ตอนที่ 247-2 กำลังเสริมมาแล้ว (2)

ตอนที่ 247 กำลังเสริมมาแล้ว (2)

หลู่เฟิ่งโหรวไม่สนใจเขาอีกเช่นกัน มองไปทางถังเฟิง “ราชสีห์ถัง พวกนักศึกษาพักอยู่ที่ไหนกัน?”

“เขตใหม่”

“ฉันจะเข้าไปดูสักหน่อย ไม่มีธุระไม่ต้องมาหาฉัน พวกนายประชุมกันไปเถอะ ฉันขี้เกียจจะฟัง!”

หลู่เฟิ่งโหรวไม่คิดจะพิธีรีตองกับเขา สาวเท้าเดินไปทันที

“ขออภัยด้วย อย่าถือสาเธอเลย…” อู๋ขุยซานเอ่ยขอโทษแทน สวี่โม่ฟู่เผยรอยยิ้มไม่ใส่ใจ

หวงจิ่งหันกลับไปมองหลู่เฟิ่งโหรวแวบหนึ่ง รอเธอเดินห่างไปช่วงหนึ่งแล้ว ค่อยเอ่ยอย่างปวดหัวว่า “อธิการอู๋ อีกเดี๋ยวคงต้องให้คุณช่วยออกหน้า…”

“หืม?”

“ฟางผิงหายตัวไป”

“…”

อู๋ขุยซานตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนจะฟื้นคืนท่าทีเป็นปกติ “ถ้ำใต้ดินมีอันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่งอยู่แล้ว…หลู่เฟิ่งโหรวเข้าใจได้”

“ไม่ใช่ เขาหายไปแค่คนเดียว คนอื่นๆ ไม่เป็นอะไร”

หวงจิ่งอธิบาย อู๋ขุยซานอึ้งไปอีกครั้ง ผ่านไปพักหนึ่งจึงเอ่ยว่า “แค่คนเดียว?”

ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้นักศึกษาตายหลายๆ คน แต่ทีมเกือบหนึ่งร้อยคน ฟางผิงแข็งแกร่งที่สุด นายกลับทำฟางผิงหายเนี่ยนะ?

หวงจิ่งปวดหัวอยู่บ้าง ถังเฟิงเอ่ยอย่างกลัดกลุ้มว่า “ผมเป็นคนบอกให้เขาไปฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำคนเดียว”

“เหล่าถัง นี่นาย…”

อู๋ขุยซานปวดหัวเช่นกัน ถูขมับเบาๆ ว่า “ไป เข้าไปดูเถอะ อีกอย่าง เหล่าถังนายไม่ต้องไป”

ถังเฟิงไม่พูดอะไร กลับสาวเท้าเดินไปข้างหน้า

อู๋ขุยซานเอ่ยอย่างจนใจ “นายไปนอกจากเพิ่มความวุ่นวายแล้ว จะเป็นอะไรได้อีก? จะใช้ชีวิตแลกกับชีวิตหรือไง? ถึงนายยินดี พวกเราก็ไม่อาจรับปาก นายหลบไปก่อนเถอะ ไม่งั้นก็กลับไปเซี่ยงไฮ้”

“ฉันไม่กลับ!”

“งั้นก็หลบจากหลู่เฟิ่งโหรวไปก่อน สงครามใหญ่กำลังจะเปิดฉาก พวกนายอย่าสร้างความวุ่นวายเพิ่มอีกเลย”

อู๋ขุยซานพูดขนาดนี้แล้ว สวี่โม่ฟู่ช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง ถังเฟิงจึงไม่พูดอะไรอีก หยุดฝีเท้าเดินกลับไปด้านหลังแทน

เขาไปแล้ว อู๋ขุยซานเดินไปก็เอ่ยไปพลาง “หายตัวไป ไม่ใช่ว่าตายแล้ว?”

หวงจิ่งส่ายหัวว่า “เข้าไปลึกในป่าราชันเจี่ยว ตอนนี้ทางนั้นถูกล้อมไว้แล้ว พวกเราไม่อาจส่งคนจำนวนมากเพื่อไปค้นหาฟางผิงเพียงคนเดียวได้ ทั้งเข้าไปลึกมากไม่ได้เช่นกัน หากเข้าไปลึก เจี่ยวตัวนั้นอาจจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา”

“ป่าราชันเจี่ยว…ในห้องไม่ได้สอนเรื่องนี้หรือไง?”

“สอนแล้ว”

“เขายังจะเข้าไปอีก!”

อู๋ขุยซานไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

“เรื่องนี้…อาจเป็นเพราะสถานการณ์บังคับ…”

หวงจิ่งรู้สึกว่าไร้เหตุผลเหมือนกัน ฟางผิงฆ่าสามคนที่ไล่ตามไปแล้ว ยังจะเข้าไปในป่าลึกอีก คิดอะไรอยู่กันแน่?

—

“พลัดหลง?”

ในเวลาเดียวกัน หลู่เฟิ่งโหรวมองไปทางจ้าวเสวี่ยเหมย เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “หลงได้ยังไงกัน?”

จ้าวเสวี่ยเหมยไม่กล้าปิดบัง กระซิบเล่าหลายประโยค

“เธอบอกว่าเขาออกไปข้างนอกแค่คนเดียว?”

จ้าวเสวี่ยเหมยเผยสีหน้าเป็นกังวล พยักหน้าว่า “ตอนที่อาจารย์ถังพูดจบ เขาพูดคุยอยู่กับพวกเราพักหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือคนเดียว ไม่กลับเข้ามาอีกเลย อาจารย์ ฟางผิงเขา…หรือว่า…”

หลู่เฟิ่งโหรวจมดิ่งในความเงียบ ผ่านไปสักพักค่อยเอ่ยว่า “คนอื่นๆ ล่ะ?”

“กลับมาทั้งหมด”