ตอนที่ 383-2 ถ้ำใต้ดินน่ากลัวเกินไปแล้ว (2)

ตอนที่ 383 ถ้ำใต้ดินน่ากลัวเกินไปแล้ว (2)

ฟางผิงใบหน้าซีดเผือด พลังจิตใจถูกสั่นสะเทือนหลายครั้ง ทำให้เขามึนหัวไปหมดแล้ว

ฉันแค่จะมาขโมยหินพลังงานระดับต่ำที่พวกนายไม่ต้องการแค่เล็กน้อยเท่านั้น!

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!

จำนวนที่ฉันขโมยมายังไม่เยอะเท่าที่พวกนายทำให้ระเบิดด้วยซ้ำ

จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยหรือไง?

เพื่อหินพลังงานเล็กน้อยแค่นั้น ต้นไม้ปีศาจขั้นเก้าถึงกับลงมือไล่ฆ่าด้วยตัวเอง ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไง!

เคยเห็นบริษัทเหมืองแร่ที่ไหนถูกขโมยเศษวัสดุแล้วประธานบริษัทไล่ตามด้วยตัวเองบ้าง?

‘เปรี้ยง!’

ฟางผิงยังคงอยู่ระหว่างการวิ่งหนี บนท้องฟ้ากลับมียอดฝีมือขั้นเจ็ดลงมือแล้ว

ตบฝ่ามือลงมาจากอากาศ แผ่นดินปริแยก!

เศษหินจำนวนมากกดทับลงมา ฟางผิงกลับไม่หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย ตรงดิ่งทะลวงเศษหินพวกนั้นไป บนร่างถูกหินบาดจนเกิดเป็นบาดแผลหลายแห่ง

“ตาเฒ่าหลี่อยู่ไหนเนี่ย?”

ฟางผิงแทบจะร้องไห้ออกมารอมร่อ ตอนนี้เขาถูกจับตามองแล้ว อยากหนีไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อวานเขาซ่อนตัวภายในเมืองได้ นั่นเพราะว่าทางเดินใต้ดินในเมืองมีมากมาย ยอดฝีมือขั้นเจ็ดขั้นแปดพวกนี้ไม่อยากทำลายเมืองราชาเช่นกัน

แต่ตอนนี้ต้นหลิวปีศาจเป็นฝ่ายเริ่มถล่มเมืองไปกว่าครึ่งแล้ว

ยังไงก็เกิดความสูญเสียอย่างหนักไปแล้ว ยอดฝีมือขั้นเจ็ดคนนี้จึงไร้ความกังวลอีก โอบกอดความคิดที่ต้องฆ่าให้ได้ ลงมืออย่างไม่ออมแรง

ทางเดินจำนวนมากพังถล่มลงทันที!

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป หากไม่มีสิ่งป้องกัน ทางเดินโดยรอบถูกปิดกั้นคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย ฟางผิงไม่คิดว่าตัวเองวิ่งเร็วกว่าขั้นเจ็ดหรือต่อต้านขั้นเจ็ดได้จริงๆ

—

ในเวลาเดียวกับที่ฟางผิงวิ่งหนี

ไกลจากเมืองจู้หลิวออกไปสามสิบลี้

พวกฉินเฟิ่งชิงก็กำลังวิ่งหนีเช่นกัน แต่ละคนต่างอ้าปากค้าง

ต้นหลิวยักษ์สูงเสียดฟ้าที่ระเบิดแสงสว่างจ้านั้นมันอะไรกัน?

“นี่คือปีศาจต้นไม้ผู้พิทักษ์ที่พวกเขาพูดถึงสินะ?”

“น่าจะอย่างนั้น”

“ไม่ใช่บอกว่าเคลื่อนย้ายไม่ได้หรือไง?”

“ใครจะไปรู้! ระยะไกลขนาดนี้ ฉันยังรับรู้ถึงแรงกดดันได้เลย!”

“เป็นเมืองจู้หลิว คนของพวกเราจู่โจมเมืองอย่างนั้นเหรอ?”

“…”

สามสิบลี้ไม่นับว่าใกล้ ค่อนข้างไกลอย่างมาก

แต่ต้นไม้ยักษ์ต้นนั้นยังคงเตะตาและทำให้คนหวาดผวาอย่างยิ่ง

ฉินเฟิ่งชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นึกไม่ถึงว่าฉันจะเคยคิดไปปล้นเมือง เบื่อการมีชีวิตแล้วสินะ

นี่หากยั่วโมโหอีกฝ่ายเข้า ตายยังไม่รู้จะตายยังไงเลย

“โชคดีที่พวกเราไม่รนหาที่ตาย!”

ฉินเฟิ่งชิงเผยสีหน้าดีใจ ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำพูดเรื่องต้นไม้ปีศาจผู้พิทักษ์ แน่นอนว่าแค่ฟังไปเท่านั้น เจ้าคนที่ใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เขาเหมือนจะเป็นผู้นำหมู่บ้าน ถูกพวกเขาซ้อมจนแทบจะกลายเป็นหมูบดแล้ว

แค่ฟังมาเท่านั้น ใครจะคิดเป็นจริงเป็นจัง

ตอนนี้ฉินเฟิ่งชิงกลับรู้สึกดีใจอย่างมาก ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ครั้งหน้าตีให้ตายก็ไม่คิดจะเข้าเมืองของถ้ำใต้ดินอีกแล้ว

หลี่หานซงที่อยู่ด้านข้างวิ่งหน้าตั้งสุดชีวิต ไม่คิดจะพูดอะไรสักคำ

นายมั่นใจนะว่าตัวเองไม่ได้รนหาที่ตาย?

ข้างหลังยังมีผู้ฝึกยุทธ์ถ้ำนับร้อยคนไล่ตามฆ่าพวกเขาอยู่!

มาถ้ำใต้ดินสามวัน วิ่งมาสามวันแล้ว แทบจะไม่ได้พักหายใจสักนิดเดียว

ตอนนี้หลี่หานซงคร้านจะสนใจเมืองจู้หหลิวแล้ว เขาอยากหาที่พักสักแห่งเท่านั้น เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!

หากมีข่าวลือออกไปน่าจะไม่มีใครเชื่อ ยอดฝีมือขั้นห้าคนหนึ่งเหนื่อยตายกลางทาง

สามวัน!

วิ่งมาตั้งสามวัน!

หากร่างกายไม่แข็งแรง ทั้งดูดซับหินพลังงานไปไม่น้อย เขาคงเหนื่อยตายไปนานแล้ว

“ถูกขั้นหกหลายคนไล่ฆ่า ขั้นสี่และขั้นห้าอีกเป็นกอง นี่มันประสบการณ์อะไรกัน…”