ตอนที่ 135 ต่อสู้ (1)

ตอนที่ 135 ต่อสู้ (1)

ตอนนี้ด้านหน้ามีผู้แข็งแกร่งขวางอยู่

สือเฟิงรู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ คนประเภทนี้ แม้เขาจะสู้สุดตัว ก็ไม่ใช่จะต่อกรได้ง่ายๆ อยู่ดี

ฟางผิงอยากให้ทุกคนสลายตัว แต่เห็นพวกจ้าวชิงล้อมกันเข้ามา ทางสือเฟิงหยุดฝีเท้าแล้วเช่นกัน ชั่วพริบตานั้นรู้ทันทีว่าตอนนี้ไม่อาจหนีได้แล้ว

ถ้าหนีเขาอาจจะไม่เป็นอะไร แต่พวกจ้าวชิงต้องมีคนตายแน่

โจวสือผิงจะออกโรงหรือเปล่า?

ฟางผิงไม่รู้!

พวกอาจารย์มหาลัยศิลปะการต่อสู้เลือดเย็นอย่างยิ่ง

พวกเขาเห็นความเป็นความตายมามาก บางทีอาจจะสนใจชีวิตของตัวเอง แต่เมินเฉยกับชีวิตของคนอื่น

หากสามารถใช้การตายหรือบาดเจ็บหนักของพวกจ้าวชิงมากระตุ้นให้พวกฟางผิงไล่ตามความแข็งแกร่งอย่างไม่ลดละได้

บางทีในสายตาของพวกเขาอาจจะเป็นเรื่องที่คุ้มค่า

“ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้!”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะคิดบัญชีหรือไม่ กลับไปค่อยว่ากัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือจะลนลานไม่ได้ ถูกเด็ดหัวไปทีละคน นั่นคงเป็นปัญหาแล้ว

ฟางผิงตะโกนออกมา “คนอื่นถอยออกมา ถัง จ้าว เข้าไปล้อมกับฉัน!”

ฟางผิงเพิ่งพูดจบ สือเฟิงพลันพุ่งตัวไปหาจ้าวเสวี่ยเหมยทันที!

เทียบกับดาบของถังซงถิง กระบองยาวนั้นอันตรายน้อยกว่า ส่วนฟางผิง แค่ดูก็รู้แล้วว่าเป็นหัวหน้า ไม่ได้ฆ่าง่ายๆ เหมือนผู้หญิง

ตอนนี้จ้าวเสวี่ยเหมยรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสอง แววตาเผยความแน่วแน่ แทงกระบองยาวไปที่อกของสือเฟิง

ถังซงถิงที่อยู่ด้านหลังฟันดาบเข้ามาอย่างรวดเร็วเช่นกัน ฟางผิงเหยียดปลายเท้า เตะไปยังหัวเข่าของสือเฟิง!

สือเฟิงไม่เปลี่ยนแปลงความตั้งใจ ยื่นมือไปคว้ากระบองยาวอีกครั้ง ครั้งนี้จ้าวเสวี่ยเหมยไม่ได้ชักกลับ

สือเฟิงไม่หลบหลีกเช่นกัน ชั่วพริบตาที่คว้ากระบองยาวได้ มือซ้ายและกระบอกยาวมีเสียงกระทบกันราวกับโลหะ

สือเฟิงไม่สนใจกระดูกมือที่ชาขึ้นมา ระเบิดปราณเต็มกำลัง ดึงกระบองยาวเข้ามาข้างหน้าอย่างแรง

ร่างของจ้าวเสวี่ยเหมยโงนเงนเล็กน้อย ปราณของเธอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ทั้งไม่ได้หลอมกระดูกช่วงบน เห็นแบบนั้นเลยรีบดึงกระบองในมือ

ครั้งนี้กลับไม่เป็นผลแล้ว

สือเฟิงไม่คิดจะหลบหลีก เดิมทีจ้าวเสวี่ยเหมยก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา

“เข้ามา!”

