ตอนที่ 163-2 ไม่สามารถต่อสู้ได้แล้ว (2)

ตอนที่ 163 ไม่สามารถต่อสู้ได้แล้ว (2)

สามนาทีต่อจากนั้น ถังซงถิงก็ถูกยกลงมา

แขนหักทั้งสองข้าง!

ฟางผิงไร้คำจะพูดจริงๆ การแข่งขันรอบตัดสินหมอนี้คงไม่ได้ลงสนามแล้ว

ส่วนฟางเหวินเสียงที่อยู่บนเวทียังคงเผยท่าทีสบายๆ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ที่หักแขนทั้งสองข้างของถังซงถิงแทบไม่คณามือเขา

ตอนนี้ถังเฟิงเดินเข้ามา เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “อีกฝ่ายยังเหลืออีกสองคน หากต้านไม่ไหว ให้รักษาพลังเป็นหลัก…”

ฟางผิงแค่นเสียงในลำคอ เอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ถ้ามหาวิทยาลัยให้ยาบำรุงผมมาเยอะกว่านี้ ผมคงลงสนามก่อนเอาชนะพวกเขาไปแล้ว จะเป็นเหมือนตอนนี้ได้ยังไง บาดเจ็บถอนตัวไปตั้งสามคน!”

ถังเฟิงขมวดคิ้ว ผ่านไปสักพักค่อยเอ่ยว่า “อย่าทระนงตัวเกินไป!”

“ไม่ได้ทระนงตัว มั่นใจต่างหาก! แต่ผมก็รู้ว่าไม่เปิดโอกาสให้ทุกคนขึ้นเวที พวกเขาคงไม่พอใจ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะเอาชนะให้เหลือสักสองคนก็ได้ ที่เหลือให้พวกเขาค่อยๆ เล่นกันไป!”

ฟางผิงไม่ได้ดึงดันอยากจะนำทัพเป็นเพราะเหตุผลนี้เหมือนกัน

ทีมเซี่ยงไฮ้เตรียมพร้อมฝึกฝนกันมาตั้งนาน ไม่ให้พวกเขาขึ้นเวที พวกเขาจะยินยอมอย่างนั้นเหรอ?

แม้ว่าตอนนี้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่มีคนตาย ไม่ตายก็ถือว่าดีแล้ว เสียเวลาไปเดือนสองเดือนไม่เป็นไรหรอก ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างพัฒนาอย่างรวดเร็ว ไม่อาจล้าหลังคนอื่นได้

คนอื่นๆ ล้วนลงสนามสู้กันหมดแล้ว ฟางผิงคิดว่าพอหอมปากหอมคอแล้วเช่นกัน

“ผมจะซัดฟางเหวินเสียงกับอีกคนนั่นให้เละ พรุ่งนี้ให้ทีมพันธมิตรมหาวิทยาลัยศิลปะต่อสู้จัดหนักพวกเขาอีกครั้ง วันมะรืนให้ทีมสำรองแข่งกับพวกเขายังได้เลย”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้ ก่อนฟางผิงจะถือดาบเดินออกไปทันที

“เจ้าเด็กนี่…”

ถังเฟิงแทบไม่รู้ว่าเขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน

แม้ว่าฟางผิงจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่ได้ถึงขั้นที่เก่งเกินมนุษย์มนา เจอกับหานซวี่หรือฟางเหวินเสียง อาจจะเอาชนะอย่างสบายๆ ไม่ได้เสมอไป

นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่ให้ฟางผิงลงสนามก่อนเช่นกัน กลัวว่าฟางผิงจะบาดเจ็บหนัก ไม่สามารถแข่งต่อรอบหลังได้

—

บนเวที

ฟางผิงมองฟางเหวินเสียง ไม่คิดสนใจเรื่องเวลา เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ตระกูลฟางตงหู?”

