ตอนที่ 294-2 การคาดคะเนของถ้ำใต้ดิน (2)

ตอนที่ 294 การคาดคะเนของถ้ำใต้ดิน (2)

“ก่อนหน้านี้มีคำพูดที่ว่าจะหลอมรวม ฉันคิดว่าเปลี่ยนเป็นสังเวยหรือกลืนกินจะดีกว่า โลกถ้ำใต้ดินอาจจะคิดกลืนกินโลกอยู่ หากกลืนกินสำเร็จ บางทีพลังงานของโลกถ้ำใต้ดินอาจจะเข้มข้นขึ้นมาหรือเปลี่ยนจากไร้พลังงานหมุนเวียนเป็นมีพลังงานหมุนเวียน อันที่จริงโลกนั้นมีชีวิต มันมีช่วงที่สิ้นสุด นั่นหมายความว่ามีชีวิต มีอายุขัย แต่โลกถ้ำใต้ดินอาจไม่ใช่เสมอไป!”

ศาสตรจารย์ถ้ำเอ่ยอย่างกระตือรือร้นขึ้นมา ไม่สนใจว่าทุกคนจะคิดยังไง “มนุษยชาติรวมถึงมนุษย์ถ้ำ ความจริงกำลังไล่ตามวิวัฒนาการอยู่ วิวัฒนการของชีวิต แต่ถ้าโลกถ้ำใต้ดินกำลังไล่ตามวิวัฒนาการให้โลกตัวเองยังไงล่ะ? บางทีโลกถ้ำใต้ดินอาจจะอ้างว้างเงียบเหงา ไม่มีชีวิต แต่ว่าในเมื่อโลกถ้ำใต้ดินมีการคงอยู่ของมนุษย์ถ้ำและสัตว์อสูรพวกนี้ นั่นก็หมายความว่ามันมีความพิเศษเช่นกัน หรือยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งภายในโลกถ้ำใต้ดินอาจจะเดินมาถึงจุดสิ้นสุดของวิวัฒนาการ เผชิญหน้ากับทางตันจึงเกิดความคิดขึ้นมา รู้สึกว่ากลืนกินโลกจะทำให้โลกถ้ำใต้ดินมีชีวิตขึ้นมาได้ พวกเขาก็จะสามารถเดินได้ไกลกว่าเดิม…”

“ทั้งหมดนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสมอไป เพราะการเกิดของทางเดินถ้ำใต้ดิน ในความคิดของพวกเราไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำที่เจอในตอนนี้สามารถทำได้ แต่ละทางเดินอาจมองว่าเป็นความบังเอิญได้ แต่เมื่อทางเดินพวกนี้เกิดขึ้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอน นั่นไม่ใช่ความบังเอิญอีกแล้ว แต่ทำไมจนถึงวันนี้ยอดฝีมือพวกนั้นกลับยังไม่ปรากฏตัว บางทีอาจเพราะรอคอยโอกาส หรืออาจจะอยู่ในข้อจำกัดบางอย่าง พวกยอดฝีมือถ้ำอาจสกัดกั้นกัน ไม่ได้คิดเห็นพ้องต้องกัน ถ้ำใต้ดินสำหรับมนุษย์แล้ว ความจริงนั้นค่อนข้างลึกซึ้งอยู่บ้าง”

“เมืองบางแห่งของถ้ำใต้ดินเป็นฝ่ายจู่โจมโลก แต่เมืองส่วนใหญ่กลับมองอย่างดูดาย พวกเราสามารถเข้าใจได้ว่าเมืองพวกนี้ไม่ขึ้นตรงต่ออำนาจเดียวกัน เมืองที่นิ่งดูดายพวกนั้นบางทีอาจเป็นเมืองของยอดฝีมือที่ความเห็นไม่ตรงกันพวกนั้น หลายปีมานี้ที่เกิดเหตุการณ์ร่วมมือกันของสองเมือง คาดคะเนได้ว่ายอดฝีมือบางส่วนที่มีท่าทีไม่ชัดเจนก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังค่อยๆ บรรลุข้อตกลงร่วมกันถึงได้ร่วมมือจู่โจมแบบนี้ ถ้าการคาดเดานี้ถูกต้อง งั้นต่อจากนี้บางทีอาจมียอดฝีมือทำข้อตกลงกันมากกว่านี้ หากเป็นแบบนั้นจริงๆ สถานการณ์ของถ้ำใต้ดินก็จะอันตรายกว่าเดิมแล้ว เมืองที่นิ่งดูดายก่อนหน้านี้อาจจะทยอยเข้าร่วมสงครามอย่างไม่ขาดสาย…”

