ตอนที่ 267 ถุ้ย พวกยาจก (1)

ตอนที่ 267 ถุ้ย พวกยาจก (1)

‘ปัง’

ภิกษุเจี้ยเซ่อซัดฝ่ามือเข้าที่หน้าอกฟางผิง

ฟางผิงกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยืดอกไปข้างหน้า มือของเจี้ยเซ่อสั่นสะท้านจนชาหนึบอยู่บ้าง

“ก็ว่าแล้วนายเป็นพวกบ้ากาม!”

“ฉันไม่บ้ากามกับผู้ชาย!”

ภิกษุเจี้ยเซ่อแค่นหัวเราะ เปลี่ยนจากฝ่ามือเป็นนิ้ว จิ้มไปทางดวงตาของฟางผิง

เขาเล่นสกปรก ฟางผิงก็ไม่เกรงใจเช่นกัน ฉวยโอกาสที่นิ้วเขายังไม่มาใกล้ ลำคอของฟางผิงเคลื่อนไหวเล็กน้อย ก่อนจะพ่นเกาทัณฑ์เลือดออกมา!

ภิกษุเจี้ยเซ่อใบหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ยื่นมือขึ้นบังทันที

‘ฉึก!’

เกาทัณฑ์เลือดทะลุผิวหนังเขาถึงกระดูก เกิดเป็นเสียงกระทบของโลหะดังขึ้น

ภิกษุเจี้ยเซ่อหน้าเปลี่ยนสีอีกครั้ง อานุภาพไม่ใช่เล่นๆ นี่ถ้าทะลุหัว ไม่ตายก็คงพิการ

“แค่แลกเปลี่ยนความรู้ นายต้องโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรือไง?”

“ไม่ได้โหดเหี้ยมเท่านายละกัน!”

ฟางผิงแค่นหัวเราะ ทั้งสองคนสู้กันก็ยั่วยุกันไปพลาง

“ดูหกดาบต่อเนื่องของฉัน!”

ฟางผิงคำรามเสียงดัง วางท่าราวกับเป็นศัตรูกับเจี้ยเซ่อ ทว่ากลับไม่เห็นอีกฝ่ายฟันติดต่อกันออกมา แต่แทงเท้ามาที่หว่างขาเขาแทน!

“สารเลว!”

ภิกษุเจี้ยเซ่อมีโทสะขึ้นมา พุ่งหมัดไปที่ปลายเท้าฟางผิง

เมื่อหมัดและเท้าปะทะกัน ทั้งสองคนต่างถอยไปคนละก้าว

“ดูหกดาบต่อเนื่องของฉัน!”

“หกดาบต่อเนื่องปู่แกสิ!”

เจี้ยเซ่อหลุดคำหยาบออกมา ครู่ต่อมากลับวางส้นเท้ากับพื้น ถอยหลบอย่างเร่งรีบ

ฟางผิงรวบรวมสมาธิ เผยใบหน้าแดงก่ำ ฟันหกดาบติดต่อกันออกมาจริงๆ!

ภายใต้การคำราม ฟางผิงเคลื่อนไหวฝีเท้าไล่ตามเจี้ยเซ่อขึ้นมาในชั่วพริบตา เจี้ยเซ่อกระโดดขึ้นกลางอากาศคิดจะหลบ ฟางผิงกลับปลดปล่อยพลังจิตใจทันที

เจี้ยเซ่อชะงักฝีเท้า จำเป็นต้องหยุดอยู่กับที่ คำรามเสียงดังก้อง ก่อนจะประกบมือทั้งสองข้าง ปะทุปราณออกมาอย่างเข้มข้น จู่โจมไปที่ดาบยาวของฟางผิงทันที

‘ปัง!’

เสียงกระทบกันดังลั่น หนึ่งดาบ สองดาบ สามดาบ…

สามดาบแรกล้วนถูกภิกษุเจี้ยเซ่อป้องกันได้ อาศัยหมัดปัดป้องตรงๆ

ดาบที่สี่ฟันลงไป กลับฟันมือขวาของเขาจนเลือดลอยกระเซ็น

ดาบที่ห้า มือซ้ายเป็นแผลลึกถึงกระดูก

เจี้ยเซ่อคำรามอย่างต่อเนื่อง “นายลองฟันหกดาบต่อเนื่องดู ถ้าทำไม่ได้ก็รอตายละกัน!”

สิ้นเสียงของเขา ฟางผิงก็ฟันดาบที่หกออกมา ดาบนี้ทำให้ฟางผิงหน้าซีดทันที ภิกษุที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็หน้าซีดเช่นกัน คำรามอย่างโมโห เตรียมจะรับการจู่โจม!

เขาถูกพลังจิตใจฟางผิงรบกวนเล็กน้อย ตอนนี้จึงถูกรั้งอยู่กับที่อย่างเลือกไม่ได้

หากไม่ฝืนรับก็ต้องถูกฟันตาย!

ฟางผิงฟันดาบออกมาแล้ว ถึงกระทั่งเกิดเป็นเสียงระเบิดตามออกมา สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

—

กลางเขา

หลี่ฉางเซิงขมวดคิ้ว “ภิกษุ จะตายแล้วนะ!”

ภิกษุเฒ่าเผยสีหน้าหนักแน่น เอ่ยเรียบนิ่งว่า “เขาต้านไหว!”

“โง่เง่า ถ้าต้านไม่ไหวก็ต้องตาย นายช่างมั่นใจจริงๆ!”

“ได้อยู่แล้ว เจี้ยเซ่อทำได้!”

ภิกษุเฒ่าราวกับพูดปลอบใจตัวเอง สายตาจับจ้องที่ตีนเขาไม่ลดละ มือขวานับลูกประคำบริกรรมภาวนาไม่หยุดหย่อน

ในตอนที่ภิกษุเฒ่าร้อนจิตร้อนใจ เจี้ยเซ่อที่อยู่ตีนเขาก็คำรามอย่างบ้าคลั่ง ปราณทั่งร่างคล้ายหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา

แขนสองข้างเปล่งสีทอง ปล่อยปราณออกมาเล็กน้อย

ก่อนจะเกิดเสียงระเบิดดังก้องขึ้นมาทันที

ภิกษุเจี้ยเซ่อกระเด็นลอยออกมา คนอยู่กลางอากาศ เลือดกลับสาดกระจายไปทั่วพื้น

ฟางผิงคุกเข่าลงกับพื้นเช่นกัน หอบหายใจอย่างแรง จับจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

ภิกษุเจี้ยเซ่อลอยไปชนกับกำแพงหินจนเกิดเสียงดังลั่น

ผ่านไปสักพัก ภิกษุเจี้ยเซ่อก็ขยับออกมาจากรูกำแพงหินที่กลายสภาพเป็นรูปคน ปากกระอักเลือดสด หอบหายใจว่า “นายขี้โกง ไม่เห็นมีใครบอกว่านายฟันหกดาบติดต่อกันได้!”

ฟางผิงเห็นเขาบาดเจ็บไม่ถึงตายจึงโล่งอก เอ่ยเหน็บแนมว่า “ฉันยังมีกระบวนท่าชั้นยอดเตรียมไว้ให้นายอีก?”

“ไอ้เวร!”