“ใช่”

“แซ่เดียวกับฉัน ตระกูลของพวกนายเกือบทำให้ฉันถูกอาจารย์จัดหนักเพราะความเข้าใจผิดแล้ว อาจารย์น่ะเกลียดแซ่ฟาง”

ฟางเหวินเสียงขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “งั้นเหรอ? ขอโทษด้วยล่ะกัน”

“ไม่ต้องหรอก วิธีขอโทษที่ดีที่สุดคือซัดนายจนแหลกต่างหาก”

ฟางผิงกัดฟันยิ้ม “อีกอย่างฉันรกหูรกตาสนับแขนของนายมานานแล้ว!”

“หื้ม?”

ฟางเหวินเสียงหลุดขำ ส่ายหัวว่า “นายดูมั่นใจดีนะ”

“เพราะฉันแข็งแกร่งมากยังไงล่ะ การแข่งขันของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่ง ฉันคิดว่าไม่น่าสนใจเท่าไหร่ เป้าหมายของฉันมันยิ่งใหญ่กว่านั้น…”

—

ชั้นสอง

ปรมาจารย์เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เหล่าหวง เจ้าเด็กเซี่ยงไฮ้ของพวกนาย พูดพร่ำไร้สาระเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

หวงจิ่งเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “ลูกศิษย์ของหลู่เฟิ่งโหรว ตาเฒ่าฟาง ระวังไว้สักหน่อยดีกว่า หลู่เฟิ่งโหรวนั้นคิดว่าจะจัดการคุณนานแล้ว”

“ฮ่าๆ หลู่เฟิ่งโหรวจะพึ่งเขา…”

“ทำไม? ไม่ยินยอม?”

“ฮ่าๆ ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับพวกนายแล้ว ฉันกลับอยากเห็นว่าลูกศิษย์ของหลู่เฟิ่งโหรวจะสักเท่าไหร่กันเชียว”

—

ระหว่างที่ปรมาจารย์ชั้นสองพูดคุยกัน

ด้านล่างเวที ฟางผิงยังคงเอ่ยต่อ “ไม่ใช่ว่านายมั่นใจมากเหมือนกันหรือไง? ไม่เคยคิดหลบหลีกหรือป้องกันตัวมาตลอด ครั้งนี้พวกเราทั้งสองก็อย่าหลบกันเลยดีกว่า คิดว่าไง?”

ฟางเหวินเสียงขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้านายอยากทำแบบนั้น ฉันก็ไม่ถือสา”

“ได้ นายพูดแล้วนะ!”

สิ้นเสียงของฟางผิง ดาบยาวก็วาดลงมากลางอากาศแล้ว!

ครั้งนี้อากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผู้ชมแถวด้านหน้าคนหนึ่งรับรู้ได้ถึงแรงกดดันในชั่วพริบตา

“กระบวนชั้นยอดของดาบคลั่งโลหิต!”

หลิวหวาหรงตกใจเช่นกัน “ฟางเหวินเสียงรีบถอยออกมา!”

ดาบนี้ปะทุปราณกว่าร้อยแคล!

ดาบยาวยังไม่ทันฟันลงมา ฟางเหวินเสียงกลับรับรู้ได้ถึงแรงกดดันและแรงคุกคามที่เข้มข้นแล้ว

ฟางเหวินเสียงคำรามอย่างโมโห ยกแขนทั้งสองข้างกำบังอย่างรวดเร็ว

ถอยกับผีน่ะสิ ฟางผิงตามติดเป็นเงา การเคลื่อนไหวของเขาช้ากว่าฟางผิง ถอยหลบคงจะถูกฟางผิงฟันขาดเป็นสองท่อนบนเวทีนี่แหละ!

เกิดเสียงกระทบดังลั่น ดาบยาวฟันโดนสนับแขน เสียดสีจนเกิดประกายไฟ

ฟางเหวินเสียงคำรามอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างกลับพยายามงอต้านแรง ใบหน้าแดงก่ำ กระอักเลือดสดออกมา