ตอนที่ 382 ฉันไม่เฝ้าแล้ว (1)

ตอนที่ 382 ฉันไม่เฝ้าแล้ว (1)

ภายในเมืองจู้หลิว

“ประกาศกฎอัยการศึก!”

เสียงคำรามดังขึ้นทันที

ทหารจู้หลิวในชุดเกราะจำนวนมากเคลื่อนไหวผนึกกำลังที่ประตูทางเข้าทั้งหมด

ทหารองครักษ์เทพจู้หลิวทะยานขึ้นบนฟ้า แม่ทัพขั้นหกหลายคนเผยใบหน้าเยือกเย็นราวกับสายน้ำ

“จุดรับแลกเปลี่ยนหินแห่งชีวิตทั้งหมดให้หยุดทำการชั่วคราว!”

แม่ทัพขั้นหกสูงสุดคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง ทหารจู้หลิวจำนวนมากเริ่มดำเนินการลาดตระเวนจุดแลกเปลี่ยนแต่ละแห่ง

ภายในเมือง ประชาชนพากันตื่นตระหนก!

ประกาศรักษาความสงบปิดเมืองติดต่อกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ตอนแรกที่ทำสงครามกับเมืองไป๋เอ้อร์ก็ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

ตอนนี้กระทั่งเงาศัตรูยังไม่เห็น ทหารองครักษ์เทพในเมืองกลับวุ่นวายเสียแล้ว นี่ทำให้หลายคนเป็นกังวลใจอย่างมาก

เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?

เมืองชั้นนอก สถานที่ที่คล้ายกับโรงสุรา ฟางผิงดื่มเหล้าผลไม้ที่รสชาติไม่เลวพร้อมทั้งทอดถอนหายใจว่า “ทหารองครักษ์เคลื่อนไหว ต่อให้ปัญหาใหญ่กว่านี้ก็คลี่คลายได้อยู่แล้ว”

สำเนียงที่ไม่ชัดเจนไม่ได้ทำให้คนอื่นสนใจแต่อย่างใด ถ้ำใต้ดินพูดภาษาเดียวกัน กลับเป็นสำเนียงคนละเมือง แต่ละแห่งมีสำเนียงต่างกันไป

สิ้นเสียงของฟางผิง ผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำที่พกป้ายขั้นสามคนหนึ่งก็เอ่ยอย่างเป็นกังวลว่า “กลัวก็แต่ว่าทหารองครักษ์จะคลี่คลายไม่ได้เหมือนกัน เมื่อวานศัตรูบุกรุกเข้ามา พวกแม่ทัพยัง…”

“ระวังคำพูดด้วย!”

“ใช่ๆๆ ไม่กล้าวิจารณ์ท่านแม่ทัพอยู่แล้ว!”

คนที่พูดขึ้นคนนั้นตบปากตัวเองหลายครั้ง ยังคงปกปิดสีหน้ากังวลไม่มิด กระซิบว่า “ยอดฝีมือต่างแดนบุกรุกอีกแล้วงั้นเหรอ? สองวันนี้เมืองราชาไม่ค่อยสงบเท่าไหร่ ข้ายังมีบ้านที่เมืองหลิวมู่อีกหลัง…”

“เมืองหลิวมู่ก็ไม่ปลอดภัย เจ้าไม่ได้ยินหรือไง? สองวันนี้เมืองรอบๆ ต่างประสบภัย หมู่บ้านเล็กๆ ถูกปล้นฆ่าจนเกลี้ยง…”

“ตกลงต่างแดนส่งยอดฝีมือมาเท่าไหร่กัน? ราชาจะขับไล่ศัตรูไปได้หรือเปล่า?”

“ตอนนี้ประกาศกฎอัยการศึก คนของต่างแดนเข้าเมืองมาอีกแล้วงั้นเหรอ?”

“เรื่องที่กองทัพของจู้หลิวรับทหารเพิ่ม เดิมทียังคิดจะลองสักหน่อย ตอนนี้ช่างมันแล้วกัน ได้ยินว่าทหารองครักษ์เทพบาดเจ็บล้มตายไปกว่าครึ่ง!”

