ตอนที่ 156-2บนสังเวียนมีแค่เป็นกับตายเท่านั้น (2)

ตอนที่ 156 บนสังเวียนมีแค่เป็นกับตายเท่านั้น (2)

ไป๋อิ่นเพิ่งเห็นเคล็ดวิชาฝีเท้าของเขา ย่อมรู้ว่าหานซวี่หลบหลีกได้ง่าย

เสี้ยวนาทีที่หานซวี่เข้ามาประชิด ไป๋อิ่นก็ฟาดดาบกลับไปทันที

ปราณที่ปะทุก่อนหน้านี้ยังไม่ได้เก็บกลับไป เขาระเบิดปราณที่แข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง!

ดาบที่ฟันลงมากลางอากาศจึงเกิดเสียงหวีดหวิวไปทั่ว!

“เคร้ง!”

เสียงก้องกังวานดังลั่น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กระบี่ของหานซวี่พุ่งเข้าหาหน้าอกของไป๋อิ่น

ไป๋อิ่นชักดาบออก ดาบที่ปะทะเข้ากับกระบี่นี้เห็นได้ชัดว่าอยู่ในการคาดการณ์ของเขา

หานซวี่เผยสีหน้าดำคล้ำอีกครั้ง ชักกระบี่ออกอย่างรวดเร็ว เงาคนหายไปจากตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

ไป๋อิ่นยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน จู่ๆ เขาก็ฟันดาบออกไปทางซ้าย

“เคร้ง!”

ไป๋อิ่นฟันดาบออกมา หานซวี่ก็หายไปจากตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

—

“แม่งเถอะ เจอคนต่อสู้แบบนี้ลำบากตาย”

ถังซงถิงก่นด่าออกมา ก่อนจะมองไปยังฟู่ชางติ่ง “ไอดอลของนายไม่ได้ใช้หอกซะงั้น”

“หุบปาก!”

ฟู่ชางติ่งไม่สบอารมณ์ จ้องที่เวทีด้านล่างว่า “ไป๋อิ่นสู้แบบนี้ต่อไป จะถูกเผาผลาญปราณจนหมด”

“หานซวี่ไม่ต่างกัน เมื่อกี้เขาได้รับบาดเจ็บจากการประมือกับซุนหมิงอวี่”

ทุกคนไม่ได้พูดถึงเรื่องมือที่ขาดของซุนหมิงอวี่ ผลลัพธ์แบบนี้ถือว่าดีแล้ว

หากไม่ใช่การแข่งขันแบบเปิดเผย ไม่มีใครขัดขวางกระบี่ของหานซวี่ เขาคงตายไปแล้ว

ทุกคนเพิ่งพูดจบ จู่ๆ ไป๋อิ่นก็เสียหลักเซ ถูกคนแทงกระบี่เข้าด้านหลัง

บาดแผลกระบี่ไม่ลึกมาก แต่ไป๋อิ่นกลับขยับกระดูกสันหลัง ขัดกระบี่ไว้ครู่หนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์นี้อยู่เหนือความคาดหมายของหานซวี่ เขารีบชักกระบี่เตรียมหนี

แต่ไม่รู้ว่าไป๋อิ่นวางแผนไว้แล้ว หรือเป็นเพราะประสาทสัมผัสด้านการต่อสู้แข็งแกร่ง

หนีบปลายกระบี่ไว้พักหนึ่ง ก่อนขาซ้ายจะกระโดดเตะไปข้างหลังอย่างน่าเหลือเชื่อ

เตะไปข้างหลังจริงๆ!

ตอนนี้ไป๋อิ่นไม่อาจขยับดาบหมุนตัวฟันออกไปได้ ลูกเตะนี้จึงเข้าที่กระดูกน่องของหานซวี่อย่างพอดี

กระดูกน่องได้รับบาดเจ็บ การเคลื่อนไหวของหานซวี่จึงช้าลงทันที เปิดโอกาสให้ไป๋อิ่นจู่โจม!

