ตอนที่ 123 รวบรวมข้อมูล (1)

ตอนที่ 123 รวบรวมข้อมูล (1)

การเลือกหัวหน้าชั้นแทบไม่เหนือความคาดหมายอะไร เสร็จสิ้นไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ฟางผิงอัดจ้าวเหล่ยคนที่ทุกคนรู้ทั่วกันว่าหลอมกระดูกได้เยอะที่สุดและเป็นอันดับหนึ่งในชั้นจนหน้าบวมเป็นหัวหมู สี่สิบแปดคนที่เหลือต่างไม่มีใครคัดค้านผลตัดสิน

ตอนนี้จ้าวเหล่ยยังคงนอนแกล้งตายอยู่ที่พื้น

ไม่แกล้งตายคงไม่ได้ อับอายขายขี้หน้าเกินไป!

เขาแทบไม่ทันได้โต้กลับ ก็ถูกฟางผิงอัดจนหน้าบวมเป็นหัวหมู แม้ฟางผิงจะโจมตีโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แต่นั่นถือว่าเป็นความสามารถของฟางผิงเช่นกัน

อันที่จริงมีหลายคนมองออกว่าจ้าวเหล่ยแกล้งสลบ

แต่ติดที่จ้าวเหล่ยไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ ถังเฟิงอาจารย์ของเขายังอยู่ที่นี่ ทุกคนจึงไม่อาจหัวเราะอย่างไม่เกรงใจได้

ฟางผิงกลับไม่สนใจว่าถังเฟิงอยู่ที่นี่ สุดท้ายยังใช้คำพูดของถังเฟิงมาแดกดันเขาเล็กน้อย

เขาไม่พอใจถังเฟิงอยู่บ้างเหมือนกัน

ตอนที่แบ่งสาขา อาจารย์คนนี้เคยขุดหลุมเขาครั้งหนึ่ง ปล่อยให้เขาเลือกหลู่เฟิ่งโหรวแล้วค่อยมาเตือนว่าเสี่ยงที่จะตายสูง

แน่นอนว่าตอนนี้ฟางผิงรู้แล้ว ลูกศิษย์พวกนั้นของหลู่เฟิ่งโหรวรนหาที่ตายเอง แทบไม่เกี่ยวข้องกับหลู่เฟิ่งโหรวเลย

ฟางผิงที่ใจกว้าง จึงไม่ลืมที่จะใช้โอกาสเล็กๆ นี้เอาคืนสักหน่อย

แต่ถังเฟิงเป็นคนอนุญาตให้เขาแลกเปลี่ยนความรู้ ฟางผิงก็ไม่คิดจะเอาจริงเอาจังกับจ้าวเหล่ย

ความจริงสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออาจารย์ของตัวเองเหมือนจะมองถังเฟิงขัดหูขัดตา จึงจงใจหาเรื่องศิษย์เขาแทน

มีหลู่เฟิ่งโหรวหนุนหลัง ฟางผิงถึงได้ใจกล้าแบบนี้

ถังเฟิงไม่ใช่คนที่คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น ชำเลืองมองฟางผิง แทบจะมองข้ามจ้าวเหล่ยไป

เอ่ยอย่างรวดเร็ว “งั้นจากนี้ฟางผิงคือหัวหน้าชั้น คนอื่นๆ เห็นต่างหรือไม่?”

ไม่มีใครคัดค้าน

“ดี หัวหน้าถูกเลือกแล้ว กลับไป…กลับไปแล้วให้จ้าวเหล่ยมาเอาตารางรวมตัวฝึกที่ฉัน”

ฟางผิงพูดออกมาแล้ว เรื่องวิ่งเต้นจะมอบให้จ้าวเหล่ยทำแทน

ถังเฟิงไม่คิดจะบิดพลิ้วคำพูดแทนลูกศิษย์ตัวเอง สู้คนอื่นไม่ได้ กระตุ้นลูกศิษย์คนนี้ของเขาก็ดีเหมือนกัน

ความหยิ่งทระนงของจ้าวเหล่ย เขามองเห็นอยู่ในสายตาเช่นกัน

ความทะเยอทะยานจะว่ามากก็ไม่ใช่ จะว่าน้อยก็ไม่ถือว่าน้อย จ้าวเหล่ยไม่ค่อยชอบฟางผิงเท่าไหร่ แต่ไม่ได้จงใจจะหาเรื่องเหมือนกัน อันที่จริงยังแสดงให้เห็นว่าเขาถูกอบรมมาดีไม่น้อย

ครั้งนี้ให้เขาได้รับบทเรียนไป ครั้งหน้าคงจะดีขึ้นแล้ว

บางครั้งคำที่อาจารย์พูด ลูกศิษย์อาจจะไม่ฟังเสมอไป แต่ถูกฟางผิงซ้อมยับขายหน้าต่อทุกคนแบบนี้ คงได้รับบทเรียนครั้งใหญ่แล้ว

แน่นอนว่าหากยังไม่เปลี่ยนแปลง นั่นหมายความว่าเรื่องจิตใจคงไม่ผ่าน ถังเฟิงไม่คิดจะให้ความสำคัญกับเขาเกินไปเช่นกัน

ไม่สนใจว่าจ้าวเหล่ยจะตอบรับหรือไม่ ถังเฟิงพูดต่อว่า “การรวมตัวฝึกซ้อมเริ่มต้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้ คงไม่อาจรบกวนคลาสเรียนปกติของทุกคน หลักๆ จะรวมตัวตอนกลางคืนและสุดสัปดาห์ จะพูดรายละเอียดวันพรุ่งนี้อีกที ตอนนี้ทุกคนแยกย้ายได้”

พวกนักศึกษาพากันแยกย้ายออกไป มีหลายคนยังนิ่งอยู่กับที่ อยากเห็นว่าจ้าวเหล่ยจะแสดงละครต่อไปหรือเปล่า?

ปรากฏว่าจ้าวเหล่ยไม่คิดจะเล่นต่อ ถังเฟิงประกาศแยกย้ายแล้วก็รีบลุกขึ้นมาทันที

เช็ดเลือดกำเดาและน้ำตาบนใบหน้าแล้ว จ้าวเหล่ยค่อยเงยมองฟางผิง กัดฟันว่า “ครั้งนี้ฉันยอมรับความพ่ายแพ้ แต่คอยดูต่อไปเถอะ ชีวิตในมหาวิทยาลัยเพิ่งจะเริ่มต้น!”

ฟางผิงเบะปาก เอ่ยอย่างไม่แยแส “ขอแค่พ่อนายไม่มาหาเรื่องฉันตัวต่อตัว ฉันรอนายได้ทุกเมื่อ”

“ยั่วยุฉันให้น้อยๆ หน่อย พ่อฉันไม่ได้ไร้ยางอายขนาดนั้น!”

จ้าวเหล่ยแค่นเสียงขึ้นจมูก การกระทำนี้กลับเป็นปัญหา!

จมูกเขายังเจ็บอยู่เลย

จ้าวเหล่ยใบหน้ากระตุก ก่อนน้ำตาจะไหลบ่าออกมาอีกครั้ง

“ร้องไห้อีกแล้ว ชอบทำให้รู้สึกว่ากำลังรังแกเพื่อนตัวน้อยอยู่เรื่อยเลย”

ฟางผิงถอนหายใจ เดินจากไปไม่ยั่วโมโหเขาอีก