ตอนที่ 414-2 ระเบิดนายให้ตาย (2)

ตอนที่ 414 ระเบิดนายให้ตาย (2)

……….

ในเวลาเดียวกับที่พวกฟางหมิงหรงออกไป เรื่องที่หยางเฉิงถูกจู่โจมก็เผยแพร่อยู่ในสังคมอินเทอร์เน็ต

ถึงกระทั่งมีคลิปวิดีโอที่พวกเขาต่อสู้กันกลางอากาศออกมา

คลิปวิดีโอยังนับว่ามองเห็นชัดเจน

คืนส่งท้ายปีในวันนี้ บางคนกำลังเตรียมถ่ายคลิปประทัดดอกไม้ไฟ ผลปรากฏว่ากลับถ่ายฉากต่อสู้กลางอากาศได้พอดี

แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน ทั้งระยะยังค่อนข้างไกล ถ่ายรูปร่างลักษณะคร่าวๆ ไม่ได้ แต่ลำแสงหลายสายกลางอากาศปะทะกันไม่หยุดหย่อน รวมถึงประกายดาบที่สะท้อนท้องฟ้ายังถ่ายออกมาได้ชัดเจน

คลิปวิดีโอพวกนั้น…ไม่นานก็ถูกลบทิ้ง

เวลานี้รัฐบาลไม่ต้องการให้เผยแพร่ข้อมูลพวกนี้

การต่อสู้ของหยางเฉิงยังไม่รู้ถึงผลลัพธ์

พวกฟางผิงมีชีวิตอยู่ถือเป็นเรื่องดี แต่หากถูกสังหารในเมืองหยางเฉิงจริงๆ นั่นจะสร้างผลกระทบอันใหญ่หลวงแล้ว!

อัจฉริยะรุ่นใหม่ทั้งสองคนถูกผู้ฝึกยุทธ์นอกรีตสังหารในบ้านเกิดตัวเอง งั้นการประกาศจัดอันดับที่ปล่อยออกมาเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้มนุษย์คงไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

เวลานี้ยอดฝีมือระดับสุดยอดแต่ละแห่งหนก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน ทยอยมุ่งหน้ามายังหยางเฉิง

ไม่ใช่แค่รัฐบาล ตอนนี้คนของเซี่ยงไฮ้ก็มุ่งหน้ามาทางหยางเฉิง ยอดฝีมือจำนวนหนึ่งเคลื่อนไหวในอากาศ ไอสังหารพลุกพล่าน ลอยมายังทิศทางของหยางเฉิงอย่างรวดเร็ว

—

แรงสนับสนุนกำลังมา ฟางผิงและหวังจินหยางกลับแทบจะหมดแรงกายแรงใจไปแล้ว

ทั้งสองคนต่างบาดเจ็บอย่างหนัก!

หวังจินหยางเกือบถูกฆ่าตายแล้ว อาการบาดเจ็บที่หนักที่สุดของฟางผิงไม่ใช่ฝีมือของผู้ฝึกยุทธ์นอกรีต แต่เป็นเขาที่สร้างความเสียหายโดยการระเบิดตัวเอง

ระเบิดพลังฟ้าดินทำให้เนื้อหนังเขาถูกทำลาย

ระเบิดพลังจิตใจตัวเองก็ทำให้จิตใจของเขาสั่นคลอน ความรู้สึกนึกคิดช้าไปอยู่บ้าง

หลังจากนั้นยังใช้กระดูกทอง ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บหนักไปอีก

เวลานี้ร่างกระดูกทองของฟางผิงแทบจะเละเทะไม่เป็นชิ้นดี แต่ไม่ถึงขั้นร่างทอง เนื้อหนังถูกทำลาย เป็นอาการบาดเจ็บที่ถึงชีวิตได้เช่นกัน

