ตอนที่ 202 สองภารกิจง่ายๆ (1)

ตอนที่ 202 สองภารกิจง่ายๆ (1)

คลาสเรียนตอนเย็นสิ้นสุดลง ฟางผิงมุ่งหน้าไปฝ่ายบริการทันที

ตาเฒ่าหลี่เห็นเขา จู่ๆ ก็เผยแววตาอันตรายขึ้นมา

“มาแล้วเหรอ”

“ครับ”

“ดีมาก ฉันยังคิดว่าเธอจะไม่กล้ามาหาฉันที่นี่สี่ห้าเดือนเป็นอย่างต่ำ”

“อาจารย์พูดเรื่องอะไร ผมต้องมาหาคุณอยู่แล้ว…”

“ไอ้เด็กเวร!”

ตาเฒ่าหลี่โมโหอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าฟางผิงอยู่ห่างกับเขาตั้งหลายเมตร เสี้ยวนาทีต่อมากลับถูกตาเฒ่าหลี่จับแขนไว้แน่นแล้ว

ตาเฒ่าหลี่ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดไร้สาระ เหวี่ยงออกไปข้างนอกทันที…

—

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ฟางผิงก็นอนกองอยู่บนพื้นด้านนอกฝ่ายบริการ เริ่มตั้งข้อสงสัยกับชีวิตขึ้นมา

ฉันอยู่ที่ไหน?

ฉันมาได้ยังไง?

เมื่อกี้เหมือนฉันกำลังลอยอยู่ คงไม่ได้คิดไปเองสินะ?

ดึกดื่นมืดค่ำ ฝ่ายบริการก็มีคนมาเช่นกัน ตอนนี้มีคนเอ่ยขึ้นว่า “ประธาน นี่นาย…”

ฟางผิงหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นนายอ้วนกัวเซิ่ง คลี่ยิ้มว่า “วันนี้พระจันทร์สวยไม่เลวเลยออกมาดูสักหน่อย นายล่ะ?”

“อ่อ ฉันมาเอายาบำรุง มีรุ่นพี่สั่งของไว้”

“อืม พยายามเข้าล่ะ ใกล้เป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วสินะ?”

เห็นได้ชัดว่านายอ้วนรู้สึกแปลกใจ เอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “ประธาน ฉันทะลวงตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว”

ฟางผิงเลิกคิ้ว ลืมไปเลย เมื่อกี้ก็ไม่ได้สำรวจดู

เขากระแอมไอเบาๆ ปกปิดความน่าอายของตัวเอง ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฉันจำผิด ครั้งก่อนมีใครไม่รู้บอกว่าจะหลอมกระดูกสองครั้ง ฉันเลยคิดว่าเป็นนาย…”

“ใช่ ฉันเอง” กัวเซิ่งงุนงงขึ้นมาอีกครั้ง อธิบายว่า “แต่ฉันบ่มเพาะถึงหนึ่งร้อยหกสิบเก้าแคลก็ไม่ยอมเพิ่มขึ้นสักทีเลยตัดสินใจทะลวงไปเลย”

ฟางผิงเผยแววตาดุร้ายอยู่บ้าง นายประจบไม่เป็นหรือไง?

ฉันพูดอะไร นายรับฟังก็พอแล้ว จะอธิบายให้ชัดเจนไปทำไม?

กัวเซิ่งเหมือนจะดึงสติกลับมาได้ แก้ต่างแทนเขาว่า “ประธาน นายยุ่งเกินไปแล้ว อย่ากดดันตัวเองมากไป นายอยู่ตั้งขั้นสาม ห่างจากทุกคนมาเยอะแล้ว”

“อืม ไปทำธุระของนายเถอะ”

ฟางผิงโบกไม้โบกมือส่งกัวเซิ่งออกไป

รอจนเขาไปแล้ว เวลานี้ค่อยเอ่ยอย่างจนใจ “ทางตาเฒ่าหลี่ดูท่าคงไม่มีวิธีแล้ว”

เขายังคิดจะเบิกทรัพยากรจากตาเฒ่าหลี่สักหน่อย ตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ครั้งก่อนไปหลอกว่าจะเอายาบำรุงไปแจกจ่ายคนในสมาคม ปรากฏว่าตาเฒ่าหลี่น่าจะรู้ความจริง ดังนั้นถึงโมโหโยนเขาออกมา

มองสำรวจรอบๆ แล้ว เห็นว่าไม่มีคนรู้จัก ฟางผิงอยากจะลองเข้าไปดูอีกสักรอบ

แต่นึกขึ้นได้ว่ากัวเซิ่งยังอยู่ข้างใน ฟางผิงจึงถอนหายใจ หมุนตัวออกมา ค่อยมาพรุ่งนี้แล้วกัน

—

เรื่องเบิกคะแนนล่วงหน้ายังหาทางลงเอยไม่ได้ เฉินอวิ๋นซีกลับมีที่ลงเอยแล้ว

วันอาทิตย์ที่ 19 เมษายน

บ้านพักหมายเลขแปด

หลู่เฟิ่งโหรวและไป๋รั่วซีอยู่ที่นั่น เฉินอวิ๋นซี ฟางผิง จ้าวเสวี่ยเหมยต่างอยู่ครบทั้งสามคน

หลู่เฟิ่งโหรวมองเฉินอวิ๋นซีด้วยแววตาเยียบเย็นอยู่บ้าง

“อาจารย์เธอรบเร้าให้ฉันรับเธอไว้ ตอนนี้ฉันให้โอกาสเธอหนึ่งครั้ง เธอสามารถไปหาคนอื่นได้ รวมถึงถังเฟิง ฉันจะช่วยพูดให้เอง!”

เฉินอวิ๋นซีมองไป๋รั่วซีอย่างทำอะไรไม่ถูก ไป๋รั่วซีกลับเอ่ยอย่างหนักแน่น “พี่โหรว ขอร้องล่ะ!”