ตอนที่ 168-2 ทีมรบในพื้นที่ (2)

ตอนที่ 168 ทีมรบในพื้นที่ (2)

นี่ถึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของถานเจิ้นผิง

ส่วนหวังจินหยางน่ะเหรอ น่าขำสิ้นดี ให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่กลับมาสอนผู้ฝึกยุทธ์ที่มีดีแค่ปราณกลุ่มหนึ่ง

ทั้งยังเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองทั้งหมด หวังจินหยางจะตอบรับได้ยังไง?

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น หากตอบรับแล้ว หยางเฉิงจะต้องจ่ายค่าตอบแทนมากเท่าไหร่ถึงจะดี?

ตอนนี้ดูแล้วฟางผิงกลับจะเหมาะสมกว่า

ฟางผิงเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งสูงสุด แต่การสอนเคล็ดวิชาต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องมีฝีมือมากมายอะไร

หยางเฉิงรวบรวมทีมรบขึ้นมา ส่วนมากอยู่ในขั้นหนึ่งและขั้นสอง ขั้นสองเกรงว่าจะมีแค่ไม่กี่คน

ทีมแบบนี้เชิญอัจฉริยะของเซี่ยงไฮ้มาสอน นับว่าเพียงพอแล้ว!

ค่าตอบแทนก็คงไม่หนักหนาสาหัสจนเกินไป

“ลุงถาน คุณประเมินผมสูงเกินไป ให้ผมเป็นครูฝึกสอนเคล็ดวิชาต่อสู้? ตลกเกินไปแล้ว”

ฟางผิงปฏิเสธทันที เล่นตลกอะไรกัน ใครจะเอาเวลามาเสียกับเรื่องแบบนี้

หยางเฉิงสามารถให้ค่าตอบแทนอะไรบ้าง?

หนึ่งล้านคงจะประเมินสูงเกินไป!

เพื่อเงินเล็กน้อยแค่นี้ ต้องสิ้นเปลืองเวลามหาศาล ฟางผิงแทบไม่ต่างอะไรจากคนโง่

ฟางผิงไม่สนใจเรื่องนี้เหมือนกัน ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดคือ ตกลงเป็นเพราะสถานการณ์เลวร้ายจนต้องสร้างทีมรบผู้ฝึกยุทธ์ในพื้นที่ขึ้นมาแล้วใช่หรือไม่

ได้ยินฟางผิงปฏิเสธ ถานเจิ้นผิงจึงจนใจอยู่บ้าง สุดท้ายเลยเอ่ยว่า “ข้ามปีใหม่แล้ว หยางเฉิงจะจัดงานชุมนุมผู้ฝึกยุทธ์ ฟางผิง เธอสนใจมาเข้าร่วมสักหน่อยหรือเปล่า?”

“งานชุมนุมผู้ฝึกยุทธ์หยางเฉิง?”

“จุดประสงค์ของหยางเฉิงคืออยากสร้างสมาคมระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ของหยางเฉิงเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ดูว่าทุกคนจะมีความเห็นยังไง ช่วงนี้เมืองหยางเฉิงไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายนัก หวังว่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ออกจากหยางเฉิงไปจะสามารถทุ่มเทลงแรงเพื่อบ้านเกิดได้บ้าง”

ปฏิเสธเรื่องหนึ่งไปแล้ว หากปฏิเสธอีก ไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมนัก

ฟางผิงครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าตอนนั้นผมไม่ได้กลับมหาวิทยาลัย คงจะเข้าไปเหมือนกันครับ”

“ได้ ถึงเวลานั้นฉันจะแจ้งเธออีกที”

“…”

วางสายแล้ว ฟางผิงยังจมดิ่งในความเงียบ ไม่รู้ว่าฟางหยวนมาตั้งแต่ตอนไหน เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ทีมรบอะไรเหรอ? เหมือนกับว่าอยากให้นายเป็นครูฝึก?”

“จุ้นจ้าน!”

ฟางผิงกลอกตาใส่เธอ รู้มากไปไม่ใช่เรื่องดีเข้าใจหรือเปล่า!

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับเช่นกัน ฟางผิงเอ่ยออกไปว่า “หลังจากนี้แต่ละเมืองของหนานเจียงจะจัดตั้งทีมรบผู้ฝึกยุทธ์ขึ้นมา อาจจะให้เข้าร่วมการแข่งขันแลกเปลี่ยนศิลปะการต่อสู้ อีกอย่างเธอช่วยอยู่อย่างสงบเสงี่ยมหน่อย ตอนนี้บ้านเมืองไม่ได้ปลอดภัย อย่าออกไปวิ่งวุ่นข้างนอก”

“หนานเจียงก็จะจัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้เหมือนกันเหรอ?”

ฟางหยวนเอ่ยอย่างสงสัย “ฟางผิง ช่วงนี้เหมือนจะจัดการประลองฝีมือไปทั่ว เป็นเพราะอะไรเหรอ?”

“ผู้ฝึกยุทธ์ไม่ประลองฝีมือ หรือจะต้องขุนตัวเองให้อ้วน?”

ฟางผิงแค่นเสียงในลำคอ ตอนนี้ผู้ฝึกยุทธ์ปราณกำลังขุนตัวเองอยู่จริงๆ นั่นแหละ!

ในเมื่อรัฐบาลให้สิทธิพิเศษกับพวกเขา เวลานี้คงไม่ปล่อยพวกเขาไปอยู่แล้ว

ในมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ หน่วยทหาร หรือไม่ว่าจะที่ใด ทุกคนล้วนยึดมั่นในเรื่องเดียวกัน จ่ายออกไปถึงจะได้กลับมา

ทว่าผู้ฝึกยุทธ์ปราณพวกนี้กลับเอาแต่ฉวยผลประโยชน์อย่างเดียว ไม่ยอมจ่ายอะไรออกไป

ไม่ต่างจากที่คิดไว้ ผ่านไปอีกไม่กี่ปี การมีอยู่ของผู้ฝึกยุทธ์ปราณจะถูกบีบเค้นให้ถอยไปอีกก้าว ความเป็นไปได้นี้ส่อเค้าลางให้เห็นชัดเจนแล้ว

แค่ไม่รู้ว่าผู้ฝึกยุทธ์ปราณพวกนี้สังเกตเห็นหรือเปล่า

น่าจะมีคนตระหนักได้บ้างเหมือนกัน ช่วงนี้ถานเจิ้นผิงมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะรู้ว่าวันคืนที่สงบสุขมาถึงจุดจบแล้ว

“หวังว่าอย่าได้เกิดความวุ่นวายจะดีที่สุด…”