ตอนที่ 190-2 ปวดใจเหลือทน (2)

ตอนที่ 190 ปวดใจเหลือทน (2)

“ตำแหน่งรองหัวหน้าของพ่อก็เหมือนกัน แค่เงินเดือนเพิ่มขึ้นนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกครับ อย่าใส่ใจเลย ครั้งหน้าถ้าเลื่อนพ่อขึ้นเป็นรองผู้บัญชาการผมคงไม่แปลกใจด้วยซ้ำ…”

ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่กับคำพูดก่อนหน้านั้นของฟางผิง นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ ลูกชายจะกลายเป็นรองผู้บัญชาการ!

โลกนี้มันยังไงกัน?

“ผู้บัญชาการ…”

ฟางหยวนจิตใจล่องลอย พี่จะหาเงินได้อีกแล้วงั้นเหรอ?

“เอาล่ะ มากินข้าวกันเถอะ”

“พ่อครับ แม่ครับ พูดคุยกันภายในบ้านยังพอว่า แต่เอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอกไม่มีประโยชน์อะไร ผมพูดเรื่องพวกนี้กับทุกคนเพราะอยากจะบอกเท่านั้น ในหยางเฉิงพวกเราไม่รังแกใคร และไม่อาจมีใครมารังแกเช่นกัน ถ้ามีใครทำให้ทุกคนไม่ได้รับความเป็นธรรม อย่าเก็บไว้คนเดียว ให้เอามาบอกผม ทั่วหยางเฉิงนี้ ลูกชายของพ่อแม่เกรงกลัวแค่ไม่กี่คนเท่านั้น”

ฟางผิงคุยโวออกไป แต่ก็ไม่ได้ถือว่าคุยโวเช่นกัน แค่อยากให้พ่อกับแม่มีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง

พวกเราไม่รังแกใคร แต่ก็อย่าคิดมารังแกคนของเขาเช่นกัน

ตอนนี้ฟางหมิงหรงแทบไม่มีใจนึกถึงเรื่องนี้ ในสมองนั้นโล่งว่างไปหมด

อาหารมื้อนี้ทุกคนกินกันได้น้อย มีแค่ฟางผิงเท่านั้นที่ได้เปรียบ

อาหารที่แม่ทำอร่อยจริงๆ พวกเขาไม่กิน ตัวเองก็กินเยอะหน่อย จะได้ไม่เสียของ

—

วันต่อมา

คนที่ต้องไปเรียนก็ไปเรียน คนที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน

ตอนนี้ฟางผิงไม่ได้ปิดเทอมเหมือนกัน เขายังต้องกลับไปมหาวิทยาลัย จึงไม่คิดสิ้นเปลืองเวลา

เช้าตรู่ฟางผิงจึงตรงดิ่งไปที่จวนผู้บัญชาการ

สอบถามสถานการณ์หยางเฉิงจากไป๋จิ่นซานจึงรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ช่วงนี้ไม่ได้พบร่องรอยของผู้ฝึกยุทธ์ลัทธินอกรีต

นี่ทำให้ฟางผิงสบายใจไม่น้อย ยังเอ่ยถามความปลอดภัยของครอบครัวตัวเองอย่างอ้อมๆ

ไป๋จิ่นซานเดาออกเช่นกัน เอ่ยถึงปัญหาเส้นทางการลาดตระเวนของตำรวจด้วยรอยยิ้ม

หากพบเจอกับผู้ฝึกยุทธ์จริงๆ ตำรวจพวกนี้อาจจะช่วยไม่ได้เสมอไป แต่อย่างน้อยก็พอสยบเหตุได้

หยางเฉิงไม่มีความสามารถพอที่จะให้ผู้ฝึกยุทธ์ไปคุ้มครองครอบครัวใคร

ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ พวกผู้ฝึกยุทธ์คงไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว

ฟางผิงนับว่ายังพอใจ ถือปืนลาดตระเวน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งขั้นสองอาจไม่กล้าพอจะเสี่ยงอันตราย

แต่ถ้ามีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามขึ้นไปมาจริงๆ หยางเฉิงคงจะต้านไม่อยู่

กล่าวขอบคุณแล้ว ฟางผิงไม่กลับไปที่บ้านอีก ตรงไปยังสถานีรถไฟทันที เขาต้องกลับมหาวิทยาลัยแล้ว

ตอนเช้าก็บอกกล่าวกับพ่อแม่แล้ว ครั้งนี้แค่แอบเจียดเวลาจากงานยุ่งกลับมาเท่านั้น

—

มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้

พอฟางผิงกลับมา จ้าวเสี่ยวเหมยก็ตามหาตัวทันที เห็นฟางผิงจึงเอ่ยว่า “อาจารย์บอกว่าถ้านายกลับมาแล้วให้ไปหาเธอหน่อย”

“อ่อ”

ฟางผิงตอบรับ ก่อนจะมองเธอด้วยรอยยิ้ม “ขั้นสองแล้ว?”

“อืม”

จ้าวเสวี่ยเหมยไม่อาจพูดได้ว่าดีใจ กลับกันดูผิดหวังอยู่บ้าง “นายทะลวงขั้นสองสูงสุดแล้ว พวกหยางเสี่ยวม่านก็ใกล้จะเข้าสู่ขั้นสองตอนกลาง…”