ตอนที่ 256
ตอนที่ 256 อยากกลับไปดูอีกสักครั้งจังเลยนะ (1)
October 22, 2026
ตอนที่ 256 อยากกลับไปดูอีกสักครั้งจังเลยนะ (1)
“เติมพลังงาน”
บนกำแพง คล้อยหลังจากเสียงตะโกนของผู้บัญชาการกอง พวกฟางผิงก็เริ่มรวบรวมปราณ แนบติดไปกับลูกธนูทันที
รอผ่านไปพักหนึ่ง ผู้บัญชาการกองคำรามอีกครั้ง ลูกธนูสีแดงพุ่งออกไปในชั่วพริบตา ทะลวงเกราะทหารคนหนึ่ง
“แฮ่กๆ…”
พวกที่อยู่ด้านข้างฟางผิงพากันหอบหายใจ ผู้บัญชาการกองส่ายหัว “ไม่ใช่ระดับกลาง”
ตอนนี้ทหารของอีกฝ่ายเข้ามาประชิดกำแพงเมืองแล้ว
ทุกคนแนบปราณติดกับอาวุธไปนับสิบครั้ง โจมตีได้แค่ยอดฝีมือที่ลอยมาทางอากาศคนหนึ่งเท่านั้น
ทหารเมืองตงขุยเตรียมพร้อมตั้งนานแล้ว ยอดฝีมือที่ลอยในอากาศถือโล่กำบังไว้ ลูกธนูพุ่งมาหลายระลอก ทะลวงสังหารได้ไม่กี่คนเท่านั้น
ฟางผิงขมวดคิ้ว ก่อนด้านหน้าไม่กี่เมตรจะมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางคนหนึ่งกระโดดลงจากกำแพงไปต่อสู้กับยอดฝีมือของศัตรู
ฟางผิงอยากจะเข้าไปช่วย มองไปทางผู้บัญชาการกอง
ผู้บัญชาการกองส่ายหัวว่า “ภารกิจของพวกเราคือรับผิดชอบหน้าไม้…”
“แต่ว่า…”
“ปราณเธอยังเหลือหรือไง?”
ผู้บัญชาการกองยิ้มอย่างเจื่อนๆ อันที่จริงไม่ใช่ว่าไม่อยากเข้าไปช่วย แต่ตอนนี้คนส่วนมากที่กระโดดจากกำแพงได้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลาง
ปราณพวกเขาใช้แทบเกลี้ยงแล้ว เข้าไปตอนนี้รังแต่จะเพิ่มความวุ่นวายเท่านั้น
ฟางผิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “มี อีกอย่างผมเคยฆ่าระดับกลางมาหลายคนแล้ว”
ทุกคนมองไปที่เขาอย่างพร้อมเพรียงกัน
ฟางผิงสูดลมหายใจเข้าลึก “ผมไปฆ่าศัตรูตอนนี้ คงไม่ได้กระทบถึงทุกคนหรอกนะครับ?”
“น้องชาย…”
ผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนที่สูบบุหรี่ก่อนหน้านี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าเอาชีวิตไปทิ้งเลย แม้จะตายก็ควรตายอย่างคุ้มค่า…”
“จริงๆ นะครับ ผมชื่อฟางผิง รู้จักหรือเปล่า? อัจฉริยะที่ฆ่าขั้นห้า…” ฟางผิงแสยะยิ้ม พึมพำในใจ ฉันกลัวตายเหมือนกัน แต่เห็นผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ข้างหน้าหลั่งเลือดต่อสู้อย่างไม่คำนึงถึงความตาย เหมือนว่าฉันจะไม่มีสิทธิ์จะกลัวตายอีกแล้ว!
“ฟางผิง…”
ทุกคนเพิ่งจะรู้ชื่อของเขา ผู้บัญชาการกองตาเป็นประกายขึ้นมา “ฟางผิงจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้?”
“ผมเอง”
ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “งั้นผมไปนะ?”
เขาพูดถึงขนาดนี้ เป็นเพราะว่าในช่วงศึกสงครามต้องทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา ผู้บัญชาการกองไม่พูดอะไร เขาไปเท่ากับว่าฝ่าฝืนคำสั่ง
ผู้บัญชาการกองไม่มีความลังเลอีกแล้ว เอ่ยทันที “ไปเถอะ รอปราณพวกเราฟื้นฟูขึ้นมาอีกหน่อย จะเข้าไปช่วยเธอทันที!”
“ครับ”
ฟางผิงเคลื่อนไหวฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะไปปรากฏตัวด้านหน้าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามตอนปลายที่เพิ่งจะกระโดดขึ้นกำแพงมาในเวลาชั่วพริบตา เขาคำรามเสียงดัง ดาบประกายแสงสีแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฟันอีกฝ่ายจนขาดเป็นสองท่อน!
ทุกคนที่อยู่ด้านหลัง ผู้ฝึกยุทธ์วัยกลางคนหอบหายใจว่า “ให้ตายเถอะ ผู้ฝึกยุทธ์อัจฉิรยะนี่ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ พวกเราแก่เกินไป แต่รอปราณฉันฟื้นฟูแล้ว ฉันก็ฟันได้ในดาบ…”
“หุบปากนายไปซะ ดาบเดียวของนายเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหนึ่งเท่านั้น!”
ปราณของพวกเขาพร่องไปกว่าครึ่ง จึงพูดคุยเล่นกันไป ไม่สนใจฉากห้ำหั่นตรงหน้าเท่าไหร่
มองไกลออกไปนอกเมือง ผู้บัญชาการกองถอนหายใจว่า “ทหารตงขุยกำลังใจดีไม่ใช่เล่น ครั้งนี้คงยากแล้ว”
“กลัวอะไร ก็แค่ฆ่า…”
“ฉันกลัว? ฉันไม่ได้กลัว ฉันแค่เป็นห่วงเมืองความหวัง…”
ผู้บัญชาการกองส่ายหัว ฉันจะกลัวอะไร?
ในใจกลับเกิดความสงสัย พวกแม่ทัพยังไม่เริ่มอีกเหรอ?
—
ประตูเหนือ
สวี่โม่ฟู่ไม่พูดอะไร เอาแต่มองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
ที่นั่นมีพลังงานอันแกร่งกล้ากระจัดกระจายอยู่
“ทำได้อยู่แล้ว…ต้องทำได้…”
พึมพำอยู่ในใจ ยอดฝีมือที่อยู่ด้านข้างก็มองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเช่นกัน “พวกผู้อาวุโสจะกลับมาเมื่อไหร่?”
“กลับมา…”
สวี่โม่ฟู่พึมพำเบาๆ ทอดสายตาไปยังตะวันตกเฉียงเหนือเนิ่นนาน เอ่ยอย่างเนิบนาบ “ต้องกลับมา…”
—
ทางตะวันตกเฉียงเหนือ
พวกปรมาจารย์ต่างแยกกันต่อสู้กับยอดฝีมือจากเมืองเทียนเหมิน