ตอนที่ 242-2 มืดแล้วหลับตาเถอะ (2)

ตอนที่ 242 มืดแล้วหลับตาเถอะ (2)

พวกมนุษย์ถ้ำไม่ใช่คนโง่เช่นกัน ฟางผิงจำเป็นต้องป้องกันหลุมพรางจากสามคนนี้

ผลปรากฏว่าตามไปอีกทาง ฟางผิงไม่อาจรับรู้ได้ถึงอนุภาคพลังงาน

“ไอ้พวกเวร! วางหลุมพรางฉันจริงๆ ด้วย แกล้งทำเป็นหลอกล่อสินะ!”

ฟางผิงลอบด่า ไม่จำเป็นต้องเดา คนที่สองน่าจะอยู่ห่างกับผู้ฝึกยุทธ์ที่ถือดาบไม่เกินร้อยเมตร

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไปหาคนที่อยู่คนเดียวแล้วกัน”

ฟางผิงไม่ลังเลอีก รีบไล่ตามไปยังทิศทางที่รับรู้ได้ถึงพลังงานก่อนหน้านี้

—

สามนาทีต่อมา ฟางผิงไล่ตามมาถึงแล้ว อยู่ห่างจากอีกฝ่ายประมาณหนึ่งร้อยเมตร

ที่นี่อยู่ห่างจากที่ก่อนหน้านี้เกือบพันเมตรแล้ว

กลางคืนเงียบสงัดแบบนี้ กว่าสองคนนั้นจะได้ยินเสียงตามเข้ามา น่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองนาทีอยู่ดี

“หนึ่งถึงสองนาที…หนึ่งวินาทีสี่ดาบ เพียงพอให้ฉันฟันออกไปห้าร้อยดาบแล้ว น่าจะฆ่าตายสินะ?”

ฟางผิงวางแผนอยู่ในใจ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่แข็งแกร่งกว่าขั้นสาม นั่นเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

อีกฝ่ายระเบิดปราณได้เช่นกัน ทั้งอานุภาพยังแข็งแกร่งกว่าตัวเอง

ขอแค่ระวังตัวไม่ถูกการโจมตีกระบวนท่าใหญ่จากอีกฝ่าย อีกฝ่ายย่อมผลาญปราณสู้เขาไม่ได้แน่

“ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่หลอมอวัยวะภายในแล้ว ปราณแข็งแกร่งกว่าฉัน ความได้เปรียบนี้ไม่มีประโยชน์ แต่ร่างกายแข็งแกร่งกว่าฉัน…ก็แข็งแกร่งอย่างมีข้อจำกัด ยังไม่ถึงขั้นร่างทองของขั้นหก”

“พวกฉินเฟิ่งชิงต่างเคยสังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ นั่นหมายความว่าแม้ขั้นสี่จะแข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุดยังถูกฆ่าได้อยู่ดี”

คำนึงถึงข้อดีและข้อเสียอย่างละเอียดแล้ว ฟางผิงจึงตัดสินใจทันที

ไม่คิดโจมตีด้านหลัง ฟางผิงอ้อมไปข้างหน้า ห่างจากผู้ฝึกยุทธ์คนนั้นไม่เกินหนึ่งร้อยเมตร หลบใต้ต้นไม้ใหญ่ เปล่งเสียงเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน

ผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำสัมผัสได้ถึงอนุภาคพลังงาน ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เดินมาทางฟางผิง

ระยะห่างประมาณสามสิบเมตร อีกฝ่ายน่าจะมองเห็นฟางผิงอย่างชัดเจน เขาเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง

ระยะสามสิบเมตรในตอนกลางคืน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามไม่อาจมองเห็น นี่เป็นประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายปีของทุกคน

ฟางผิงไม่มองเขา หันหลังให้อีกฝ่าย ทว่ากลับใช้พลังงานจิตใจรับรู้

พลังจิตใจของเขาไม่อาจปลดปล่อยออกมา ทำได้แค่สร้างเส้นพลังบางๆ ออกไปหยั่งเชิงกับพลังงาน