“…”

พวกเขากำลังถกเถียงกัน จู่ๆ ฟางผิงก็เอ่ยเสียงดังว่า “ยอดฝีมือต่างแดนสมควรตาย! น่าเสียดายที่เมืองราชาไม่รับคนนอกเมือง ไม่งั้นแม้ข้าจะเป็นคนเมืองจู้ซง ก็จะออกแรงเพื่อราชาอยู่ดี! ได้ยินว่าเมืองจู้ซงเริ่มรับทหารเพิ่มแล้วเหมือนกัน รอกลับไปแล้วข้าจะเข้าร่วมกับกองทัพจู้ซงแน่ ทำให้พวกต่างแดนได้หลั่งเลือด!”

เห็นเขาแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม มีคนเอ่ยขึ้นว่า “สหายเป็นบุรุษใจกล้า แต่สหายเพิ่งจะขั้นสามเท่านั้น ให้พวกต่างแดนนองเลือดเกรงว่าจะยากแล้ว”

ฟางผิงเผยสีหน้ามีโทสะ ตบโต๊ะอย่างแรง เอ่ยอย่างโมโหว่า “แม้ฝีมือจะอ่อนด้อยก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้ฝึกยุทธ์ต่างแดนคุกคามอย่างเด็ดขาด!”

“มีความมุ่งมั่นจริงๆ!”

มีคนชมขึ้นมา บางคนส่ายหัวไม่พูดอะไร ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามไม่นับว่าอ่อนแอจนเกินไป

แต่ตอนนี้ยอดฝีมือต่างแดนเข้ามาบุกรุก ยอดฝีมือระดับแม่ทัพยังอยู่ในความกดดัน วันก่อนยิ่งมียอดฝีมือขั้นอารยะเสียชีวิต ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามตัวน้อยๆ คนหนึ่ง ต่อให้มีความกล้ามากขนาดไหนจะมีประโยชน์ยังไง?

ระหว่างที่พูด ทหารชุดเกราะขั้นสี่คนหนึ่งก็เดินเข้า มองสำรวจรอบด้านด้วยแววตาคมปราด

ฟางผิงหยัดกายค้อมตัวว่า “นายท่าน มีสิ่งใดให้ข้าน้อยช่วยเหลือหรือเปล่า?”

ทหารชุดเกราะมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าดีขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อกี้เขาอยู่ข้างนอกก็ได้ยินคนๆ นี้พูดเช่นกัน แต่เหมือนว่าจะไม่ใช่คนของเมืองนี้ เมืองราชาไม่รับทหารจากเมืองอื่น

ส่ายหัวเบาๆ ทหารชุดเกราะไม่พูดมากอีก ฟื้นฟูท่าทีเยือกเย็น “เห็นใครน่าสงสัยให้รายงานทันที! ผู้ใดกล้าให้ที่ซ่อน ฆ่าโดยไม่มีละเว้น!”

“ขอรับ!”

ฟางผิงเผยสีหน้าเสียดาย รอทหารชุดเกราะจากไปแล้วก็ตบโต๊ะอีกครั้ง เอ่ยอย่างเคียดแค้นว่า “น่าชัง!”

ทุกคนไร้คำจะพูด นายมั่นใจนะว่าอยากจะเอาตัวเองไปตาย?

แต่ว่ามีใจคิดฆ่าศัตรูปกป้องเมืองก็ควรค่าให้ชื่นชมแล้ว

ฟางผิงไม่ได้พูดต่ออีก ดื่มเหล้าอย่างอัดอั้นตันใจ ถือโอกาสใช้เท้าย่ำบนพื้นดินด้วย หินพลังงานระดับสูงก้อนหนึ่งถูกเหยียบจมลงไปใต้ดิน

ในโรงสุรามีคนไม่น้อย ระเบิดที่นี่น่าจะก่อให้เกิดความวุ่นวายได้บ้าง

จะว่าไปแล้วผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำปฏิกิริยาค่อนข้างว่องไว เขาเพิ่งจะปล้นร้านสองแห่ง นี่คือถูกค้นพบแล้ว?

“หลังจากผ่านครั้งนี้ไป ระบบการเข้าออกของเมืองจู้หลิวคงจะเปลี่ยนแปลงแล้ว”

ฟางผิงครุ่นคิดอยู่ในใจ ถูกคนแฝงตัวเข้ามาติดต่อกัน หากไม่เหนือความคาดหมาย ครั้งหน้าเมืองจู้หลิวน่าจะหาวิธีพุ่งเป้ามาที่เขาแล้ว

แต่ว่า…จะสามารถทำได้หรือเปล่า?

เมืองใหญ่ที่มีคนนับล้าน ทั้งยังเชื่อมต่อกับเมืองอื่นๆ ยากที่จะยุติเรื่องพวกนี้