ตอนที่ 161 เซี่ยงไฮ้ปะทะปักกิ่ง (1)

คำพูดของปรมาจารย์เฒ่ากลายเป็นประโยคปิดท้ายของการแข่งขันวันที่สิบสอง

การแข่งขันระหว่างทีมพันธมิตรแปดมหาวิทยาลัยและทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้

ทีมพันธมิตรแปดมหาวิทยาลัยเป็นฝ่ายถอนตัวออกจากสนามไปก่อน

แม้ว่าการแข่งขันจะจบลงแล้ว แต่การพิจารณาในแง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับทีมพันธมิตรแปดมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ การแข่งขันแลกเปลี่ยน รวมถึงเรื่องที่ปรมาจารย์เฒ่าพูดเกี่ยวกับผู้ฝึกยุทธ์…

ยังไม่ได้สิ้นสุดลง!

ผู้ฝึกยุทธ์กล้าสู้รบ ต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวความตาย?

ทำไมต้องต่อสู้?

ต่อสู้เพื่อใคร?

หลายปีมานี้ประเทศจีนไม่มีสงครามขนาดใหญ่ปรากฏให้เห็น สงครามเล็กๆ นั้นมีบ้าง แต่นี่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกยุทธ์เท่าไหร่?

บนอินเตอร์เน็ตมีการถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มากมาย

แต่กลับไม่มีคนตอบ ไม่มีใครให้คำตอบที่ชัดเจนได้ ข้อสงสัยนี้จึงค่อยๆ ปรากฏขึ้นในใจของคนทั่วไป

—

การแข่งขันครั้งนี้ พวกฟางผิงอยู่ในฐานะของผู้ชม

เมื่อการแข่งสิ้นสุด ฟางผิงและพวกฟู่ชางติ่งก็ไปรวมตัวกัน

ห้องฝึกซ้อม

ไป๋รั่วซีอยู่ที่นี่เช่นกัน รอจนคนมาถึงแล้วก็เอ่ยปากว่า “พรุ่งนี้พวกเราต้องแข่งกับปักกิ่ง หากชนะ สุดท้ายพวกเราก็สามารถรอปักกิ่งหรือทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ในรอบสุดท้ายได้เลย แต่ถ้าแพ้ พวกเรายังต้องแข่งกับทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แล้วสู้กับปักกิ่งอีกหนึ่งรอบ สมาชิกทีมหลักของพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ นอกจากเฉินเจียเซิง คนอื่นๆ ล้วนบาดเจ็บหนัก ดังนั้นทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่เรื่องสำคัญอยู่ที่จะสามารถคว้าที่หนึ่งได้หรือไม่? พรุ่งนี้ตามประสงค์ของมหาวิทยาลัยคือพยายามรักษาพลังไว้ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ สุดท้ายพวกเรายังต้องแข่งขันกับปักกิ่งอีกรอบอยู่ดี…”

ตอนนี้ทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แทบจะบาดเจ็บหนักกันหมด ปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้จะเอาชนะอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องยาก

ประเด็นสำคัญคือปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ ทั้งสองฝ่ายแทบจะมั่นใจว่าตังเองสามารถเข้าไปแข่งขันรอบที่สองได้

สถานการณ์แบบนี้ การจัดลำดับลงสนาม ถือเป็นพื้นฐานที่สำคัญอย่างหนึ่งในการแพ้หรือชนะเช่นกัน

ฟางผิงเอ่ยไปตรงๆ ว่า “พรุ่งนี้ซัดทีมปักกิ่งให้แหลกไปเลย รอบหน้าจะได้ผ่อนคลาย”

ไป๋รั่วซีหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เรื่องมันง่ายอย่างนั้นที่ไหนกันล่ะ

