ตอนที่ 152-2 ดูเหมือนจะผอมไปแล้ว (2)

ตอนที่ 152 ดูเหมือนจะผอมไปแล้ว (2)

“แม่หนูหยวน สมาคมหยวนผิงของเธอ ขนาดฉันตอนนี้ยังรู้แล้ว ระวังพี่ชายเธอรู้เข้าจะตีก้นเอา!”

“ไม่หรอกค่ะ พี่ชายหนูรู้ตั้งนานแล้ว…”

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่ฟางหยวนยังคงร้อนตัว ฟางผิงไม่รู้เรื่องที่เธอเริ่มเก็บค่าสมาชิกแล้ว

ฉันไม่ได้อยากเก็บจริงๆ คนอื่นต่างหากที่ดึงดันจะให้เอง!

เริ่มแรกสมาคมหยวนผิงมีแค่เด็กนักเรียนหญิงของโรงเรียนมัธยมสือเยี่ยนไม่กี่สิบคนเท่านั้น ตอนนี้กลับครอบคลุมไปถึงโรงเรียนมัธยมต้นทั่วหยางเฉิงแล้ว!

ฟางหยวนปวดหัวอยู่บ้าง เธอควรจะบอกฟางผิงดีหรือเปล่าว่าตอนนี้สมาคมหยวนผิงมีสมาชิกสามร้อยคนแล้ว?

“ช่างเถอะ อย่าเพิ่งบอกเลยดีกว่า…”

สาวน้อยพึมพำด้วยใจว้าวุ่น หากฟางผิงรู้ว่าเธอเป็นพี่ใหญ่ของสมาชิกสามร้อยคน คงจะตีเธอตายแน่!

ทุกคนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ถานเจิ้นผิงไม่หยอกเธออีกแล้ว เด็กน้อยแค่เล่นสนุกเท่านั้น ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ทำไมกัน?

หากฟางหยวนตั้งกลุ่มรวบรวมผู้ฝึกยุทธ์สามร้อยคน นั่นถึงค่อยเป็นเรื่องที่หนานเจียงควรจับตามอง

แต่นักเรียนมอต้นสามร้อยคนนั้น…

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งกลุ่มสู้รบคงสามารถจัดการพวกเธอได้ง่ายดายราวกับหั่นแตงโม

“จื้อหาว ใกล้จะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วสินะ?”

ถานเจิ้นผิงไม่สนใจฟางหยวนอีกแล้ว เอ่ยถามอู๋จื้อหาวขึ้นมาแทน

อู๋จื้อหาวยิ้มแหย “ยังหรอกครับ ปราณแตะถึงหนึ่งร้อยสี่สิบห้าแคลแล้ว แต่ยาบำรุงสำหรับทะลวงด่านยังไม่พร้อม ทั้งฟางผิงแนะนำพวกเราว่าทางที่ดีควรหลอมกระดูกสองครั้งแล้วค่อยทะลวงด่าน หรือหากไม่สามารถหลอมสองครั้งได้ ก็ควรทำให้ปราณสูงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จบเทอมหน้าแล้ว ยังต้องพึ่งโชคว่าจะทะลวงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้หรือเปล่า”

“พี่จื้อหาวยังไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์งั้นเหรอ?”

ฟางหยวนถามอย่างประหลาดใจ อู๋จื้อหาวเผยสีหน้าขื่นขม คำพูดของเด็กน้อยไม่อาจถือสาได้ เจ้าตัวแสบจะไปเข้าใจอะไร!

ผู้ฝึกยุทธ์เป็นกันง่ายๆ ซะที่ไหน!

พี่ชายเธอกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เธอคิดว่าคนที่เข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้จะสามารถเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ทุกคนหรือไง?

หยางเจี้ยนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยอย่างแปลกใจ “ตอนนี้ฟางผิงคงจะหลอมกระดูกเสร็จไปข้างหนึ่งแล้วสินะ?”