“ผู้ฝึกยุทธ์ที่ถือหอกคนนั้น…”

ฟางผิงวิเคราะห์ออกมา อาวุธคล้ายหอกในมือของอีกฝ่าย ตอนนี้เริ่มกักเก็บพลังงาน อนุภาคพลังงานลอยอยู่บนนั้น

“มือธนูและมือดาบเฝ้าอยู่กับที่ หมอนี้มีฝีมือโดดเด่นเลยออกมาล่าฉันคนเดียวสินะ…”

ฟางผิงนึกถึงเรื่องพวกนี้ มือก็จับอยู่ในจุดที่เหมาะจะโจมตีที่สุดของดาบยาวแล้ว

อีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ มาทางนี้ เห็นได้ชัดว่าคิดจะสังหารฟางผิงอย่างสบายๆ

ส่วนฟางผิงรออีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวเองเกือบสิบเมตร จู่ๆ ก็ขยับฝีเท้า ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศทันที

ในเวลาเดียวกันหอกยาวของอีกฝ่ายก็แทงไปที่กิ่งไม้อย่างรวดเร็ว แกนต้นไม้ใหญ่หักโค่นลง

ฟางผิงรอโอกาสนี้อยู่พอดี ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายดึงหอกออกมา ดาบยาวประกายแสงสีแดงวูบวาบ พุ่งเข้าโจมตีกะโหลกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

อีกฝ่ายคำรามเสียงดัง ชักหอกกลับมาโจมตีกลับ

ฟางผิงไม่สนใจว่าเขาจะปัดป้องหรือโต้กลับ ดาบยาวเปล่งแสงสว่างไสว ไม่สนใจว่าฟันถูกหัวเขาหรือหอกยาว รู้แค่ว่าฟันออกไปอย่างไม่หยุดพัก!

อีกฝ่ายถูกดาบเร็วของฟางผิงฟันติดต่อกันจนไร้เรี่ยวแรงจะโต้กลับ ทำได้เพียงตั้งรับอยู่ตลอด

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสาม ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็มีขีดจำกัดอยู่ดี สิบดาบฟันเขาไม่ตาย ฟางผิงคงไม่อาจหนีไปง่ายๆ เช่นกัน!

ผลปรากฏว่าฟางผิงฟันกว่าสิบดาบแล้ว อีกฝ่ายกลับชะงักไปเล็กน้อย

และช่วงเวลาสั้นๆ นี้ก็เป็นโอกาสที่ฟางผิงรอมาโดยตลอด

ชั่วพริบตาที่อีกฝ่ายตกใจ ฟางผิงจึงพ่นเกาทัณฑ์เลือดออกมา พุ่งเข้าหาดวงตาของอีกฝ่าย!

ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังป้องกันกระบวนท่าใหญ่จากฟางผิง เห็นเกาทัณฑ์เลือดตรงดิ่งเข้ามา ก็เอียงหัวเล็กน้อย หลบเกาทัณฑ์เลือดที่พุ่งมาบดบังทัศนวิสัยของเขา

การหลบครั้งนี้ทำให้ตำแหน่งโจมตีถูกเปลี่ยนเป็นที่แก้มแทน อีกฝ่ายคิดว่าไม่จำเป็นต้องล่าถอยจากการโจมตีของเกาทัณฑ์เลือดถึงขนาดนั้น

นั่นเป็นตัวเลือกที่ผิดมหันต์ ครู่ต่อมาเกาทัณฑ์เลือดก็คมดั่งใบมีด ทะลุแก้มของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าไปในหัวอีกฝ่าย!

“อ๊าก!”

เสียงร้องระงมด้วยความเจ็บปวด หอกยาวในมืออีกฝ่ายนิ่งค้างไป ฟางผิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย คำรามเสียงดัง แกว่งใบมีดอย่างว่องไว ฟันคออีกฝ่ายในชั่วพริบตา!

‘ฉับ!’

ในความมืด วัตถุทรงกลมกระเด็นลอยออกไป