ศาสตราจารย์เฒ่าพูดเรื่องพวกนี้ อันที่จริงแทบไม่มีหลักฐานอะไรอ้างอิงเลย

เป็นแค่การคาดเดาของตัวเองและเพื่อนบางคนของเขาเท่านั้น

แต่สีหน้าของทุกคนยังคงดูไม่ดีอยู่บ้าง หาก…หากบอกว่าการคาดเดาของศาตราจารย์เฒ่านั้นถูกต้อง งั้นหลังจากนี้สถานการณ์จะเลวร้ายไปอีกขั้นแล้ว

เหมือนกับถ้ำใต้ดินเซี่ยงไฮ้ เมืองสิบสามแห่ง ตอนนี้ทุกคนกำลังเผชิญหน้ากับสองเมืองเท่านั้น

หากภายหลังเมืองพวกนี้ทยอยเข้ามาที่ฐานทัพสถานการณ์ก็จะย่ำแย่ขีดสุดแล้วไอรีนโนเวล

ฟางผิงถอนหายใจ ถามขึ้นอีกครั้ง “อาจารย์ครับ งั้นยอดฝีมือของมนุษย์ไม่เคยคิดจะเจรจากับยอดฝีมือของพวกถ้ำมาก่อนเหรอครับ?”

“ต้องเคยอยู่แล้ว”

ศาตราจารย์เฒ่าพยักหน้า ก่อนจะส่ายหัวว่า “แต่ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ ในถ้ำใต้ดินแบ่งระดับขั้นอย่างชัดเจน ผู้อ่อนแออาจไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ทั้งไม่มีอำนาจในการเจรจาด้วย แต่ยอดฝีมือถ้ำเจอกับมนุษย์ ปฏิกิริยาแรกก็คือสังหารยอดฝีมือของมนุษย์ แม้ว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ ก็จะดึงดูดกลุ่มยอดฝีมือถ้ำมาล้อมโจมตีอย่างรวดเร็ว บางที…อาจรู้สึกว่ามนุษย์ไม่มีคุณสมบัติพอให้พวกเขาเจรจาหรืออาจจะไม่อยากเจรจา ถึงกระทั่งจงใจไม่เจรจา!”

ฟางผิงชะงักไป อาจารย์คนหนึ่งอดเอ่ยไม่ได้ “จงใจไม่เจรจา? เพราะอะไร?”

ศาสตราจารย์เฒ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฝึกทหาร อันที่จริงยอดฝีมือถ้ำไม่ได้ปัญญาอ่อน พวกเราตายได้ หรือพวกเขาตายไม่ได้? แต่พวกเขาค่อยข้างเมินเฉยกว่าพวกเรา ประมือกับมนุษย์ บางทีในความคิดพวกเขาอาจจะเพื่อฝึกทหารพื้นเมืองที่ไร้อารยธรรมกลุ่มหนึ่ง จากนั้นก็ให้ยอดฝีมือที่โดดเด่นในหมู่พวกเขาเข้าสู่กองทัพของพื้นที่ส่วนกลาง มนุษย์อาจจะเป็นเป้าหมายในการฝึกทหารที่ดีที่สุดในสายตาของพวกเขา นี่เป็นแค่การคาดเดาอย่างหนึ่ง ถ้ำใต้ดินมีทางเดินมากมายปรากฏ บางทีอาจไม่มีความซับซ้อนอะไร แต่แค่เป็นการฝึกทหารเท่านั้น อาณาเขตของพวกเขาไม่เชื่อมต่อกัน เมืองที่อยู่ในแถบเดียวกัน อาจจะถูกควบคุมในอำนาจเดียวกัน แทนที่จะฆ่าคนของตัวเอง ยังไม่สู้สังหารมนุษย์บ่มเพาะยอดฝีมือจะดีกว่า อาจจะมองว่าโลกเป็นพื้นที่ฝึกทหารจริงๆ ก็ได้! สถานการณ์แบบนี้ ทำไมต้องเจรจาด้วย? ทั้งบุกสู่พื้นโลกสังหารมนุษย์ก็มีคำอธิบายเช่นกัน เพื่อบีบให้พวกเราก้าวหน้าไวขึ้น หรือจะพูดว่าเพื่อให้พวกเราพัฒนาเส้นทางของเทคโนโลยี จากนั้นก็ชักจูงให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงหลายปีนี้ทุกคนต่างรู้ดี ตอนนี้มนุษย์เน้นการพัฒนาแบบก้าวกระโดด แต่ร้อยปีก่อน ผู้ฝึกยุทธ์นั้นพลังตกต่ำไปบ้าง…”

คำว่า ‘บางที’ ‘อาจจะ’ ‘น่าจะ’ ที่ศาสตราจารย์เฒ่าใช้แทบจะเป็นคำพูดที่ไม่มั่นใจทั้งหมด