“ไม่รู้สิ แต่มีโอกาสสูง ทรัพยากรของเซี่ยงไฮ้นั้นมีเยอะกว่าพวกเรา”

“ถูกของนาย เฮ้อ พวกเรายังกลัดกลุ้มเรื่องทำให้ปราณถึงจุดสูงสุด เขากลับหลอมกระดูกเสร็จไปข้างหนึ่งแล้ว ระยะห่างนี้นับวันก็ยิ่งไกลกันขึ้นเรื่อยๆ!”

ทุกคนต่างถอนหายใจ ถานเจิ้นผิงกลับคาดการณ์ได้ถึงบางอย่าง ฟางผิงเนี่ยนะจะหลอมเสร็จแค่ข้างเดียว?

เด็กคนนั้นกลับมาเดือนตุลาบอกว่าฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งสูงสุดไปแล้วสองคน

หากเป็นอย่างนั้นจริงๆ คงเป็นพวกที่โดดเด่นในหมู่นักศึกษาเซี่ยงไฮ้ ไม่แน่ว่าอาจจะหลอมกระดูกข้างหนึ่งเสร็จไปตั้งนานแล้ว

พวกเขาพูดคุยกันอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องการแข่งขันแลกเปลี่ยนขึ้นมา

“การแข่งขันแลกเปลี่ยนทั่วประเทศครั้งนี้ไม่รู้ว่าทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ทั่วไปจะเอาชนะได้หรือเปล่า อาจารย์พวกเราบอกว่า หากชนะปีหน้าพวกเราจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่ถ้าแพ้ก็ต้องก้มหน้าก้มตาฝึกวิชาอย่างยากลำบากต่อไป เฮ้อ อยากให้ชนะได้จริงๆ!”

ถานเจิ้นผิงกลับสงสัยอยู่บ้าง ถามว่า “ครั้งนี้มหาวิทยาลัยหนานเจียงมีคนเข้าร่วมการแข่งขันหรือเปล่า?”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ” อู๋จื้อหาวส่ายหัวด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “ตอนนี้รายชื่อผู้เข้าแข่งขันถูกเก็บเป็นความลับ แต่ได้ยินว่าเซี่ยงไฮ้และปักกิ่งเหมือนจะกำหนดออกมาแล้ว ก่อนหน้านี้สองมหาลัยชื่อดังมีการแข่งขันอุ่นเครื่องกับมหาวิทยาลัยอื่น ผมได้ยินอาจารย์พวกเราบอกว่า เหมือนทีมของสองมหาลัยชื่อดังนั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งสูงสุดทั้งหมด!”

หยางเจี้ยนเอ่ยอย่างอิจฉา “ขั้นหนึ่งสูงสุดน่าอิจฉาจริงๆ กว่าพวกเราจะถึงจุดนั้นได้ คงต้องปีสามปีสี่เป็นอย่างต่ำสินะ?”

แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในปีหนึ่งเทอมหน้า แต่อยากจะหลอมกระดูกให้ได้หกสิบสองชิ้นขึ้นไป ไม่มีทรัพยากรสนับสนุน คงทำได้เพียงรับภารกิจเล็กน้อยเพื่อหาเงินเท่านั้น

อัจฉริยะของเซี่ยงไฮ้สามวันหลอมกระดูกได้หนึ่งชิ้น พวกเขากลับต้องใช้เวลาสิบวันหรืออาจจะมากกว่านั้น!

รอจนหลอมกระดูกเสร็จแล้วคงจะล่วงเลยไปเกือบสองปีพอดี

“ขั้นหนึ่งสูงสุด…”

ถานเจิ้นผิงพึมพำ เขาใช้ชีวิตมาหลายปี ก็อยู่แค่ขั้นหนึ่งสูงสุดเท่านั้น

เด็กๆ พวกนี้ บางคนยังอายุน้อยกว่าลูกชายของเขาเสียอีก

แต่คนพวกนี้ล้วนตามเขาทันหมดแล้ว

ตอนนี้ฟางผิงไม่อยู่ ทั้งไม่ทราบถึงความคิดของเขา ไม่งั้นในใจคงจะพูดโจมตีออกมาอีกหลายประโยค

ขั้นหนึ่งสูงสุดของเซี่ยงไฮ้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่ถานเจิ้นผิงเทียบได้จริงๆ