ตอนที่ 419 หลอกคนเป็นความถนัดของฉัน (1)

ตอนที่ 419 หลอกคนเป็นความถนัดของฉัน (1)

……….

ทำเนียบผู้ว่า

หลังจากนั้นสักพัก เจิ้งหมิงหงก็หยุดมือ

ฟางผิงกำลังคิดจะทำลายอวัยวะภายในอีกสักหน่อย ตาเฒ่าหลี่ที่อยู่ด้านข้างกลับเตะเขาอย่างเงียบเชียบ

พอหอมปากหอมคอแล้ว!

ต่อให้เธอทำลายอวัยวะภายในอีก ไม่สิ ต่อให้ทำลายสมอง คนเขาก็คงไม่ลงมืออีก

ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เจิ้งหมิงหงถ่ายทอดสสารไม่แตกดับลงไปเยอะทีเดียว ถึงกระทั่งพอๆ กับครั้งก่อนที่อู๋ขุยซานถ่ายทอดให้หลู่เฟิ่งโหรว ฝึกวิชาไม่ถึงครึ่งปีคงฟื้นฟูกลับมาไม่ได้

แน่นอนว่าหลายปีมานี้เจิ้งหมิงหงลงถ้ำใต้ดินน้อยครั้ง ตาเฒ่าหลี่คิดว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ฟางผิงเห็นแบบนี้จึงไม่ถ่วงเวลาอีก ไม่นานก็พยุงตัวเองขึ้นมาจากพื้น เอ่ยด้วยใบหน้านอบน้อมว่า “ของคุณปรมาจารย์ทั้งสองที่ช่วยเหลือ ขอบคุณประธานเจิ้งที่มีน้ำใจช่วยเหลือไม่ถือสาเรื่องก่อนหน้านี้ เป็นเพราะประเทศจีนมีปรมาจารย์ที่อุทิศตนไม่เห็นแก่ตัวถึงทำให้เส้นทางผู้ฝึกยุทธ์เจริญรุ่งเรืองขึ้น ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์สมัยใหม่อย่างพวกเรามีแรงกระตุ้นไปข้างหน้า…”

เขากล่าวขอบคุณ ยังไม่สู้ไม่ขอบคุณจะดีกว่า

ปรมาจารย์ทั้งสองต่างพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เจิ้งหมิงหงยิ่งฟังก็ยิ่งไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกยังไง คร้านจะสนใจเขาแล้ว

เมื่อกี้ทำไมไม่เห็นเธอพูดแบบนี้?

เจิ้งหมิงหงไม่พูดอะไร เดินไปนั่งอีกฝั่งราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ตอนนี้ต่อให้ฟางผิงเกรงใจ เขาก็ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริงแล้ว

เดินไปนั่งในห้องโถงที่ไม่มีหลังคาแล้ว เจิ้งหมิงหงก็เอ่ยว่า “ผู้บังคับการอู๋ไม่อยู่เหรอ?”

ผู้บัญชาการทหารไป๋มองเขาแวบหนึ่ง เห็นทั้งสองไม่งัดข้อกันต่อแล้วก็เอ่ยทุ้มลึกว่า “ผู้บังคับการไปเจียงเฉิงแล้ว ทุกคนรออยู่ที่นี่ก่อน”

“เจียงเฉิง…”

เจิ้งหมิงหงราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่ ดูท่าไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่แล้ว

เขากำลังครุ่นคิด ฟางผิงกลับกางม่านพลังจิตใจขึ้นมา กระซิบปรึกษากับคนของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

“อาจารย์ อีกเดี๋ยวถ้าจ้าวอวี่มีปัญหาจริงๆ พวกเราต้องกัดสองบริษัทใหญ่ไม่ปล่อย! อย่างน้อยต้องขายหุ้นออกไป!”

หวงจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าจ้าวอวี่ไม่มีปัญหาล่ะ?”

