ตอนที่ 292 ตรวจพลังจิตใจ (1)

ตอนที่ 292 ตรวจพลังจิตใจ (1)

วันเสาร์ที่ 5 กันยายน

อากาศในมหาวิทยาลัยแปรปรวนไม่น้อย เมื่อวานแสงอาทิตย์ยังสว่างสดใส ตอนนี้นอกหน้าต่างกลับมีฝนเม็ดเล็กๆ ตกพร่ำลงมาแล้ว

ใต้ตึกสมาคมผู้ฝึกยุทธ์มีนักศึกษาใหม่กลุ่มหนึ่งกำลังทำความสะอาดอยู่ ระหว่างกวาดพื้นก็บ่นพึมพำ!

“ฟางผิงไม่ใช่คนแล้ว!”

“เมื่อก่อนไม่ได้มีเรื่องแบบนี้ รุ่นของพวกเราโชคร้ายจริงๆ มาเจอตอนที่เขาเป็นประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ซะได้”

“นั่นน่ะสิ ก่อนหน้านี้พี่ชายฉันเรียนที่เซี่ยงไฮ้เหมือนกัน ตอนที่เขาอยู่ สบายจะตายไป ตอนนี้กลับแล้วใหญ่ ถึงรุ่นของพวกเรา แค่หอพักยังต้องท้าประลองกัน มหาวิทยาลัยพวกเราก็ต้องทำความสะอาดเอง แค่ถ่มนำลายถูกจับได้ต้องโดยปรับหลายหมื่นอีก ปล้นกันชัดๆ! ที่น่าอนาถกว่านั้นไม่ถึงขั้นหนึ่งยังไม่มีสิทธิ์เลือกอาจารย์”

“หุบปากให้หมด อยากโดนปรับอีกรึไง? อยู่ใกล้หูใกล้ตาขนาดนี้”

ทุกคนทยอยเงียบปากทันที มองไปข้างบนตึกอย่างระมัดระวัง

หลังจากอยู่มหาวิทยาลัยมาหลายวัน พวกเขาต่างยอมรับในชะตากรรม

รุ่นของพวกเขาลำบากจริงๆ ต้องมาเจอกับประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่น่าเชื่อถือ พวกอาจารย์ตอนนี้แทบไม่ยุ่งย่าม เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนให้อยู่ในความรับผิดชอบของสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหมด

—

เสียงนินทาข้างล่างตึก ฟางผิงได้ยินเต็มรูหู แค่นยิ้มว่า “คนพวกนี้จดชื่อไว้ หลังจากนี้สมาคมผู้ฝึกยุทธ์ก็ให้พวกเขามาทำความสะอาด อย่างต่ำสักหนึ่งเดือน ระหว่างที่ยังหาพวกรนหาที่ตายกลุ่มใหม่ไม่ได้ก็ให้เป็นหน้าที่ของพวกเขาต่อไป”

เฉินอวิ๋นซีเห็นใจคนพวกนั้นอยู่บ้าง นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายเองหรือไง?

ตึกสูงไม่กี่ชั้นเงียบสงบขนาดนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่คนไหนจะไม่ได้ยินบ้าง

ฟางผิงไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ถามว่า “ขายคะแนนออกไปหรือยัง?”

ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ ตอนนี้ฟางผิงไม่ทำเรื่องน่าอายอย่างเร่ขายด้วยตัวเองอีกแล้ว

แค่มอบให้คนอื่นไปทำก็เพียงพอแล้ว

สำนักงานของสมาคมผู้ฝึกยุทธ์ก็มีไว้ให้บริการประธานอย่างเขา เรื่องนี้เฉินอวิ๋นซีจะทำยังไง เขาไม่สนใจ แค่ขายได้ก็พอแล้ว

“ขายออกไปแล้ว”

ระหว่างที่เฉินอวิ๋นซีพูดก็ลำบากใจอยู่บ้าง นั่นไม่ใช่การขาย ฟางผิงไม่อยากใช้คำว่า ‘ขาย’ เหมือนกัน

จากคำพูดของฟางผิง นี่เรียกว่าการสนับสนุนด้วยมิตรภาพของ ‘สภากองทุนช่วยเหลือนักศึกษาใหม่เซี่ยงไฮ้’ไอรีนโนเวล

