ตอนที่ 252-2 จ่ายค่าเรียนให้นาย (2)

ตอนที่ 252 จ่ายค่าเรียนให้นาย (2)

“ดูพลังดาบของฉันซะ!”

ฉินเฟิ่งชิงตะโกนเสียงดัง ดาบใหญ่ประกายแสงจนถึงขีดจำกัด!

ก่อนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เร็วจนฟางผิงไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ!

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่คนนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที ไม่ทันได้ถอยไปข้างหลัง เพิ่งได้ยินเสียง ดาบของฉินเฟิ่งชิงก็ฟันผ่านแขนลงมา ผ่าร่างกลายเป็นสองท่อนแล้ว

“แฮ่กๆ…”

ฉินเฟิ่งชิงหอบหายใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฟินจริงๆ แค่ออกดาบเท่านั้น ฟางผิง นายทำแบบนี้ก็ได้…”

ระหว่างที่เขาพูด ฟางผิงกลับก้มตัวลงไปคลำร่างอีกฝ่ายอย่างว่องไว ก่อนจะเอาของทั้งหมดเก็บไว้ในเสื้อตัวเอง

“นายคว้านหัวใจ…ฉันไม่คว้าน”

ฟางผิงสะอิดสะเอียน ไม่คิดจะลงมือเช่นกัน ฉินเฟิ่งชิงหมดคำจะพูด แม่งเหอะ มือเร็วชะมัด ทีออกดาบนี่ช้าเชียว?

แม้จะคิดแบบนั้น แต่ฉินเฟิ่งชิงก็ไม่ได้เพิ่งทำครั้งแรก เขาจัดการพลังงานหัวใจอย่างรวดเร็ว หมอนี้พกกระเป๋าหนังใบใหญ่มาด้วย ยัดเข้าไปข้างในอย่างชำนาญ

ทั้งสองคนแทบจะฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ในชั่วพริบตา จึงดึงดูดความสนใจของพวกถ้ำทันที

ครู่ต่อมา ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่สองคนก็พุ่งตัวออกมาจากวงล้อมของพวกอาจารย์ ถลาตัวมาหาพวกเขา

ฉินเฟิ่งชิงหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ตะโกนว่า “อาจารย์ เยอะไปแล้ว!”

พวกอาจารย์กำลังต่อสู้ชุลมุนวุ่นวาย ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนกลับมา “ยื้อไว้ก่อน เจ้าพวกนี้อึดเป็นบ้า ต้านไม่ไหว!”

“ชิบหายแล้ว!”

ฉินเฟิ่งชิงไร้ทางเลือก สองต่อหนึ่งยังสบายๆ แต่หนึ่งต่อหนึ่ง นั่นไม่เหมือนกันแล้ว!

อันที่จริงฟางผิงไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร เห็นแบบนั้นก็ยกดาบว่า “หนึ่งต่อหนึ่ง นายล่อออกไปคนหนึ่งก่อน!”

“หรือจะเอาทั้งสองคนเลย?”

“ไสหัวไปไกลๆ!”

ฉินเฟิ่งชิงพูดไปด่าไป แต่ยังคงถือดาบไปดักอีกคนหนึ่งไว้

ฟางผิงเข้าไปโจมตีอีกคนอย่างรวดเร็วเช่นกัน ไม่คิดมากความ เข้าไปก็ระเบิดปราณติดต่อกันทันที!

ปะทุขึ้นมาหนึ่งครั้ง ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหายใจ ฟางผิงยังคงระเบิดปราณต่อเนื่อง!

ระหว่างที่ฟางผิงกำลังต่อสู้ จู่ๆ ฉินเฟิ่งชิงก็วิ่งเข้ามา หอบหายใจว่า “สลับกัน นายไปจัดการเขา!”

“ฉัน…”

ฟางผิงแทบจะหลุดปากด่าออกมาแล้ว ไอ่เวรนี่ เอาเปรียบฉันชัดๆ!

“สามสิบเจ็ดสิบ!” ฉินเฟิ่งชิงพูดเสียงดัง

ฟางผิงไม่มีข้อโต้แย้งอีก ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนคู่ต่อสู้กับฉินเฟิ่งชิง

ผลปรากฏว่าฟางผิงเพิ่งจะฟันติดต่อกันสี่ดาบ อีกฝ่ายกลับหายตัวไปแล้ว ครู่ต่อมาก็โผล่ตัวขึ้นเหนือศีรษะของฉินเฟิ่งชิง

ฉินเฟิ่งชิงตะโกน “สกัดไว้สิ!”