ใช้กระดูกทอง ไม่ได้หมายความว่าฟางผิงมีร่างกายอมตะแล้วจริงๆ

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกข้างหลังนั้นอาจไม่สามารถทำลายกระดูกทองเขาได้เสมอไป แต่กระดูกเก็บรักษาไว้ได้ ไม่ได้หมายถึงว่ายังมีชีวิตรอด

สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดคืออีกฝ่ายฆ่าฟางผิงแล้วยังสามารถได้กระดูกทองไปฟรีๆ เพิ่มผลประโยชน์ให้ตัวเอง

กลางอากาศ ฟางผิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กลับยากที่จะทิ้งห่างชายกลางคนข้างหลังอยู่ดี

ที่นี่ไม่ใช่เมืองราชาถ้ำใต้ดิน ถ้าเป็นเมืองถ้ำใต้ดิน ฟางผิงปะปนกับผู้คน แทรกลงไปใต้ดิน อีกฝ่ายอาจหาเขาไม่เจอแล้ว

แต่นี่เป็นโลกมนุษย์ เมืองหยางเฉิง!

ข้างล่างนั้นล้วนเป็นเพื่อนร่วมชาติของเขา

หากฟางผิงปะปนไปในฝูงชน แทบไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงจะสังหารหมู่คนข้างล่างโดยไม่สนใจอะไรได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังพาหวังจินหยางที่บาดเจ็บหนักมาด้วย แม้ฟางผิงจะหนีลงพื้นก็หาเจอได้ง่ายอยู่ดี

เห็นว่าลมหายใจของหวังจินหยางเริ่มสะเปะสะปะราวกับจะตายได้ทุกเมื่อ ฟางผิงแล่นฉิวอย่างว่องไวพร้อมก่นด่าไปพลาง “แม่งเหอะ พวกเราอยู่ในถ้ำใต้ดินยังไม่เคยน่าอนาถถึงขนาดนี้มาก่อน ตายในมือพวกเดรัจฉานนี้ ไม่คุ้มค่าพอจริงๆ!”

หวังจินหยางใบหน้าซีดเผือด กลับยังเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แม้จะตายก็ไม่อาจตายระหว่างหนีได้ รอถึงเขตที่ไร้คนอาศัยแล้ว อย่าหนีอีกเลย พวกเรายังมีพลังต่อสู้เหลืออยู่ ทุ่มกันสักตั้งเถอะ! ฆ่าเขาไม่ได้ก็ต้องสกัดไว้ รอผู้บัญชาการทหารมาถึง!”

ฟางผิงกวาดสายตามองเขา เอ่ยว่า “นายยังสู้ได้อีก?”

“เอาน้ำแร่พลังงานให้ฉัน น่าจะพอไหว”

“ไม่มีแล้ว”

ฟางผิงส่ายหัว ในมือปรากฏหินพลังงานระดับสูงหลายก้อน ยัดใส่มือเขาว่า “มีแค่ของพวกนี้ รีบใช้เถอะ”

“กระเป๋าหนักจริงๆ ด้วย”

เวลานี้หวังจินหยางยังมีอารมณ์มาหยอกล้อฟางผิง แต่ฟางผิงมีทรัพย์สินไม่น้อยเลยจริงๆ หินพลังงานระดับสูงไม่ใช่ของที่ใครก็ควักออกมาได้

หวังจินหยางดูดกลืนอย่างรวดเร็ว หันไปมองชายกลางคนข้างหลังที่ตามเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จู่ๆ ก็เอ่ยว่า “ฉันจะถ่วงเวลาเขาไว้ นายน่าจะพอหนีรอดได้…”

“หุบปากไปเลย!”

ฟางผิงก่นด่าออกมา กัดฟันว่า “นายเห็นฉันเป็นคนยังไง คิดว่าฟางผิงคนนี้เป็นคนยังไง?”

หากหวังจินหยางไม่เข้าร่วมการต่อสู้ เวลานี้คงนั่งกินข้าวฉลองปีใหม่อย่างสบายใจเฉิบอยู่ที่บ้านได้ด้วยซ้ำ