สือเฟิงตะเบ็งเสียง ขาทั้งสองกลับกระโดดขึ้น หลบการแทงเท้าของฟางผิง

ในขณะเดียวกันจ้าวเสวี่ยเหมยยังคงวัดพลังกับเขา จู่ๆ ก็นึกไม่ถึงว่าสือเฟิงจะถ่ายโอนแรงมาทางเธอ ร่างของสือเฟิงจึงถูกจ้าวเสวี่ยเหมยดึงเข้ามาใกล้

จ้าวเสวี่ยเหมยหน้าเปลี่ยนสี รีบถอยหลัง

สือเฟิงกลับจับจ้องเธออยู่ตลอด ไม่สนใจฟางผิงที่อยู่ด้านข้าง ทั้งเมินถังซงถิงที่อยู่ด้านหลัง

เขายืดหลังตรง ชักขาขวาไปที่เอวของจ้าวเสวี่ยเหมย ตอนนี้หากจ้าวเสวี่ยเหมยไม่ปล่อยกระบอง จำต้องรับการโจมตีเท่านั้น

เธอไม่ลังเล รีบปล่อยมือ ถอยหลังไปอีกครั้ง

ถอยไปแล้ว กระบองยาวจึงตกอยู่ในมือสือเฟิงทันที

สือเฟิงจับกระบองยาวอย่างแน่นด้วยสองมือ หมุนกายกลับไปฟาดถังซงถิง

ขณะนั้นถังซงถิงก็ฟันดาบลงมาเช่นกัน

“เคร้ง…”

เสียงโลหะกระทบกันดังลั่นออกมาทันที ถังซงถิงเจ็บจี๊ดที่อุ้งมือ

เรื่องพละกำลัง เขายังห่างไกลจากสือเฟิงอยู่บ้าง เสี้ยวนาทีที่กระบองฟาดลงมา มือที่จับดาบของเขาแทบควบคุมไม่อยู่

“เชี้ย!”

ฟางผิงสบถออกมา ไม่รู้ว่าด่าจ้าวเสวี่ยเหมยหรือด่าใคร

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองอย่างพวกเขา อาวุธนับว่าเป็นสิ่งจำเป็น ตอนนี้จ้าวเสวี่ยเหมยสูญเสียอาวุธ แม้สือเฟิงจะใช้เคล็ดวิชากระบองไม่เป็น แต่ถ้าเขาฟาดออกมาเต็มแรง ก็ยากที่จะจินตนาการถึงผลลัพธ์เช่นกัน

ในใจนั้นผุดความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ นานา ก่อนฟางผิงจะมองไปทางจ้าวเสวี่ยเหมย “เธอข้างบน ฉันข้างล่าง ถังต้านไว้ครู่หนึ่ง!”

ถังซงถิงลอบโอดครวญในใจ ทำได้เพียงกำสองมือให้แน่น จับดาบปะทะกับอีกฝ่าย

เขาหลอมกระดูกช่วงบน สือเฟิงอาศัยแค่แรงจากแขนโจมตีเขา เขาก็ไม่ได้ไร้แรงโต้กลับเสียทีเดียว

“เคร้งๆ” เสียงกระทบดังไม่ขาดสาย สือเฟิงฟาดต่ออีกหลายครั้ง

ด้านจ้าวเสวี่ยเหมยตอนนี้เม้มปากโจมตีสือเฟิงจากด้านหลัง ทำให้อีกฝ่ายหลบหลีกอย่างไม่หยุดหย่อน

ฟางผิงที่พูดว่าจะโจมตีข้างล่าง กลับเหยียดเท้าขวา แทงเท้าไปยังแขนขวาของสือเฟิง

สือเฟิงได้ยินเสียงจึงใช้หางตาชำเลืองมอง ใบหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย รีบชักขาขวาออกไป ปะทะเข้ากับปลายเท้าของฟางผิงพอดี

“ฉึก!”

พลังแทงเท้าของฟางผิงอยู่เหนือความคาดหมายของสือเฟิง ปลายเท้าฟางผิงแทงเข้าเนื้อของเขาจริงๆ

“รนหาที่ตาย!”

สือเฟิงได้รับความเจ็บปวด ดวงตานั้นแดงก่ำ ยกกระบองขึ้น ไม่โจมตีถังซงถิงต่อ แต่ทำท่าจะเหวี่ยงมาที่หัวฟางผิงแทน

ตอนนี้ถังซงถิงที่อุ้งมือปริแตกไม่ได้คิดอะไรมาก ถอนหายใจออกมา คล้ายยกภูเขาออกจากอก

ฟางผิงคิดว่าสือเฟิงถูกตัวเองยั่วโทสะเช่นกัน คงกำลังมาหาเขาจึงรีบถอยหลบ

กลับนึกไม่ถึงว่านั่นเป็นแค่ท่าหลอก จู่ๆ กระบองยาวก็เปลี่ยนทิศทาง กวาดไปหาถังซงถิงแทน