ฟางผิงสีหน้าจริงจังขึ้นมา กระโดดตัวขึ้นกลางอากาศ เหวี่ยงดาบไปหาเอวอีกฝ่าย!

อีกฝ่ายหลบออกไปอีกครั้ง ชั่วพริบตาก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างฉินเฟิ่งชิง

ฉินเฟิ่งชิงที่กำลังต้านอีกคนอยู่แทบจะร้องไห้ออกมา หลบออกจากอีกฝ่ายมือไม้พัลวัน เอ่ยอย่างโมโหว่า “นายจะเคลื่อนไหวช้าไปแล้ว!”

“เขาเร็วเกินไป!”

ฟางผิงจนใจเช่นกัน อีกฝ่ายไม่ยอมประมือกับเขา เอาแต่โจมตีฉินเฟิ่งชิง ฉันจะทำยังไงได้อีก

“เปลี่ยนคืน ไม่งั้นคงต้องตายเพราะนายแล้ว!”

ฉินเฟิ่งชิงไร้ทางเลือก ฟางผิงช้ากว่าเขา อย่างน้อยก็ออกดาบช้ากว่า เดิมก็แทบสกัดคนนั้นไว้ไม่ได้ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงตายจริงๆ แล้ว

ฟางผิงไม่คัดค้านอะไร สลับตำแหน่งกันอีกครั้ง เปลี่ยนคู่ต่อสู้กับฉินเฟิ่งชิงเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ฟางผิงไม่ช้าอีกแล้ว คำรามเสียงดัง ไม่สนใจว่าจะสิ้นเปลืองปราณเท่าไหร่ ยกดาบฟันออกไปทันที!

คนๆ นี้ไม่ได้เคลื่อนไหวเร็วเท่าคนที่เขาเปลี่ยนตัวมาจึงหลบไม่พ้น ทำได้แค่ตั้งรับ!

ฟันออกไปนับสิบดาบ ฉินเฟิ่งชิงสกัดการจู่โจมจากอีกคน ตัวแทบจะพันกันเป็นเกลียว กระโดดหลบพลางตะโกนว่า “นายลงมือหนักๆ หน่อย ฉันจะฉวยโอกาสฟันเขาตายด้วยดาบเดียว แต่ฉันฟันเขาตาย ก็ต้องถูกหมอนี่แทงตายเหมือนกัน นายต้องสกัดให้ฉัน!”

“ฉันสกัดไม่ไหว”

“ไอ้โง่ นายจะเคลื่อนไหวช้าเกินไปแล้ว ไม่สิ นายวิ่งเร็ว แต่ออกดาบช้าเกินไป! เข้าใจวิชาดาบคลั่งโลหิตหรือเปล่า นั่นเป็นการออกดาบเร็วเหมือนกัน ออกดาบอย่างตั้งใจ สัมผัสถึงวิถีการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย อย่าเอาแต่ฟันอาวุธของคนอื่นตรงๆ!”

เจ้าฟางผิง ออกดาบเร็วไม่พอจริงๆ หากออกดาบเร็วพอ เดิมทีอีกฝ่ายก็แทบไม่มีเวลาถืออาวุธมาสกัดแล้ว

“วิถีการเคลื่อนไหว?”

“ตอนที่สู้กัน จะเผยร่องรอยความผันผวนของปราณ ใช้ใจสัมผัส…”

ฟางผิงตาเป็นประกายขึ้นมา ใช้ใจสัมผัสทำไมกัน ฉันลืมไปเลย ฉันสามารถใช้พลังจิตใจรับรู้อนุภาคพลังงานได้!

ฉินเฟิ่งชิงเพิ่งพูดจบ จู่ๆ ฟางผิงก็วาดดาบโค้งออกมา ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ช้าไปหนึ่งจังหวะจึงถูกดาบฟันเข้าที่หลังมือ เลือดพุ่งกระฉูด!

“แบบนี้นี่เอง สัมผัสถึงวิถีปราณของอีกฝ่าย ก็ระบุจุดอ่อนได้ ได้เคล็ดลับแล้ว…”

ฟางผิงดวงตาใสแจ๋วขึ้นมา ฉินเฟิ่งชิงเห็นแบบนี้ก็แปลกใจอยู่บ้าง ก่อนจะเอ่ยอย่างรวดเร็ว “เร็วหน่อย นายอย่าลืมว่าต้องสกัดให้ได้ ไม่งั้นปราณฉันหมดเกลี้ยงแล้ว อีกฝ่ายคงฆ่าฉันได้ด้วยดาบเดียว!”

“นายระวังตัวไว้หน่อย ถ้าฉันสกัดไม่ได้…”