เธอไม่สนใจฟางผิง เอ่ยต่อว่า “การแข่งขันในวันพรุ่งนี้ ทางปักกิ่งอาจไม่ดึงสมาชิกทีมหลักลงสนามทั้งหมด หลี่หรานได้รับบาดเจ็บยังไม่หายดี จางเจิ้นกวงก็เหมือนกัน สองคนนี้คงไม่ลงสนามพร้อมอาการบาดเจ็บ รอจนถึงศึกตัดสินวันที่สิบห้า อาการของทั้งสองคนน่าจะหายดีแล้ว เวลานั้นเหมาะที่จะลงสนามมากที่สุด ดังนั้นทีมปักกิ่งที่ลงสนามคงมีหานซวี่ ฟางเหวินเสียง เว่ยซู่เจีย สามคนจากทีมหลักและสองคนจากทีมสำรอง ทีมสำรองของพวกเขาอยู่ในขั้นหนึ่งสูงสุดเช่นกัน ฝีมือแข็งแกร่ง ไม่อาจประมาทได้ ทางเซี่ยงไฮ้ หากให้ทีมหลักลงสนามทั้งหมด หากพรุ่งนี้เกิดเหตุไม่คาดฝันบาดเจ็บกันทุกคน ศึกตัดสินวันที่สิบห้า พวกเราคงเจอปัญหาใหญ่แล้ว…”

พรุ่งนี้หากทีมหลักของเซี่ยงไฮ้ถูกตีแตกพ่าย

แม้ว่าจะเอาชนะทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ แต่การแข่งรอบตัดสินในวันมะรืนคงไม่มีทางสู้ต่อได้อีกแล้ว

หลี่หรานและจางเจิ้นกวงจากปักกิ่งฝีมือไม่อ่อนด้อย สองคนนี้อาจจะลงสนามในการแข่งขันวันมะรืน

ฟางผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “อาจารย์ไป๋มีความคิดเห็นยังไง พูดมาเถอะครับ”

“เพราะไม่อาจเดาได้ว่าหานซวี่จะนำทัพหรือรั้งท้ายทัพ ดังนั้นหากเจอกับหานซวี่ เคลื่อนไหวช้ากว่าเขา อาจโจมตีไม่โดนเขา ไม่ก็ถูกเขาทำร้ายร่างกายจนแพ้ไป ตามประสงค์ของมหาวิทยาลัยคือนายหรือจ้าวเหล่ย คนใดคนหนึ่งไม่ลงสนามในวันพรุ่งนี้ ป้องกันเผื่อ…”

จ้าวเหล่ยเอ่ยอย่างไม่พอใจ “อาจารย์ครับ มาจนถึงขั้นนี้แล้ว พวกเรายังกลัว ปักกิ่งจะไม่กลัวงั้นเหรอครับ? ถึงพวกเราจะบาดเจ็บ ปักกิ่งคงไม่ดีไปกว่ากันเท่าไหร่…”

“แต่สมาชิกทีมสำรองของพวกเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งสูงสุดกันทุกคน!”

ไป๋รั่วซีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มหาวิทยาลัยกังวลว่าพวกเขาจะใช้เทคนิคต่อสู้แบบเอาชีวิตเข้าแลก!”

“ใช้สมาชิกทีมสำรองทำให้สมาชิกทีมหลักของพวกเราบาดเจ็บหนัก หากทีมหลักบาดเจ็บ ในทีมสำรองของพวกเรามีแค่ถังซงถิงเท่านั้นที่อยู่ขั้นหนึ่งสูงสุด!”

ช่วงนี้เฉินอวิ๋นซีแทบรู้สึกราวกับไร้ตัวตน อาจารย์ของตัวเองยังมองข้ามเธอไป เฉินอวิ๋นซีปิดปากเงียบไม่ส่งเสียงอะไร

“สุดท้ายจะแพ้หรือชนะ ยังต้องอยู่ที่การแข่งรอบตัดสิน ดังนั้นพวกเรายังจำเป็นต้องรักษากำลังหลักเอาไว้”