฝึกวิชาของผู้ฝึกยุทธ์ไม่แบ่งแยกกลางวันกลางคืน

“ชั้นหนึ่งรับคะแนน แลกเปลี่ยนยาบำรุง ชั้นสองตรวจสอบระดับขั้น ชั้นสามเป็นจุดรับภารกิจของมหาวิทยาลัย”

หลู่เฟิ่งโหรวเดินไปพลางพูดไปพลาง “แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเข้ามาได้ คนธรรมดาไม่อนุญาตให้เข้ามา ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ถ้าไม่มีอาจารย์แนะนำมา ก็เข้ามาไม่ได้เหมือนกัน”

รอจนขึ้นมาชั้นสาม หน้าทางเข้าเป็นสถานที่คล้ายแผนกต้อนรับ มีคนเฝ้าอยู่

เมื่อได้ยินเสียง ผู้ฝึกยุทธ์ที่ประจำอยู่จึงเงยหน้ามอง พอเห็นหลู่เฟิ่งโหรวก็รีบเอ่ยว่า “สวัสดีอาจารย์หลู่!”

“อืม”

หลู่เฟิ่งโหรวไม่พูดพร่ำอะไรอีก พาฟางผิงและจ้าวเสวี่ยเหมยเข้าไปด้านใน

ที่นี่ต่างจากในจินตนาการของฟางผิงอยู่บ้าง ไม่มีกระดานดำใหญ่ที่แขวนภารกิจเต็มไปหมดอย่างที่เขาคิดไว้

แต่กลับเป็นอุปกรณ์อัจฉริยะหลายเครื่องที่สูงกว่าหนึ่งเมตร

หลู่เฟิ่งโหรวเดินไปที่ด้านหน้าอุปกรณ์เครื่องหนึ่ง มองไปยังฟางผิง “บัตรผู้ฝึกยุทธ์ของนายล่ะ?”

ฟางผิงรีบล้วงบัตรออกมา ก่อนหลู่เฟิ่งโหรวจะวางบัตรของเขาไว้บนอุปกรณ์นั้น “ระบบถูกจำกัดสิทธิ์เข้าถึงไว้ ตอนนี้ฉันจะเปิดสิทธิ์เข้าถึงให้นายรับภารกิจ ถ้าไม่มีอาจารย์เปิดให้ แม้พวกนายจะเข้ามาก็ไม่มีประโยชน์ ไม่อาจเข้าระบบของภารกิจได้อยู่แล้ว”

ขณะที่พูด หลู่เฟิ่งโหรวนั้นทำการเปิดสิทธิ์เข้าถึงให้ฟางผิงไปด้วย

บนจออุปกรณ์ปรากฏสี่หัวข้อขึ้นมา

“ภารกิจหน่วยทหาร”

“ภารกิจหน่วยสืบสวน”

“ภารกิจสถานีตำรวจ”

“ภารกิจมหาวิทยาลัย”

—

“ปกติภารกิจของหน่วยทหารและหน่วยสืบสวนจะค่อนข้างยาก นายเพิ่งจะอยู่ขั้นหนึ่ง ภารกิจตอนนี้จึงถูกจำกัดอยู่บ้าง แต่ก็ยากมากเช่นกัน หน่วยทหารและหน่วยสืบสวนมีคนมากความสามารถอยู่ถมเถ พวกเขาอาจจะไม่ว่างหรือมีเหตุผลอย่างอื่นเลยไม่สามารถทำบางเรื่องได้ ดังนั้นจึงฝากฝังให้มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทำแทน”

“ภารกิจของหน่วยทหาร รางวัลไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่บางครั้งหน่วยทหารก็ให้ทรัพยากรที่พิเศษหรือเป็นคะแนนสะสมของหน่วยทหาร คะแนนสะสมพวกนี้มีประโยชน์หลากหลาย สามารถใช้ในการเลื่อนขั้นเมื่อเข้าทำงานที่หน่วยทหารในอนาคต ทั้งยังสามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรพิเศษที่หน่วยทหารได้เช่นกัน”