ลดราคาให้นักศึกษาใหม่ที่มีเงินได้แลกเปลี่ยนด้วยอัตราที่ต่ำกว่ามหาวิทยาลัย

ไม่มีเงินคงไม่แลกอยู่แล้ว

สี่พันหกร้อยคะแนน จะว่าเยอะก็เยอะ จะว่าน้อยก็น้อย

นักศึกษาเกือบสองพันคน คนที่ยินดีใช้เงินแลกคะแนนยังคงมีไม่น้อย ไม่กี่สิบคนก็แลกจนหมดเกลี้ยงแล้ว

เฉินอวิ๋นซีเอ่ยต่อว่า “ขายทั้งหมดได้เงินหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้าน”

ฟางผิงถอนหายใจ พึมพำว่า “ช่วงนี้เสียหายเยอะเกินไปแล้ว ขาดทุนคะแนนไปสิบสามล้าน โดนค่าปรับอีกสิบห้าล้าน ต้องหาวิธีชดเชยสักหน่อย”

ตั้งยี่สิบแปดล้าน!

แต่หลังจากหักเงินค่าปรับออกไปแล้ว เงินเขาก็เหลือห้าสิบล้าน รวมกับเงินที่ขายคะแนนได้อีกหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้าน

ตอนนี้ฟางผิงถือเป็นเศรษฐีคนหนึ่งเช่นกัน

หนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าล้าน!

นอกจากนี้ยังเหลือค่าทรัพย์สินอีกเก้าสิบล้าน

ขายคะแนนออกไปสี่พันหกร้อยคะแนน เพิ่มค่าทรัพย์สินให้ฟางผิงอีกสามสิบสามล้าน หลายวันนี้เขาใช้ค่าทรัพย์สินแค่เล็กน้อยเพื่อบ่มเพาะอวัยวะภายในเหมือนกัน

“เงินเยอะขนาดนี้ควรจะเอาไปทำอะไรดี?”

ฟางผิงพึมพำ อันที่จริงเขาไม่ได้มีโอกาสใช้เงินสดนัก

แต่ค่าทรัพย์สินเก้าสิบล้านเพียงพอทำให้หลอมกะโหลกสำเร็จหรือยัง?

สิ่งที่หลอมยากที่สุดในร่างกายมนุษย์คือกะโหลก

ถึงกระทั่งยากกว่าควบคุมพลังจิตใจซะอีก!

หลอมกะโหลกเป็นเรื่องของขั้นเจ็ด

ปู่ของฟู่ชางติ่ง ตอนแรกบอกว่าฟางผิงเป็นยอดฝีมือกึ่งร่างทอง ในความเป็นจริงคือหลี่หานซงต่างหาก

แน่นอนว่าแม้กะโหลกของหลี่หานซงจะหลอมตั้งแต่เกิด แต่ก็ยังไม่ถูกหลอมถึงไขกระดูก

แต่หลังจากก้าวสู่ขั้นเจ็ดแล้ว สิ่งที่หลี่หานซงจำเป็นต้องทำมีแค่บ่มเพาะพลังจิตใจให้แข็งแกร่งแตะถึงมาตรฐานขั้นแปดเท่านั้น ไขกระดูกทั่วร่างของเขาก็จะเปลี่ยนแปลงโดยธรรมชาติ เข้าสู่ขั้นแปดโดยตรง

ส่วนหวังจินหยางไขกระดูกแปรสภาพเป็นหยก กะโหลกกลับไม่ได้หลอม ดังนั้นแตะถึงขั้นเจ็ด ยังต้องหยุดพักช่วงหนึ่งเพื่อหลอมกะโหลกก่อน

แต่มีโอกาสที่หลอมกะโหลกเสร็จแล้วไขกระดูกจะแข็งแกร่งขึ้นไปอีก ร่างทองมั่นคงกว่าเดิม

จุดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฟางผิงจะเข้าใจได้อีกแล้ว

ถึงกระทั่งปรมาจารย์บางคนยังอาจไม่รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์แล้วจะมีการเปลี่ยนแปลงยังไง

การกลายพันธุ์…เป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่ปีนี้เช่นกัน

ตอนนี้ยอดฝีมือที่กลายพันธุ์ยังไม่มีใครก้าวสู่ขั้นปรมาจารย์

“สมองเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์ต่ำกว่าระดับกลางทุกคน!”

“ถ้าหลอมกะโหลกหรือหลอมจนถึงไขกระดูกแล้ว คนอื่นมองกะโหลกฉันเป็นจุดอ่อน นั่นตายยังไม่รู้จะตายยังไง หลี่หานซงเจ้าหมอนั่นหลอกคนตายไปเท่าไหร่แล้ว?”

หลี่หานซงหลอมกะโหลกโดยกำเนิด ฟางผิงเพิ่งจะรู้ได้ไม่นานเช่นกัน