ตอนที่ 172-2 ลูกค้ารายใหญ่กลับมาแล้ว (2)

ตอนที่ 172 ลูกค้ารายใหญ่กลับมาแล้ว (2)

ทั้งสามคนทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง ความกลัดกลุ้มของฟางผิงเมื่อครู่หายวับไปกับตา เอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไม่ต้องแย่งกันแล้ว กลับไปจะซื้อให้อีก”

“พ่อครับ ไปรับเงินที่ศาลาว่าการด้วยนะครับ วันนี้ไปเข้าร่วมงานชุมนุมมา ผู้บัญชาการไป๋บอกว่าให้รางวัลผมห้าแสน พ่อไปเอามาใช้จ่ายภายในบ้านนะครับ”

ทั้งบ้านเงียบลงในชั่วพริบตา!

ฟางหยวนอ้าปากค้าง ผ่านไปพักหนึ่งค่อยเอ่ยอย่างสับสน “ไปประชุมก็ได้เงินตั้งห้าแสน?”

เธอคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ตกลงคลังเล็กๆ ของเธอมีเงินเท่าไหร่กันแน่นะ!

คิดไปคิดมา เมื่อวานเหมือนนับไปตั้งสามครั้ง…หนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยสามสิบหยวน!

ใช่แล้ว ฟางหยวนก็มีเงินออมเกินหนึ่งหมื่นเหมือนกัน!

ในหมู่นักเรียนเธอเงินเยอะที่สุดแล้ว

แต่ตอนนี้ฟางผิงแค่ไปประชุมตอนเช้า กลับมาบอกทุกคนว่าให้ไปรับเงินห้าแสนที่ได้มาฟรีๆ!

เทียบกันแล้วน่าโมโหจริงๆ!

“พี่ ฉันจะไปเอาให้นายเอง!”

ฟางหยวนดึงสติกลับมาทันที ถลาไปที่อกฟางผิง ออดอ้อนว่า “อย่าให้พ่อเทียวไปเทียวมาเลย ฉันจะช่วยไปเอาให้เอง”

“เธอ?”

ฟางผิงหลุดขำ “คนของศาลาว่าการจะรู้เหรอว่าเธอเป็นใคร? พ่อยังจะพอว่า แต่ให้เธอไปเนี่ยนะ?”

ฟางผิงเคาะหน้าผากเธอไปที “อย่าสร้างเรื่อง รอเธอกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เงินไม่กี่แสนจะนับเป็นอะไรกัน? ตอนนี้ตั้งใจฝึกวิชาดีๆ ก็เท่ากับหาเงินแล้ว ลองคำนวณดูเถอะ ตอนนี้ถ้าปราณเธอสูงขึ้นหนึ่งแคล นั่นหมายถึงหาเงินหลายหมื่นถึงกระทั่งหลายแสนได้แล้ว การฝึกวิชาเทียบกับสมาคมหยวนผิงอะไรนั่นของเธอ ตกลงแบบไหนหาเงินได้เร็วกว่ากันแน่? คนที่ใช้สมองไม่เป็น คำนวณเงินไม่ได้ อย่าได้คิดที่จะรวยเลย พี่ชายเธอทำไมถึงหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ? เพราะฉันเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ฝึกฝนวิชาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เข้าใจหรือยัง? เธอไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ชั่วชีวิตนี้อย่าได้คิดว่าจะหาเงินมหาศาลได้ แค่อาวุธผู้ฝึกยุทธ์เธอยังไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำ!”

ฟางผิงสั่งสอนน้องสาวเป็นชุด มองแค่ผลประโยชน์ตรงหน้าจะได้เรื่องได้ราวอะไร ต้องครุ่นคิดถึงอนาคตต่างหาก

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือมีความสามารถ แค่วิ่งก็จะวิ่งได้เร็วกว่าคนอื่นแล้ว

เผชิญหน้ากับอันตราย อย่างน้อยก็สามารถวิ่งหนีได้เร็วกว่าคนอื่น

ฟางหยวนงงงวยอยู่บ้าง พึมพำว่า “คำนวณแบบนี้เหรอ? จะว่าไปก็ใช่ ฝึกวิชาได้เร็ว กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แค่ไปประชุมได้ตั้งห้าแสนแล้ว…”

ลองคำนวณดูอีกครั้ง สี่เดือนมานี้ตัวเองหาเงินได้กว่าหนึ่งหมื่น

เดือนหนึ่งสามพันหยวน

ถ้าเป็นห้าแสน…ต้องใช้เวลาถึงสิบสี่ปี!

หากฝึกฝนจนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เหมือนว่าจะหาเงินได้เยอะยิ่งกว่านี้อีก

ครู่ต่อมาฟางหยวนก็พยักหน้าอย่างจริงจังว่า “พี่ ฉันจะตั้งใจฝึกฝนวิชา!”

ฟางผิงเบะปาก รู้อยู่แล้วเธอมันเห็นแก่เงิน

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลังจากนี้คงไม่ต้องให้ตัวเองคอยกระตุ้นอีกแล้ว?

—

หลังจากงานชุมนุมผู้ฝึกยุทธ์เสร็จสิ้น ฟางผิงจึงอยู่ที่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

ปีนี้ไม่มีการจัดงานเลี้ยงรวมตัวเพื่อนนักเรียน

แม้ว่าจะมี ฟางผิงอาจจะไม่เข้าร่วมเสมอไป

ช่วงนี้เขามีชื่อเสียงขึ้นมาอยู่บ้าง หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโดนถามนู่นถามนี่ ถึงเวลานั้นหากทำให้เกิดเรื่องไม่สบายใจขึ้นมากลับจะเป็นการทำร้ายความรู้สึกของเพื่อนนักเรียนด้วยกัน

แต่วันที่แปดของปีใหม่ ฟางผิงยังคงออกไปข้างนอก

ไปเยี่ยมเยือนอาจารย์ประจำชั้นมัธยมปลายของตัวเอง

ก่อนหน้านี้อาจารย์ให้ความดูแลเขาเช่นกัน ตอนที่สอบศิลปะการต่อสู้ ยังส่งหนังสือกองโตให้เขา

ทั้งยังเป็นเขาที่จัดการให้ฟางผิงไปรับหวังจินหยาง ทำให้เขาและเหล่าหวังมีปฏิสัมพันธ์กัน

ช่วงก่อนปีใหม่ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย ฟางผิงไม่อยากเข้ามาเวลานั้นเช่นกัน ทั้งก่อนหน้านี้เคยบอกไปว่าวันที่เจ็ดจะเข้าไปเยี่ยม

สำหรับหลิวอันกั๋วแล้ว การมาเยือนของฟางผิงทำให้เขาดีใจอย่างยิ่ง

ตอนกลางยังรั้งฟางผิงให้กินข้าวด้วยกัน ตอนที่เหล่าหลิวเดินลงบันไดพร้อมกับฟางผิงยังตั้งใจส่งเสียงดัง ราวกับกลัวพวกอาจารย์ห้องข้างๆ ไม่รู้ว่าลูกศิษย์แวะมาเยี่ยมหาตัวเอง

ฟางผิงมองออกเช่นกัน ทำแค่หลุดขำอย่างจนใจ

ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ เหล่าหลิวนั้นรักหน้าตาเป็นชีวิตจิตใจ