“เทียบกับภารกิจของหน่วยสืบสวนแล้ว จะได้รางวัลหลากหลายกว่า แต่ความยากไม่ใช่เล่นๆ เหมือนกัน บางครั้งก็มีคะแนนสะสมให้เป็นรางวัล สามารถใช้คะแนนปูทางเพื่อเข้าสู่หน่วยสืบสวนในอนาคตได้”

“ภารกิจของสถานีตำรวจง่ายกว่าไม่น้อย แต่ไม่อาจประมาทจนเกินไปได้”

หลู่เฟิ่งโหรวกล่าวเตือน “ภารกิจของสถานีตำรวจ ส่วนมากจะเกี่ยวข้องกับคนธรรมดา แต่มักจะเป็นพวกที่โหดเหี้ยมชั่วช้า มีอาวุธปืนครอบครองอยู่ทั้งนั้น แม้คนโหดเหี้ยมเช่นนี้จะไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็ชั่วช้าสามานย์อย่างถึที่สุด หากผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งอย่างพวกนายไม่ระวัง ถูกพวกนั้นยิงตายถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลกเหมือนกัน ปกติทางสถานีตำรวจจะจ่ายเป็นเงินทอง ไม่เหมือนกับหน่วยทหารและหน่วยสืบสวนที่จะมอบยาบำรุงหรือสิ่งของอย่างอื่นเป็นรางวัล”

“ส่วนอันสุดท้าย ภารกิจของมหาวิทยาลัย”

หลู่เฟิ่งโหรวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ภารกิจของมหาวิทยาลัยมีทั้งยากและง่ายปะปนกัน ภารกิจง่ายๆ อย่างเช่น มีนักศึกษาประกาศภารกิจแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างกัน อีกฝ่ายใกล้ทะลวงเคล็ดวิชาต่อสู้แล้ว อยากหาคนมาแลกเปลี่ยนความรู้ ปกติแล้วจะไม่มีอันตรายอะไร สามารถรับได้ ทั้งอาจมีอาจารย์ประกาศภารกิจ อย่างเช่นช่วยวิ่งเต้นธุระแทนเขา ไปส่งของที่บ้านเกิด อะไรล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น ภารกิจที่ง่าย คงไม่ได้รางวัลใหญ่อยู่แล้ว ส่วนภารกิจที่ยาก อย่างเช่นพวกนักศึกษาอยากรวมกลุ่มทำภารกิจ หรือพวกอาจารย์อยากได้นักศึกษาที่แข็งแกร่งมาช่วยเหลือ…สรุปแล้ว เดี๋ยวนายจะกระจ่างใจเอง นายสามารถดูได้ว่าจะเลือกรับหรือไม่รับภารกิจไหน แต่ตอนนี้นายยังเป็นเด็กใหม่ แม้จะรับภารกิจ ก็ควรเลือกรับที่ง่ายหน่อย ใช้เวลาไม่เยอะ พวกนายยังมีหลายเรื่องที่ไม่ได้เรียนรู้ เวลานี้อย่าได้ทำเหมือนกับพวกปีสูง ออกไปทำภารกิจครั้งหนึ่งใช้เวลาหลายเดือนถึงกระทั่งเกือบครึ่งปี”

สุดท้ายหลู่เฟิ่งโหรวยังเอ่ยว่า “ฝ่ายบริการตรงนี้ เตรียมพร้อมให้นักศึกษาที่อยู่ขั้นหนึ่งขั้นสอง รอนายอยู่ขั้นสามแล้ว จะต้องไปรับภารกิจที่อื่น อีกอย่างระบบของภารกิจสามารถใช้เว็บทางการของมหาวิทยาลัยเข้าได้ กรอกหมายเลขนักศึกษานายและรหัสก็ได้แล้ว ที่นี่หลักๆ คือพาเด็กใหม่มาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น ทั้งเมื่อภารกิจเสร็จสิ้นจะต้องมารับรางวัลที่นี่ ส่วนฉันบางทีอาจจะมีภารกิจให้นักศึกษาช่วยเหลือ แน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่จำเป็น นายอ่อนแอเกินไป ยังไม่มีภารกิจอะไรให้นายช่วยเหลือได้”

ฟางผิงพยักหน้างึกงัก จ้าวเสวี่ยเหมยที่อยู่ด้านข้างกล่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ “อาจารย์ งั้นฉัน…”

“เธอ?”