ตอนที่ 258-2 ทำถึงขั้นไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน (2)

ตอนที่ 258 ทำถึงขั้นไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน (2)

“พยายามอย่าใช้ แต่ไม่ใช่หมายความว่าจะใช้ไม่ได้ เหมือนตอนที่ประลองกับกู้สยงที่หนานเจียง เธอเอาชนะเขาแล้วค่อยฟื้นฟูปราณ นี่ก็เป็นความได้เปรียบของเธอ เข้าใจหรือยัง?”

“เรื่องนี้คุณก็รู้ด้วย?”

“ไร้สาระ เซี่ยงไฮ้มีเรื่องที่ฉันไม่รู้ด้วยหรือไง?”

ตาเฒ่าหลี่ฟื้นฟูอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว เผยรอยยิ้มออกมา

ฟางผิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เอ่ยว่า “พูดแบบนี้ ผมก็บดขยี้คู่ต่อสู้ไม่ได้แล้วน่ะสิ ทั้งไม่อาจระเบิดกระบวนท่าใหญ่อย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้อีกแล้ว…”

“ใช่ เธอต้องเรียนรู้การควบคุมพลัง ขัดเกลาเคล็ดวิชาต่อสู้ของตัวเอง ใช้การแลกเปลี่ยนที่น้อยที่สุดเอาชนะคู่ต่อสู้”

“เข้าใจแล้ว”

ฟางผิงถอนหายใจ สุดท้ายยังถามอย่างแปลกใจอยู่บ้าง “คุณไม่สงสัยเหรอว่าไขกระดูกผมเป็นปรอทได้ยังไง?”

ตาเฒ่าหลี่ทำท่าเมินเฉย เอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “มีอะไรให้สงสัย โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล จะไม่มีเรื่องแปลกได้ยังไง เธอคิดว่าไขกระดูกตัวเองเป็นปรอทแล้วฉันจะตกใจ? ฉันเคยเห็นผู้ฝึกยุทธ์ที่เกิดมาด้วยกะโหลกที่หลอมถึงเก้าส่วน ฉันยังต้องตกใจไหมล่ะ? ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ที่พลังจิตใจแข็งแกร่งกว่าเธอก็เคยเห็น ฉันยังต้องตกใจอีก?”

ฟางผิงเอ่ยอย่างตกตะลึง “ผมคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้แย่เลยทีเดียว…”

ตาเฒ่าหลี่ควบคุมใบหน้าไม่ได้อยู่บ้าง หากเธอหลอมกะโหลกและทำให้พลังจิตใจแข็งแกร่งกว่านี้อีก ตาแก่คงต้องชำแหละกระดูกเธอมาวิจัยแล้วจริงๆ!

ฟางผิงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ พึมพำว่า “เรียนวิชาหมัดจินกังให้พลังหมัดตัวเองรวมเป็นหนึ่ง ก้าวสู่ขั้นสามสูงสุด จากนั้นท้าประลองผู้ฝึกยุทธ์ระดับเดียวกัน สร้างชื่อในนามไร้ศัตรูในระดับเดียวกัน ภารกิจต่อไปของผมก็คือพวกนี้สินะ?”

“อืม”

“งั้นถ้าผมกลายเป็นขั้นสี่แล้ว จะแข็งแกร่งกว่าหวังจินหยางใช่หรือเปล่า?”

“ขอแค่เธออาศัยร่างกายตัวเอง ใช้ปราณที่เท่ากันเอาชนะยอดฝีมือพวกนั้นได้ เธอก็แข็งแกร่งกว่าเขา แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่กลับไม่ได้ไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน!”

ตาเฒ่าหลี่เอ่ยอย่างมั่นใจ “รวมกับความได้เปรียบเรื่องปราณของเธอ ถ้าพวกเธอทั้งสองอยู่ระดับเดียวกัน เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออยู่แล้ว!”

ฟางผิงตาเป็นประกาย พูดแบบนี้ผ่านไปอีกสักช่วงเขาอาจจะอัดเหล่าหวังได้แล้ว ถึงเวลาคิดบัญชีเก่าๆ?

ในใจคิดฟุ้งซ่าน ก่อนฟางผิงจะนึกอะไรได้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ปกตินัก “อาจารย์ น่าย่ากู่ข่าหลี่ตกลงหมายความว่ายังไงกันแน่?”

ตาเฒ่าหลี่ครุ่นคิดอย่างหนัก ผ่านไปพักหนึ่งค่อยนึกขึ้นได้ เอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่า “ฆ่าฉันล่ะมั้ง?”

“คุณตอบด้วยประโยคย้อนถามมันหมายความว่ายังไง?”

ฟางผิงสีหน้าเปลี่ยนทันที ฉันว่าแล้วมันแปลกๆ!

ตาเฒ่าหลี่เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “จะสนใจความหมายทำไม ใช้ได้ก็พอแล้ว เอาล่ะ เธอไปได้แล้ว อีกเดี๋ยวฉันยังต้องไปทำธุระ…”

“คุณยังมีธุระต้องทำด้วย?”

“เหลวไหล มหาวิทยาลัยไม่มีปรมาจารย์ อาจารย์ออกไปเกือบครึ่ง ฉันไม่ทำ ให้เธอทำหรือไง?”

“ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว…”

“ไสหัวไปเลย!”

ตาเฒ่าหลี่ด่าด้วยรอยยิ้ม พูดคุยกับเจ้าเด็กนี้กลับไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรขนาดนั้นแล้ว

พวกตาแก่ไปแล้ว แต่รุ่นของหนุ่มสาวยังทำได้ยอดเยี่ยม เซี่ยงไฮ้รุ่นหลังมีคนสืบทอดแล้ว คงไม่ต้องกลัวเซี่ยงไฮ้ที่ตาแก่นั่นให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตล่มสลายอีกแล้ว

ฟางผิงเห็นว่าเขามีธุระจริงๆ ทำได้เพียงสาวเท้าจากไป

แต่ในใจกลับครุ่นคิด ตกลงตาเฒ่าหลี่สอนตัวเองให้พูดอะไรไปกันแน่?

—

เขาไปห้องฝึกวิชา ยืมข้อมูลการฝึกวิชาหมัดจินกังกลับมา

อ่านอยู่สักพัก ฟางผิงก็ดวงตาใสแจ๋วขึ้นมา

เขาหาเคล็ดวิชาที่ระเบิดพลังมหาศาลในครั้งเดียวมาโดยตลอด วิชาหมัดจินกังจัดอยู่ในประเภทนี้พอดี แรงผสานเป็นหนึ่ง ระเบิดพลังหมัดออกมาอย่างแข็งแกร่ง

“น่าเสียดาย ไม่ใช่วิชาดาบ…”