—

“ผู้เข้าแข่งขันของทีมพันธมิตร…มีปณิธานแรงกล้าจริงๆ!”

ด้านหลัง หลิวหวาหรงรำพึงรำพัน เอ่ยอย่างนับถืออยู่บ้าง “ไม่ว่าจะซุนหมิงอวี่หรือไป๋อิ่น หากเจอกับหานซวี่นอกสนามคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ซุนหมิงอวี่ไม่สนใจบาดแผล โจมตีขวานใส่หานซวี่ ทำให้หานซวี่บาดเจ็บไม่น้อย ส่วนไป๋อิ่นจงใจล่อหานซวี่ให้จู่โจมด้านหลังเขา ถือโอกาสสร้างความบาดเจ็บที่น่องของหานซวี่แทน ตอนนี้ไป๋อิ่นเปลี่ยนรูปแบบต่อสู้จากป้องกันเป็นประชิดตัว ต้องดูแล้วว่าสองคนนี้ใครจะต้านไม่ไหวก่อนกัน”

“ก่อนหน้านี้หานซวี่ปะทะกับซุนหมิงอวี่บาดเจ็บไปไม่ใช่น้อย อาจจะสู้ไป๋อิ่นไม่ได้เสมอไป” เฉินเสวี่ยเยี่ยนรับบทสนทนา

หลิวหวาหรงกลับเอ่ยเห็นต่าง “ไม่แน่หรอก ตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ไป๋อิ่นฟันออกไปแล้วแปดดาบ ระเบิดพลังเต็มเปี่ยมทุกดาบ! สิ้นเปลืองปราณกว่าสองร้อยแคล ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว”

“สถานการณ์ของหานซวี่ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่?”

“ปราณของหานซวี่แข็งแกร่งกว่าเขา ทั้งเคล็ดวิชาฝีเท้ายังสิ้นเปลืองน้อยกว่า…”

“งั้นคุณว่าใครจะสามารถยืนหยัดจนถึงสุดท้าย?”

“น่าจะหานซวี่ แต่แม้จะชนะแล้ว คงไม่สามารถลงสนามรอบสามได้อีก”

“…”

จำต้องพูดว่าหลิวหวาหรงอ่านเกมได้ขาดทีเดียว

ผ่านไปอีกยี่สิบสามสิบวินาที ไป๋อิ่นออกดาบสุดท้ายแล้วก็ตะโกนว่า “ยอมแพ้!”

สิ้นเสียงของเขา ร่างคนแทบจะพยุงตัวเองไม่อยู่ โคลงเคลงจนเกือบล้ม

ด้านหานซวี่หยุดการเคลื่อนไหวด้วยใบหน้าซีดขาว แค่นเสียงเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อครู่ดาบของไป๋อิ่นแฉลบเขาไปหลายครั้งเช่นกัน ตอนนี้หานซวี่ไม่มีท่าทีสบายๆ อีกแล้ว

บนเสื้อผ้าปรากฏรอยฉีกไม่น้อย ผิวด้านนอกเผยให้เห็นคราบเลือดกระจัดกระจาย

ผู้ตัดสินไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่า รีบถามว่า “หานซวี่ จะแข่งต่อหรือเปล่า?”

“ไม่ล่ะครับ”

หานซวี่ไม่เลือกแข่งต่อ เก็บหอกยาวบนพื้นแล้วก็เดินลงเวทีไป

สรุปแล้วการแข่งขันสองครั้ง ทั้งสามคนต่างได้รับบาดเจ็บ

ซุนหมิงอวี่บาดเจ็บหนักที่สุด หานซวี่ก็ไม่น้อย กลับจะหนักกว่าไป๋อิ่นอยู่บ้าง ส่วนไป๋อิ่นบาดเจ็บที่หลังเช่นกัน

—

ด้านล่างเวที ในกลุ่มฝูงชน

อู๋จื้อหาวใบหน้าขาวซีด “นี่คือการแข่งขันแลกเปลี่ยนอย่างงั้นเหรอ?”