ตอนที่ 230 มีเงินถึงจะสบายใจ (1)

ตอนที่ 230 มีเงินถึงจะสบายใจ (1)

วันที่ 15 มิถุนายน

วันจันทร์

วันนี้ไม่ใช่แค่วันที่ฟางผิงต้องไปเซ็นสัญญา แต่ยังเป็นวันที่ประกาศคะแนนวิชาวัฒนธรรมของการสอบเกาเข่า มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แต่ละแห่งจึงประกาศเกณฑ์รับนักเรียนออกมา

ปี 2008 มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้เปิดรับนักเรียนหนึ่งพันห้าร้อยแปดสิบคน เกณฑ์ขั้นต่ำของปราณอยู่ที่หนึ่งร้อยสามสิบแคล วิชาวัฒนธรรมหกร้อยยี่สิบคะแนนขึ้นไป

ปี 2009 มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้เปิดรับนักเรียนสองพันคน นอกจากเกณฑ์ขั้นต่ำไม่ได้ลดลงแล้ว ยังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ปราณอยู่ที่หนึ่งร้อยสามสิบสองแคล

—

ตอนเช้าออกมาจากมหาวิทยาลัย ได้ยินนักศึกษาบางส่วนกำลังพูดคุยปัญหาการรับนักเรียนของปีนี้ ฟางผิงได้แต่ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวลานี้เมื่อปีก่อนเขาก็ปวดหัวกับการสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เช่นกัน

พริบตาเดียวตัวเองกลับมาถึงขั้นสามแล้ว

“รอผ่านไปสักพัก นักเรียนสองพันคนเข้ามา ก็ไม่รู้ว่าปีนี้จะมีผู้ฝึกยุทธ์อัจฉริยะที่ควรค่าให้ตกใจหรือเปล่า”

ฟางผิงลอบพึมพำในใจ สาวเท้าออกไปจากอาณาเขตของมหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เงียบเหงาขึ้นจริงๆ

ตอนนี้พวกนักศึกษาปีสี่แทบจะออกไปจากมหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว บางส่วนที่ยังรั้งตัวอยู่ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นเพราะรับตำแหน่งผู้ช่วยอาจารย์ ในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้มีเพียงหลักสูตรสี่ปี ไม่มีมากกว่านั้น

โอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่จะรั้งตัวอยู่ นั่นก็คือรับตำแหน่งผู้ช่วยอาจารย์หรือกลายเป็นอาจารย์ไปเลย แต่ผู้ช่วยอาจารย์เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามได้ ส่วนอาจารย์อย่างต่ำต้องอยู่ขั้นสี่ อันที่จริงส่วนมากอาจารย์จะเริ่มต้นจากขั้นสามทั้งนั้น บัณฑิตที่จบด้วยขั้นสี่อย่างแท้จริง รั้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยกลับมีน้อย ทำงานราชการ หน่วยทหาร กระทรวงศึกษาหรือรับตำแหน่งที่อื่น นั่นถือเป็นเรื่องปกติ

ระหว่างทางมือถือของฟางผิงก็ดังขึ้น

ปลายสายเป็นเสียงออดอ้อนของฟางหยวน “พี่ ตกลงพรุ่งนี้กลับมาได้หรือเปล่า?”

วันที่สิบเจ็ด ฟางหยวนต้องสอบเข้ามัธยมปลาย

หากพรุ่งนี้กลับไม่ได้ ฟางผิงเกรงว่าคงไม่ได้กลับแล้ว

ฟางผิงอดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “น่าจะได้ วันนี้ต้องจัดการธุระนิดหน่อย เสร็จแล้วฉันจะขับรถกลับไป เดี๋ยวก็ถึง”

“จริงๆ นะ?”

“แน่อยู่แล้ว พักผ่อนดีๆ ใกล้จะสอบแล้ว อย่าเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

อันที่จริงฟางผิงไม่ได้สนใจคะแนนการสอบเข้ามัธยมปลายของฟางหยวนเท่าไหร่

ยุคสมัยนี้วิชาวัฒนธรรมนั้นสำคัญ แต่ศิลปะการต่อสู้ยังคงสำคัญกว่า

รัฐบาลให้นักศึกษาศิลปะการต่อสู้สอบวิชาวัฒนธรรม เพราะหวังให้นักศึกษาพวกนี้ไม่กลายเป็นพวกที่ถนัดใช้แค่กำลังเพียงอย่างเดียว

ผู้ฝึกยุทธ์อยู่ในแวดวงอื่นก็สามารถทำผลงานออกมาได้ดีเช่นกัน

ถ้ามีดีแค่เรื่องพละกำลัง ผู้ฝึกยุทธ์เช่นนี้คงกระทำความผิดได้ง่าย เส้นทางผู้ฝึกยุทธ์ย่อมยากจะเดินให้ยาวไกล

แน่นอนว่าในเส้นทางนี้ต้องแสดงความโดดเด่นออกมาอย่างแท้จริง สำหรับวิชาวัฒนธรรมไม่ได้ตั้งเงื่อนไขสูงเกินไป อย่างเช่นก่อนหน้านี้ที่ฟางผิงเคยคุยกับนักเรียนศิลปะการต่อสู้ที่หนานเจียงพวกนั้น แม้ว่าคะแนนวิชาวัฒนธรรมของพวกเขาจะแย่ไปบ้าง แต่การสมัครเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้เซี่ยงไฮ้กลับไม่เป็นปัญหามากมาย

พูดคุยกับฟางหยวนอีกไม่กี่ประโยค ฟางผิงก็มาถึงโรงแรมที่นัดหมายกัน

—

ห้องประชุมของโรงแรม

หลี่เฉิงเจ๋อและผู้ดูแลอีกไม่กี่คนของบริษัทหยวนฟาง รวมถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายไอทีต่างมาถึงแล้ว นอกจากนี้ยังเชิญทนายจากสำนักงานกฎหมายมาอีกคนหนึ่ง

ฟางผิงมาถึง หลี่เฉิงเจ๋อจึงโล่งใจขึ้นมาทันที

“คุณฟาง”

“ประธานฟาง”

“…”

พวกเขารีบทักทาย ฟางผิงพยักหน้าเบาๆ ถามว่า “อีกฝ่ายมาถึงหรือยัง?”

“คงใกล้ถึงแล้ว นัดไว้เก้าโมง น่าจะไม่สายกว่านี้”