ตอนที่ 228
ตอนที่ 228 คำแนะนำของอาจารย์ (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 228 คำแนะนำของอาจารย์ (1)
บ้านพักหมายเลขแปด
ตอนที่ฟางผิงมาถึง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าในบ้านพักแน่นขนัดไปอยู่บ้าง
มีคนไม่น้อย นอกจากจ้าวเสวี่ยเหมยและเฉินอวิ๋นซีแล้วยังมีผู้ชายอีกสามคน ผู้หญิงหนึ่งคน เป็นเด็กวัยรุ่นเหมือนกันทั้งหมด ฟางผิงไม่คุ้นหน้าเท่าไหร่
หลู่เฟิ่งโหรวนั่งพิงโซฟา ดูเหมือนกำลังงีบหลับอยู่
ฟางผิงก้าวผ่านประตูมา หลู่เฟิ่งโหรวก็เอ่ยขึ้นทั้งที่หลับตา “มาแล้วเหรอ”
“ครับ”
“ทำความรู้จักกันไว้สิ”
สิ้นเสียงของหลู่เฟิ่งโหรว กลุ่มชายหญิงนั้นก็มองไปยังฟางผิงอย่างพร้อมเพรียงกัน
“เย่ฉิง ปีสามสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามตอนปลาย”
“เหลียงเฟิงหวา ปีสามสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามสูงสุด”
“เหลียงหวาเป่า ปีสองสาขายุทโธปกรณ์ ขั้นสามตอนกลาง เหลียงเฟิงหวาคือพี่ชายของฉัน”
“หลิวเมิ่งเหยา ปีสองสาขาศึกษาวิจัย ขั้นสามตอนกลาง”
พวกเขาต่างแนะนำตัวเองออกมา
เย่ฉิงมีสีหน้าเย็นชา ผมตั้งตรง มองดูแล้วก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่คนรับมือง่ายๆ ในความทรงจำของฟางผิง คนที่มีทรงผมประเภทนี้มักจะให้ความรู้สึกกระด้างกระเดื่อง
สองพี่น้องตระกูลเหลียงดูห้าวหาญขึ้นมาหน่อย ทั้งสองคนต่างสอบเข้าเซี่ยงไฮ้ได้ คนหนึ่งอยู่ขั้นสามสูงสุด อีกคนอยู่ขั้นสามตอนกลาง ฝีมือไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
ส่วนหลิวเมิ่งเหยา ดูอ่อนโยนอยู่บ้าง บางทีอาจเป็นเพราะมาจากสาขาศึกษาวิจัย จึงไม่ได้ดุดันเหมือนกับผู้หญิงในสาขายุทโธปกรณ์
ฟางผิงรีบแนะนำตัว “ฟางผิง ปีหนึ่ง ขั้นสามตอนปลาย”
ทุกคนฟังจบต่างพากันมองเขาซ้ำไปซ้ำมา รวมถึงจ้าวเสวี่ยเหมยและเฉินอวิ๋นซีด้วย
นึกไม่ถึงว่าฟางผิงจะทะลวงขั้นสามตอนปลายแล้ว!
“รุ่นน้องเก่งจริงๆ…”
เหลียงเฟิงหวายังไม่ทันชมดี หลู่เฟิ่งโหรวกลับตัดบทขึ้นมาก่อน “รู้จักกันแล้วก็ดี พวกเธอต่างเป็นลูกศิษย์ที่ฉันรับไว้ในช่วงหลายปีนี้ รวมกับฟางผิง เสวี่ยเหมยและอวิ๋นซี ทั้งหมดมีสิบห้าคนพอดี”
เรื่องนี้ฟางผิงรู้เช่นกัน ก่อนหน้านี้หลู่เฟิ่งโหรวเคยบอกเขามาก่อน
แต่ในช่วงเวลาหนึ่งปี ฟางผิงแทบไม่เคยเจอรุ่นพี่พวกนี้ของตัวเองเลย
หลู่เฟิ่งโหรวเอ่ยต่อ “สิบห้าคน ตายไปแล้วหกคน”
ฟางผิงม่านตาหดเกร็ง ตอนที่เข้าปีหนึ่ง หากเขาจำไม่ผิด เหมือนหลู่เฟิ่งโหรวจะพูดว่าตายไปสี่คน ขั้นสี่หนึ่งคน ขั้นสามสามคน
นี่เวลายังไม่ถึงปีกลับตายไปอีกสองคนแล้ว?
หลู่เฟิ่งโหรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “นอกจากนี้อีกสองคน ตอนนี้พิการไปแล้ว กลับไปดูแลรักษาตัวที่บ้าน ลูกศิษย์ของฉัน มีแค่พวกเธอเจ็ดคนนี้แหละ”