ไม่มีปัญหา นั่นก็ไม่อาจใส่ความมั่วซั่วได้

หวงจิ่งไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เหมือนกัน บรรทัดฐานจำเป็นต้องรักษาไว้

ฟางผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ผมหวังให้เป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน หากเป็นเรื่องโกหกจริงๆ นั่นก็ไม่เป็นไร เรื่องกระจ่างชัด ดีกว่าคลุมเครือเป็นไหนๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ไม่อาจพูดแค่สองสามประโยคแล้วไล่พวกเราไปได้ ถึงเวลานั้นพูดว่าเป็นเรื่องของคนอื่น…พวกอาจารย์อย่าได้จบง่ายๆ เด็ดขาด หุ้นพวกนั้นในมือของเรา หากไม่ขายออกไปอีก ครั้งนี้ล่วงเกินคนอย่างหนักแล้ว อยากจะอาศัยประโยชน์จากหุ้นนี้คงไม่มีหวังอีกแล้ว ยังไงพวกเขาก็รู้จุดประสงค์ของพวกเรา สรุปแล้วถ้าจ้าวอวี่มีปัญหา งั้นก็ลากสองบริษัทใหญ่ลงน้ำไปด้วย นี่เป็นปัญหาของพวกเขา ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน”

หวงจิ่งถอนหายใจเบาๆ เอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ถ้าจ้าวอวี่มีปัญหาจริงๆ งั้นต้องไม่ยอมจบง่ายๆ แน่นอน แต่ฉันเตือนเธอไว้ก่อน ถ้าไม่ใช่ เรื่องนี้ก็จบแค่ตรงนี้ เธอต้องเข้าใจว่าสองบริษัทใหญ่มีสิ่งที่เกี่ยวข้องมากมาย”

“ผมเข้าใจแล้ว”

ฟางผิงพยักหน้า ก่อนจะปลดม่านพลังจิตใจออก เจิ้งหมิงหงที่อยู่ตรงข้ามชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

แต่ไม่นานเจิ้งหมิงหงก็ทนไม่ไหวอยู่บ้าง

ฟางผิงที่ไม่เปิดปากพูด กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอย่างเงียบๆ

นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญอยู่ที่จู่ๆ กระดูกทองของเด็กนี้ก็ปล่อยแสงสีทองอร่ามออกมามากมาย เริ่มงอกเนื้อหนังขึ้นมา

เจิ้งหมิงหงโมโหจนแทบจะกระอักเลือด สสารไม่แตกดับพวกนี้เป็นของเขา!

เจ้าเด็กเวรฟางผิงเมื่อกี้ไม่ได้ใช้ฟื้นฟูจริงๆ ด้วย แต่กักเก็บเอาไว้ในกระดูกทองของตัวเอง

อันที่จริงผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปไม่สามารถกักเก็บของแบบนี้ได้

แต่ฟางผิงมีกระดูกทอง…กระดูกทอง…

เจิ้งหมิงหงโมโหจนเลอะเลือนไปแล้ว เวลานี้เพิ่งจะมาตระหนักเรื่องสำคัญได้

นึกไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่จะมีกระดูกทองขั้นแปด!

สีหน้าของเจิ้งหมิงหงดูไม่ได้ขึ้นไปอีก เจ้าเด็กนี้ยังไม่ใช่ร่างทอง นี่หากกลายเป็นร่างทอง ไม่ใช่จะพังถล่มบริษัทยาบำรุงเลยหรือไง

กำลังครุ่นคิดเรื่องพวกนี้ จู่ๆ คนในห้องโถงก็มองไปข้างนอกอย่างพร้อมเพรียงกัน

พวกอู๋ชวนกระโดดลงมาจากฟ้า…ร่วงสู่ห้องโถงตรงๆ

อู๋ชวนกวาดตามองหลังคาที่ถูกพลิกขึ้นมาแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบตามองทุกคน